Portal
Geri git   Yenidendogus > İslam > Büyük Şahsiyetler
Portal Forum Kayıt ol [Yardım Masası] Kuran-ı Kerim Dinleme Üye Listesi Konularım Cevaplarım Arama Son 24 Saatteki Konular Forumları Okundu Olarak İşaretle

Vefatının 37. yılında Seyyit Abdülhakim el Hüseyni h.z(GAVS-I BİLVANİSİ)

(GAVS-I BİLVANİSİ) SEYYİD ABDULHAKIM HÜSEYNİ (K.S.)'NİN HAYATI Gavsül, Azam (K.S.) (Hicri 1322) Zilhicce ayının onuna rastlayan Perşembe günü öğle ile ikindi arasında Bitlis'e bağlı Baykan ilçesinin Kermet Köyünde dünyayı şereflendirmiştir. Baba dedeleri Bilvanisli olduğu için

Cevapla
 
Paylaş Seçenekler Stil
Alt 01.06.2009, 06:10   #1
S&S 15
EHLİ HİZMET
 
S&S 15 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Üyelik tarihi: 23.04.2009
Nereden: İstanbul-Başakşehir
İletiler: 804
Teşekkürler: 628
431 Mesajına 866 kez Teşekkür Edildi
Arrow Vefatının 37. yılında Seyyit Abdülhakim el Hüseyni h.z(GAVS-I BİLVANİSİ)

(GAVS-I BİLVANİSİ)

SEYYİD ABDULHAKIM HÜSEYNİ (K.S.)'NİN HAYATI



Gavsül, Azam (K.S.) (Hicri 1322) Zilhicce ayının onuna rastlayan Perşembe günü öğle ile ikindi arasında Bitlis'e bağlı Baykan ilçesinin Kermet Köyünde dünyayı şereflendirmiştir.

Baba dedeleri Bilvanisli olduğu için Gavsi Bilvanisi diye anılır. Gavs (K.S.) Siyanus Köyünde iken babası Seyyid Muhammed (K.S.) vefat etmiştir, terbiye ve yetişme işini dedesi Seyyid Maruf (K.S.) üzerine almıştır. Pırıl pırıl bir yüzü, ruhani bir siması ve çok değişik bir hali vardı. Abdurrahmani Tahi (K.S.)'nin halifesi Abdulkahhar Zoheydi (K.S.) bir gün Arınç Köyüne gelmiştir, çok küçük yaşta bulunan Seyyid Abdulhakim'i gördüğü zaman şöyle der:

-"Allah bağışlasın bu çocuk kimindir?" Bu ileride büyük bir zat olur. Ancak, bir kusurunu görüyorum çok halimdir.

Muhammed Diyaeddin (K.S.) de bunun gelecekte büyük bir zat olacağını

söylemiştir. Şöyleki; yirmi altı sene ilim tahsili ile uğraşmış, İslami ilimlerde devrin en büyük üstadlarından ders almış olup, en son ve en fazla tahsil hayatı Suriye'deki hocası Ahmed-ül Haznevi (K.S.) tarafından tamamlatılmıştır.

Hayatında iki defa evlenmiştir. İki evliliğinden 7 oğlu, 6 kız evladı olmuş sadece bir oğlu kendisi hayatta iken vefat etmiştir. Hayatının her anı meşakkat ve irşat vazifesi ile geçmiştir. Son zamanlarda büyük bir hastalığa müptela oldukları için ameliyat olması gerekiyordu ve ameliyattan üç gün sonra (Hicri 1392), (Miladi 1972) Haziran ayının ilk günü olan Perşembe günü saat beş civarında ahirete irtihal etmiştir.

Gavs (K.S.) gerek hastalığının ilk anlarında, gerekse ağırlaştığı zamanlarda dahi farz ve gece namazlarını ayakta eda ettiler.

Allah (C.C.) ondan razı olsun, Rahmet ve bereketi üzerine olsun, himmetlerini üzerimizden eksik eylemesin.

Şeyh Abd'ül Kahhar'ın (K.S.) torunu Şeyh Fudayl (K.S.) anlattı: Bir seferinde Şeyh Abd'ül-Hakim (K.S.) bize taziyeye gelmişti. Taziyeden sonra yola çıkmadan dedem Şeyh Abd'ül Kahhar (K.S.)'ın türbesini ziyaret ettik. Orada mürakebeye varıp, bir süre kaldı. Beraberindeki gelen yol arkadaşı ikide bir:

— Kurban geç oldu, gidelim, deyip duruyor. Gavs Hazretleri (K.S.) ise mürakebeye devam ediyordu. Yol arkadaşı, aynı sözleri bir kaç defa tekrarlayınca, içimden bunun Şeyh'e karşı hürmetsizlik olduğu ve Şeyh'in de ona ihtarda bulunabileceği fikri geçti. Bu fikirden kurtulmaya çalıştım, ama bir türlü bu düşünceden kendimi kurtaramadım. Bu sırada Gavs Hazretleri (K.S.) murakabeden başını kaldırarak bana dedi ki:

— Fuday! Deden Şeyh Abd'ül Kahhar (K.S.) bizim hakkımızda çok halimdir, diye buyurdu. Bundan Gavs Hazretlerinin (K.S.) kalbime vakıf olduğunu anladım.

