Adamın biri, geceleri devamlı Allah’ı zikrederdi. Bütün gecesi zikir fikir içinde geçerdi. Zikir kalbine yerleşmiş, gönlüne tat vermişti. Bir gün şeytan bu adama yaklaştı ve ona, -“Böyle devamlı Allah’ı zikretmen ne zamana kadar sürecek. Sen gece gündüz Allah diyorsun, peki bir kere olsun Allah da sana buyur kulum dedi mi? Zikrinin karşılığını aldın mı? Madem sana bir karşılık verilmiyor, sen bu kötü halinle ve kara yüzünle ne zamana kadar Allah diyeceksin?” diye vesvese verdi.
Bu vesvese adama tesir etti. Kalbi karıştı. Onu gerçek zannetti. Demek ben Allah’ı zikretmeye layık bir kul değilim bana karşılık verilmiyor diyerek zikri bıraktı ve uyudu