On beş sene kadar Şeyhimin yanında kaldım. Hiç bir kötü halimin iyiye doğru değişmediğini farkedince, kendi Şeyhimi inkar etmemek şartıyla Gavs Hazretlerinin (K.S.) yanına gelip, kendisine intisab ettim. Aradan bir zaman geçtikten sonra, İl'de eski mürşidimle karşılaştım. Kendisini ziyaret ettim. Bana:

— Neden bizi bırakıp başka yere gittin? Bizden bir zarar mı gördün ki? Diye sordu:

— Kurban, doğrusu sizden zarar görmediğim gibi kâr da görmedim, dedim. Bu kez bana:

— Nasıl yani? Dedi.

— Size gelip teveccühünüze girip eve dönerken mutlaka bir şey çalıyordum. Hatta yörükler bazen köyün yakınından geçerken onlardan birkaç koyun veya keçiyi çalardım. Yanınıza o kadar gelip gittiğim halde kendimi hiç bir kötü halden men edemedim. Gavs (K.S.) Hazretlerinin yanına gittiğim günden beri şükürler olsun, bütün kötü fiilleri terk ettim. Hatta eskiden çaldıklarımı sahiplerine verip helallaşıyorum, dedim.

Gavs (K.S.) ile beraber iken: Bir kör adam geldi. Gavs Hazretleri (K.S.) ellerini kör adamın gözlerine sürdü. Adamın gözleri hemen açıldı, görmeye başladı. Sonra evine gitti. Evde "Sen nasıl görebilirsin?" diye sorduklarında, adam, "Vallahi benimde gözüm görüyor, artık ben de sizin gibiyim" dedi. Daha sonra adam ve ailesi gelip, Gavs (K.S.) Hazretlerinden tövbe alıp tarikata intisab ettiler.

Gavs (K.S.)'ya intisab ettiğim zaman yörenin tanınmış bazı ileri gelenleri benim bu halimi taaccüb ile karşıladılar. Bana gayet sıkıntı veren bazı işler yaptılar. Ben bu hale dayanamaz oldum. Gavs (K.S.)'a durumu izah etmek için bir arkadaşımla Gadir'e gittik.

Yatsı namazı vakti yakındı, mübareği ziyaret ettim. Hemen sohbete başladı. Gavs-ı Hizani (K.S.) Seyyid Taha (K.S.)'ya intisab ettiği zaman, yörenin bazı ileri

Gelenleri ona sıkıntı vermeye başladılar. Gavs-ı Hizani (K.S.) ise bu hale dayanamayıp, durumu gidip Seyyid Taha (K.S.)'ya anlattı. O da buyurun: "Sabret iyi olur. İnşallah sen yerinde kal." Bir zaman sonra Gavs-ı Hizani (K.S.)'ye kızanlar, gelip Seyyid Taha (K.S.)'ya mürid oldular..

Gavs (K.S.)'ın bu sohbetinden sonra, arkadaşlarıma dedim ki:

— Durumu izah edeyim mi? Arkadaşım:

— Farketmez, o zaten cevabını verdi, dedi.

Ben dayanamadım. Gavs (K.S.)'a durumu anlattım. "Kurban artık dayanamıyorum..." dedim. Mübarek gülümseyerek "İyi olur inşallah" dedi.

Bir gün Gadir'e gidiyordum. Ana yol ile köy arasında bir dere vardı. Arabayla geçerken tam derenin ortasında kaldım. Ne yapacağımı şaşırdım. Sonra içime Gavs (K.S.) Hazretlerine teveccühen "Sen bilirsin artık" diye yardım talebinde bulundum. Biraz sonra kalabalık amele grubunu taşıyan bir kamyon geldi. Buralarda böyle bir kamyon geçmesi imkansızdı. İşçilerin çabası ile arabayı dereden çıkarttık.

Yine başka bir seferinde, Gavsımızı (K.S.) ziyarete giderken, Silvan ile Diyarbakır arasında arabamda bir arıza oldu. Çaresiz kaldım. Arabayı Gavs (K.S.) Hazretlerinden himmet isteyip orada bıraktım. Doğruca köye gidip Pazar gününe kadar orada kaldım. Niyetim, Pazartesi günü çarşı açılınca Silvan'a gitmek ve bir tamirci bulmaktı. Pazartesi günü köyden ayrıldım. Yolda bir kamyona rastladım ve kamyona bindim. Şoför şunları söyledi:

— Dün buralarda çok acayip şeyler gördüm. Gece yolun kenarında bir araba gördüm. Arabanın başında iri bir zat elinde asası ile nöbet tutuyordu. Öyle korktum ki, hemen oradan süratle uzaklaştım.

Gavs (K.S.)'yi ziyaret etmek için hazırlanırken, yöremizin tanınmış ulemasından biri olan bir vaiz efendi yanıma geldi. Dedim.

— Hocam! Haydi, gel beraber Gavs (K.S.)'a gidelim. Hoca dedi:

— Ben henüz kahvaltı yapmadım, müsait değilim. Kendisine dedim:

— Hocam Gavs (K.S.) bize, sizin istediğiniz gibi bir kahvaltı yaptırır.

Hoca ile beraber ziyarete gittik. Gavs (K.S.) Hazretlerini ziyaret ettikten sonra, bana dedi:

— Sofi, hocayı divana götür kahvaltı yapın, ben de birazdan geleceğim, dedi.

Ben de emir edileni yaptım.

Kahvaltı olarak bize bal ve ayran ikram edildi. Hoca sordu:

— Size her gelişimizde bal ikram edilir mi?

— Hayır efendim, bize ayran ve ekmek ikram edilir. Siz geldiğiniz için bal ikram edildi. O an hoca efendi dedi:

— Bu şeyh hakiki mürşittir. Çünki, ben kendime âdet edinmiştim. Her sabah kahvaltısında aç karnına bal yerdim. Yolda şu düşünceyi kurmuştum. Bu zat hakikaten büyük bir veli, bir Gavs ise benim balımı bana ikram eder. Düşündüğümü ikram ettiği için bu zat hakikaten büyük bir velidir, büyük bir zattır.

Biraz sonra Gavs Hazretleri (K.S.) divana gelip hoca ile beraber sohbete başladılar. Gavs (K.S.) sordu:

—Hocam Allah (C.C.) neden dut ağacını büyük meyvesini küçük yaratmıştır?

Hoca: -Allah (C.C.)'ın kudretindendir efendim.

Gavs (K.S.) Hz.leri:- Ben de biliyorum. Allah (C.C.) kadirdir, kudret sahibidir. Neden dut ağacı büyük olsun meyvesi küçük olsun?

Hoca: -Allah (C.C.) kadirdir öyle yaratmıştır.

Gavs (K.S.): -Peki Allah (C.C.) öyle yarattı. Bir kişi iri meyveli bir dutu bu ağaca aşı yapsa yine aynı küçük meyve mi verir?

Hoca: - Hayır efendim, büyük meyve verir.

Gavs (K.S.) -Peki hoca hani Allah (C.C.) ile kul arasında kimse giremezdi, bu kişi aşı ile meyvenin cinsini değiştirdi. Allah (C.C.) her şeye kadirdir, dileseydi öyle yaratırdı. Böyle bir vesileyi niçin gerekli kıldı? Hoca, Gavs'ın (K.S.) eline sarıldı: -Efendim beni affedin, ben yıllardır, Allah (C.C.) ile kul arasına kimse giremez. Kur'an sünnet ve müçtehit imamların içtihatları varken, mürşide ne lüzum var derdim. Aklımın aştığı bu belalara tövbe ediyorum. Ben sizin yolunuza intısap edeceğim dedi. Nitekim Hoca intisab etti.
Hasılı;
Son devirde Suriye'de yetişen evliyadan Şeyh Ahmed-el Haznevi Hz. 'lerinin halifelerinden olup, İsmi Abdulhakim'dir. Kendisi Seyyiddir, Hz. Hüseyin'in soyundan geldiği için Hüseyni nisbesiyle meşhur olmuştur. Gavs-ı Bilvanisi lakabıyla da bilinir. 1902 (H. 1320) senesinde Siirt'in Baykan ilçesine bağlı Kermat köyünde doğdu. 1972 (H. 1392) senesinde Ankara'da vefat etti. Adıyaman'ın Kâhta ilçesine bağlı Menzil köyünde defnedildi.
Doğumundan kısa bir müddet sonra babasının imamlık yapmak ve medresede talebe okutmak için davet edildiği komşu Siyanis köyüne taşındılar. Babası vazifesinin altıncı ayında vefat edince, onu dedesi yanına aldı. Dedesi onu okutmak için âlim ve tasavvuf ehli Muhammed Diyauddin Nurşini (k.s.) Hz 'lerinin ders halkasına ve sohbetlerine gönderdi. Bu sırada sekiz yaşında bulunan Abdulhakim-il Hüseyni ondört yaşına kadar bu zattan ilim öğrendi ve feyz aldı. Hocası Nurşin'e taşınınca tahsiline başka medreselerde devam etti. Aynı zamanda hocasıyla manevi bağını devam ettirdi. Daha ilmini tamamlayıp icazet almadan medrese ve tekkeler kapatılınca Siyanis'e döndü. Komşu Taruni köyüne imamlık yapıp, talebe okutmak üzere davet edildi. Burada pek çok talebe yetiştirdi. Bu sırada hocası Muhammed Diyauddin Nurşini Hz. vefat etti. Abdulhakim Efendi (k.s.) hem ilmini tamamlamak, hem de tasavvufta ilerlemek için Muhammed Diyauddin Nurşini'nin (k.s.) talebelerinden Şeyh Selim'e talebe olmak istedi. Ancak rüyasında hocası ona çok sevdiği halifesi Şeyh Ahmed-el Haznevi'ye (k.s.) bağlanmasını bildirdi. Rüyasında Muhammed Diyauddin Nurşini (k.s.), Şeyh Ahmed-el Haznevi'ye (k.s.) hitaben:
''Şeyh Ahmed! Bu seyyid Abdulhakim'in babasının bizde emeği çoktur. Onun için sen ona gözün gibi bakacaksın! '' diye emanet etti. Bu işaret üzerine Abdülhakim-il Hüseyni (k.s.), Suriye'nin Hazne köyünde bulunan Şeyh Ahmed-el Haznevi (k.s.)'ye giderek talebe oldu. Şeyh Ahmed-el Haznevi (k.s.) daha ilk günden itibaren ona ''Molla Abdulhakim'' diye hitap ederek onun ilim ve irfanını takdir ettiğini gösterdi.
Abdulhakim-il Hüseyni Hz., Ahmed-el Haznevi Hz.'nin sohbetlerinde bulundu. Daha sonra tekrar memleketine döndü. Fakat 14 sene müddetle gidip gelerek ilmi ve tasavvuftaki derecesini artırdı. Hocasından, 34 yaşındayken medresede talebelere ilim öğretmek üzere, 36 yaşındayken de insanlara İslamiyetin emir ve yasaklarını anlatmak suretiyle kurtuluşa kavuşmalarına vesile olmak için icazet aldı. Memleketine dönerek köyünde ve çevresindeki diğer kasabalarda İslam dininin emir ve yasaklarını anlatmaya başladı. Bütün ilim ve irfanını talebe yetiştirmeye ve müslümanların Allah-u Teala'nın rızasını kazanmalarına vesile olmaya hasretti. İlk üç senede fazla netice alamadı. Ancak hocası Ahmed-el Haznevi (k.s.)'nin vefatından sonra onun sohbetlerine büyük bir rağbet oldu. Akın akın gelen insanlar onun ilim ve feyzinden istifade etmeye çalıştılar. Ona olan bu büyük rağbet civar kasabalardaki bazı şeyhlerin gıbtasına, bazılarının da kıskanmasına sebep oldu. Çünkü onlara bağlı bazı kimseler de gelip Abdulhakim Efendi (k.s.)'nin sohbetine katılıyorlardı. Bu şeyhlerden birisi ona gönderdiği mektupta;
''İnsan düşünür ve kabul eder ki, yan yana koyun otlatan iki çobandan birinin bir kaç koyunu diğerinin sürüsüne kaçıp karışırsa onları iade etmek lazımdır. O halde sende bizim sürüden ayrılanları iade etmelisin'' diyordu.
Bu mektubu okuyan Abdulhakim-il Hüseyni Hz. tebessüm ederek;
''Biz cedd-i pakimizin (peygamber efendimizin) ümmetine hizmeti gaye edinmişiz ve bunun için çabalıyoruz. Baş olmak ve çok taraftar toplamak gayretinde değiliz. Ceddimiz bize ilim miras bırakmıştır. Bu ilme kim sahipse varis odur. Biz inşallah miras gerçek varislerinin eline geçer diye dua ediyoruz'' buyurdu.
O hep aynı yerde kalmayıp, ikametgâhını devamlı değiştirirdi. Taruni ve Bilvanis köylerinden sonra Bitlis'in Narlıdere nahiyesine, oradan da Siirt'in Kozlu kasabasına bağlı Gadiri köyüne yerleşti.
Bir sohbet esnasında dinleyenlerden birisi;
''Bir kimse Kur'an-ı Kerimi, hadisi şerifleri, fıkıh ilmini biliyor, selefi salihinin, ilk devir islam âlimlerinin kitaplarını okuyorsa manevi bir yol göstericiye ne gerek vardır? '' diye sordu.
Cevabında buyurdu ki;
Dediğin doğrudur. Fakat bir eczacı türlü türlü otları ve çiçekleri bilir. Hangisinden ne gibi şerbet çıkarılacağını, hangi hastalığa faydalı olacağını da bilir. Hatta çoğu zaman doktorlara da onu gösterir, onun tahlil ve araştırmasına göre teşhis ettikleri hastalığa onun ilaçlarını tavsiye ederler. Fakat eczacı bir hastanın hastalığını teşhis etmekten acizdir. Doktorun reçetesi olmadan bir hastaya ilaç verse, hele ilacın üzerinde reçetesiz satılmaz diye bir kayıt olursa, eczacı o ilacı verdikten sonra hasta o ilaçla ölürse eczacı cezalandırılır. Elbette böyle satış yapan cezayı hak eder. Bununla beraber hastalıkları teşhis ve tedavi eden doktor da kendi filmini çekmekten acizdir. Belki filmini çekebilir, ama iki omuzun arasında bir çıban varsa onu tedavi etmekten acizdir. Âlimleri de buna kıyas ediniz. Hâlbuki insan ahiret yolunda evvela avamdır yani halktandır. Nasıl kendini tedavi edebilir. Kalp hastalıklarının tedavisi maddi hastalıkların tedavisinden daha zordur. Acaba nazari olarak tıp ilmini tahsil edene, senin oğlun dahi olsa beyin ve kalp ameliyatında sen kendini teslim edebilir misin? Fakat tecrübe görmüş ve birçok başarıları görülmüş bir doktora kendini tereddütsüz teslim edebilirsin değil mi? Bu kadar vaizler, nasihatlarıyla az kimseleri yola getirirler fakat manevi rehber olan hocalar öyle değildir. Pek çok günahkâr ve fasık olanların sohbetleri sebebiyle günahlarından vazgeçmişlerdir. Bu hal apaçık meydandadır. Diyebiliriz ki zamanımızda yol göstericiler az olduğu için gençlerimizin isyanı fazla olmuştur. Bugün vaaz ve nasihat eden kimseler çoktur ama hakiki saadet yolunu gösteren rehberler azdır.''
Abdulhakim el Hüseyni (k.s.) Hz., bir sohbeti sırasında tövbe ile ilgili olarak şöyle buyurdu: Tövbeyi geciktirmemelidir. Tövbenin zamanı, ruh gargarayı geçmeyinceye kadardır. Gargarayı geçince kafirin imanı kabul olmadığı gibi Mü'min'in tövbesi de makbul değildir. ''Muhakkak Allah-u Teala kulun tövbesini ruh gargaraya gelmeden önce kabul eder'' hadisi şeriftir. Nihayet can boğazına çıkınca ne kâfirin imanı, ne de müminin tövbesi kabul değildir.
Abdulhakim-il Hüseyni Hz., Menzil'de bulunduğu sırada hastalanmadan önce şimdiki türbesinin yerini etrafına taşlar dizerek işaretledi ve vefat ettiği zaman buraya
Defnedilmesini vasiyet etti. Ömrü boyunca insanların imanlarını kurtarabilmeleri için gayret etti. Bir sohbetinde; ''Evliya yetiştirme mektepleri olan tarikatlar, artık iman kurtarma mektepleri haline geldi. Eskiden insanlar yıllarca gezer kendilerine şeyh ararlardı. Şimdi ise şeyhler kapı kapı dolaşıp müslümanları imanlarının kurtulması için çağırıyor ve topluyorlar. Şah-ı Hazne (Ahmed-el Haznevi (k.s.)) Ümmet-i Muhammedin imanını kurtarmaya çalıştı. Yoksa bu zamanda tarikat meselesi diye bir şey olmuyor. Şimdi bir oyalamadır yapıyoruz. Maksat iman kurtarmaktır. Tam hidayet Mehdi Aleyhirrahme zamanında olacaktır'' buyurdu.
Ömrünün son zamanlarında sohbetine gelen insanlara buyurdu ki; ''İnsan fakir olmalıdır. Rabbülalemin hep fakirlerledir. Fakirleri sever. Fakirlikten maksat nefs ve benlikten uzak olmaktır. Dünya malından dolayı fakirlik değildir. İnsanın nefs ve benliğini yenmesi lazımdır. Nefsini gören kendinde büyüklük eden kimseyi Allah-u Teala sevmez. Şeytanın küfre girmesinin sebebi nefsini, kendini büyük görmesi değil miydi? İnsanın ayağı nefsin göğsünde bulunmalıdır ki, baş kaldırmaya gücü yetmesin. Nefsin düşmanlığı çok büyüktür. Firavun, Şeddat, Karun gibilerin felaketlerine nefisleri sebep oldu. Çünkü büyüklük taslayan nefisleri, büyük iddialara kalkıştılar. Kendileri boş bir dava güttüklerini, ilah olmadıklarını ve Allah-u Teala'dan uzak olduklarını bildikleri halde nefislerinin ilahlık davalarına boyun eğdiler. Çünkü nefisleri o kadar çok büyümüş ve kendilerine hâkim olmuştu.
İnsan hep iyilerle bulunmalı, iyilerle arkadaşlık yapmalıdır. İyilerle bulunmanın menfaatı ebediyyete kadar devam eder. İşte Ashab-ı Kehf'in köpeği, köpek olması münasebetiyle haram ve necistir. Islakken dokunduğu yerin temizlenmesi için yedi defa yıkamak gerekir (Şafii mezhebine göre). Fakat iyilerle kaldığı için Allah-u Teala onu beraber kaldığı iyilerin hürmetine cennetlik yaptı. Haram ve necis olduğu halde cennetlik oldu ve cennette iyilerle beraber bulunacaktır. Hâlbuki Nuh (a.s.)'ın oğlu Ulu'l Azm bir peygamberin oğlu olduğu halde, kâfirlerle arkadaşlık yapıp onlarla beraber bulunduğu için imanını kaybetti. Allah-u Teala onu kâfirler topluluğundan yazdı. Peygamber oğlu olduğu halde kâfirlerle arkadaşlık yapmasından dolayı son nefeste küfür üzerine imansız gitti. Öte yandan necis olan bir köpek ise cennetlik oldu. Çünkü iyilerle beraberdi, onlardan ayrılmadı. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) buyurdu ki; İnsan her kimi seviyor ise kıyamette de onunla beraber haşrolacak, kiminle arkadaş ise haşirde de onunla arkadaş olacaktır''.
Ömrünün sonunda bir yıl kadar kaldığı Adıyaman'ın Kâhta ilçesine bağlı Menzil köyünde hastalanan Abdulhakim-il Hüseyni (k.s.). tedavi için Diyarbakır'a götürüldü. Oradan da Ankara'ya nakledildi. Burada iken bazı siyaset adamları ve parlementerler kendisini ziyaret ederek duasını istediler. Onlara hitaben; ''Halis niyetle din-i mübine, İslam dinine her kim hizmet etmek isterse Allah-u Teala O'nu muvaffak kılsın... '' diye dua etti.
Ankara'da yapılan ameliyattan sonra durumu düzelmedi. 25 Mayıs 1972 (H.1392) tarihinde Ankara'da vefat etti. Cenazesi Menzil köyüne götürülerek talebeleri tarafından, daha önce işaretlemiş olduğu yerde defnedildi. Kabri sevenleri tarafından ziyaret edilmektedir.


Kaynak: Abdülhakim el Hüseyni-seytaç menzil yayınevi.

ŞEYH ODUR Kİ; YOLUN BAŞINDAN SONUNU GÖRE


bir hatıra


Gavs-ı Hızani (K.S.), birgün oturduğu yerde gülümsemiş, millet merak etmiş:

"-Efendim, hayrola. Biz birşey görmedik, hayırdır ne oldu?"

Gavs-i Hizani:

"-Yok, birşey yok." demiş. Sıkıştırmışlar, bunun üzerine, demiş:

"-Çayda bizim mürüde hatunlardan biri yıkanıyordu, saçını tararken, tarağı takıldı, canı yandı, dedi: "Ya Gavs! Biz ne yapalım, biz de düzeltiverdik."

Gavs-ı Bilvanisi S.Abdulhakım El Hüseyni (K.S.)’ de bir gün böyle oturmuş, gülümsemiş. Onu da merak etmişler. Sormuşlar, O da cevap vermiş:

"-Adamın biri, bizim harmana girmiş, çuvalı doldurmuş ve bizim harmandan mal aşıracak, Çuvalı doldurmuş, yüklenecek, sırtına ağır gelmiş. Dedi: Ya Gavs! Hem bizim malımızı çalıyor, hem de bizden yardım istiyor. Biz de ne yapalım, sırtına yükleyip gitti."

Gavs-ı Hizani (K.S.)'nın yanına birgün yörüklerden birisi gelmiş sofi olmuş ve bir sene kadar sofilik yaşamış. Hatta Gavs-ı Hizani (K.S.) de buna bir de tesbih hediye etmiş, doğru dürüst evine uğramamış. Bir sene sonra ailesinin evine gitmiş ailesi demiş:

"-İşte gittin de, gelmedin de, bizim sürüler kırılmaya başladı da, aç kaldık da, şu tarikatı bırak, bütün herşeyi geri ver, mahvoluyoruz vs. " Ve kadın fitnesi, o adamı da mahvetmiş. Gitmiş, durumu Gavs-ı Hizani'ye arzetmiş:

"-Kurban, al tesbihi. Bu tarikatı da üstümden al" demiş,

Gavs-ı Hizani (K.S.) ise şöyle demiş:

"-Evladım, sen yine dilediğin gibi yap. Tarikat sende dursun. Sen bildiğini yap" demiş. Adam ısrar edince Gavs-ı Hizani (K.S.);

"-Haydi aldık" der. Aradan seneler geçmiş bir gün Gavs-ı Hizani namazdayken, önce bir elini sallamış, ondan sonra diğer elini sallamış ve tabii üç harekette namaz bozulur. Millet merak etmiş, demişler:

"-Efendim ne oldu? Biz bir şey görmedik"

Gavs-ı Hizani (K.S.):

"-Yok, boşver." demiş. Sıkıştırmışlar, ennihayet cevap verir:

"-Hani, bir zamanlar buraya bir sofi gelmişti. Bir sene kadar hizmet etmişti bize. Sonra da, tarikatı iade etti ve gitti. İşte O'nun sekerat (ölüm hali) vaktiydi. Şeytan imanını çalmaya gelmişti. Bütün Sadatı Kiramın ruhaniyetleri teşrif ettiler. Bana dedilerki: "-Sen bunun imanını niye kurtarmıyorsun?" Ben de: "O bize tarikatı iade etti, tarikatımızdan değil." Deyince; olsun dediler ve ilaveten:

"O, bizim çorbamızdan içmedi mi, o bizim elimizi tutmadı mı, o bizim amelimizden yapmadı mı? derhal yetiş" dediler. Birincisinde şeytana vurduk kaçtı, ikincisinde bir daha geldi, bir daha vurduk, üçüncüsünde geldi, bir daha vurduk ve çok şükür imanlı gitti.

Gavs-ı Hizani (K.S.), bu yolun nispetini Seyda-yı Tahi (K.S.)'ye devretmişti. Seyda-yı Tahi (K.S.) de bu Tarikat-ı Nakşibendiyye nispetini Şeyh Fethullah Verkanisi (K.S.)'ye devretti.

Seyda-yı Tahi (K.S.) ölüm döşeğindeyken Hazret Muhammed Diyauddin oğlu yanında üzgün. Seyda-yı Tahi (K.S.) demiş:

"-Oğlum niye üzülüyorsun. Biz öyle bir yere gideceğiz ki üzülmeye gerek yok."

"-Baba, hani bir adamın babası zengin olur da bağları, bahçeleri, evleri, malları çok olur da, çocuğuna o mallardan, bağlardan, bahçelerden ve evlerden hiçbir miras düşmezse, o çocuk nasıl üzülmez."

"-Evladım, şimdiye kadar seni diğerlerinin çocuklarından ayırdetmedim. Vallahi, diğerlerinin evlatlarına nasıl muamele ettiysem, sana da öyle muamele ettim. Fakat seni Şeyh Fethullah ayıracak" demiş.

Şeyh Fethullah Verkanisi (K.S.), Hazret Muhammed Diyauddin (K.S.)'ı, kızağa koşarmış. Seyda-yı Tahi (K.S.)'ye ileri gelen müridler itiraz etmişler:

"-Ya bu adam senin mürşidinin oğlu sen nasıl buna böyle davranırsın" demiş.

"-Seyda-yı Tahi, bunu bana havale etti, ben bildiğim gibi yaparım. Yok eğer size havale ettiyse, buyurun siz bildiğiniz gibi yapın." diyor. Amma Hazret Muhammed Diyauddin (K.S.), sonunda büyük bir zat oluyor.

Seyda Hazretleri, Seyda-yı Tahi (K.S.)'nın sohbetini nakleder. Seyda-yı Tahi (K.S.)demiş ki: "Bu devirde beş vakit namazını kılan, orucunu tutan, üzerine farzsa zekâtını veren ve büyük günahlardan kaçan velidir." Seyda-yı Tahi (K.S.), bu sözü söylediği zaman Sultan Abdülhamid'in zamanıydı, her tarafta İslamiyet hâkimdi ve Seyda (K.S.) öyle der: "Bu devirde bunları yapan sahabe gibidir."

Hazret Muhammed Diyauddin (K.S.), Şah-ı Hazne'yi yetiştirdi. Şah-ı Hazne Nurşin de, Hazretin hizmetindeyken bir ara kuraklık başlamış kıtlık başlamış ve birgün bölgenin ağası, Hazret Muhammed Diyauddini ve sofilerini davet etmiş, Şah-ı Hazne, daveti duymuş, kendi kendine Ah çekerek; " midemiz kırk yılda bir güzel yemek görecek." demiş ve çarıklarını yıkamış, kurutmuş, derken hazırlanmış. Ertesi gün Hazret Muhammed Diyauddin (K.S.), sofilerle davete giderken, dönüp diyor ki;

"-Molla Ahmed (Şah-ı Hazne) burada kalsın, diğerleri benimle gelsin"

Şah-ı Hazne, eskiden çok fakirmiş. Gerçi, daha sonra, Suriye'nin ordusunu bile doyurdu, ama birgün böyle Ramazan ayı gelirken, biraz dünyalık toplamak için, malum, mollalara zekat falan verirlermiş, mollalar camilere gitmeye koyulduklarında, Şahı Hazne, Hazret Muhammed Diyauddin'den izin istemiş. Hazret (K.S.), kızmış ve demiş ki:

"-Allah için çalış, sana Allah herşeyi verir."

Şah-ı Hazne (K.S.) de Gavs-ı Bilvanisi Abdülhakim el Hüseyni gibi, büyük bir zat yetiştirdi. Ve Gavs (K.S.), halifeliği aldığı zaman, ileri gelen sofiler ve müridler, Şah-ı Hazne'ye sordular;

"-Kurban, Molla Abdulhakim'ın makamı nasıldır?"

Dedi;

"-Ben benim makamıma kadar olan yeri biliyorum. Ondan sonrasını ben de bilmiyorum."

Gavs (K.S.), daha Şah-ı Hazne'nin yanında bir günlük sofi iken, halifelerinden Molla İbrahim'i çağırmış ve demiş ki;

"-Nasıl buluyorsun bu Molla Abdulhakim'i? Uğraşmaya değer mi?"

Molla İbrahim cevaben;

"-Bu adamda iş yok, gelsin gitsin, bunla uğraşmaya değmez, bakmaya değmez" Seyda (K.S.), bu hadiseyi sofilere anlatırken diyor ki, Şah-ı Hazne'nin suratı simsiyah oldu. Öyle ki Şah-ı Hazne:

"-Çocuklarıma dua et, onların hocasısın yoksa, şu anda, tarikattan tard olmuştun." Ve diğer halifesini çağırmış demiş;

"-Ne dersin uğraşmaya değer mi?"

Diğer halifesi cevap vermiş;

"-Aman efendim, elimizden geleni yapmamız lazım, Bizim bunla her şeyimizle uğraşmamız lazım, bizim ümidimiz, bu bizim istikbalimiz, herşeyimizi buna devretmemiz lazım."

Ve Seyda Hazretleri diyor ki; Şah-ı Hazne bu sözlerin üzerine, yüzü aydınlanıverdi.

Şeyh odur ki; "Yolun başından sonunu göre."

Gavs (K.S.) öyle dedi: "Mürşid-i Kamil odur ki, müridinin başından geçmiş ve gelecek olan herşeyi ve hatta yedi sülalesini bilmelidir."

İmam-ı Rabbani (K.S.) de öyle der:

"-Bize kıyamete kadar, bu tarikate dolaylı ve dolaysız girecek olan herkes bildirildi ve hatta yedi sülalesi de. Hepsini yazabiliriz, hatta söyleyebiliriz de. Ama ne yazmaya kağıt yeter ne de söylemeye vakit."

Gavs (K.S.) der ki: "Biz ulaşmak istediğimiz yerlere ulaşamadık, ama hamd olsun ulaşanı yetiştirdik."

Ve ilave eder:

"Biz dünyayı iğne deliğinden seyrediyoruz."

Şah-ı Nakşibendî (K.S.) de öyle der:

"Dünya bizim yüzük taşımızın içindedir."

Seyda (K.S.) öyle dedi: "Millet, Gavs Hazretleri'ni göremedi. O'nu başında sarık, sırtında cübbe bir molla gördüler. Hakikatını gören yok." ve Seyda Hazretleri, şu güzel sözleri beyan eder. "İnsan, ahiretini de düşünmeli, onun için de çalışmalı, insan, dünyada isteyerek çalışmaz, çalışmıyor da. Dünyada elaleme avuç açmamak için nice zor işler yapıyorlar. Mesela, buradan ta Adana'ya yazın, pamuk toplamaya gidiyorlar. O yazın sıcağında çalışıyorlar, iki üç ay sonra, bir sene rahat etmek için, ailesini geçindirmek için. Çoluğun, çocuğunun rızkını temin etmek için, onları sağa sola el açtırmamak için. Bir insan ahiretini de düşünmeli. Ahirette muhtaç kalmamak için. Oranın rızkını da düşünmeli, Zor anda da olsan çalışmalı. İsteyerek herkes amel eder. İş nefis istemediği halde amel etmektir. Nefis istemediği halde yapılan amelin feyzi ve karşılığı daha çok olur. Ki; gerçekten o iş Allah için yapılmıştır."





rabbim şefaatlerine nail eylesin bizleri dünyada'da ahirette'de dizlerinin dibinden ayırmasın

S&S 15 isimli üye şu anda çevrimdışı  
Alıntı ile Cevapla
Sağ taraftaki 2 üye yazdığınız bu mesaj için size teşekkür ediyor.
Acizane (01.06.2009), katresu (15.08.2011)

Reklamsız bir forum için sitemize destek olun...
Alt 01.06.2009, 07:08   #2
Acizane
hizmet..hicret..sehadet..
 
Acizane - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Üyelik tarihi: 15.10.2007
Nereden: ankara
İletiler: 3.176
Teşekkürler: 1.931
858 Mesajına 1.518 kez Teşekkür Edildi
Standart

rabbim şefaatlerine nail eylesin bizleri dünyada'da ahirette'de dizlerinin dibinden ayırmasın

amin
__________________


Acizane isimli üye şu anda çevrimdışı  
Alıntı ile Cevapla
Cevapla

Seçenekler
Stil


Benzer Konular
Konu Konuyu Başlatan Forum Cevap Var Son İleti
Vefatının 14. yılında, SULTAN BABA Hekimoglu Büyük Şahsiyetler 9 25.11.2011 00:04
Vefatının 25. yılında Mehmed Zahid Kotku hazretlerini rahmetle anıyoruz Hekimoglu Büyük Şahsiyetler 12 16.09.2009 09:42
gavs nedir manasi nedir ?? d.ali.erzincanlidan gavs siiri hasan_69 Dini Içerikli Yazılar 4 18.05.2009 02:54
Seyyİd AbdÜlhakİm El-hÜseynÎ (k.s) Bayram Büyük Şahsiyetler 2 02.06.2007 12:08


Konu Etiketleri
http wwwyenidendogusnet forum bueyuek thahsiyetler 25862 vefatynyn 37 yylynda seyyit abduelhakim el hueseyni h z gavs i bylvanysyhtml , seydi hazretleri menzil , , , seyit hazretleri , , , gavs nedir , , ,


Saat : 06:48 |

Powered by vBulletin® Version 3.8.6
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.
Tesettür
Yandex.Metrica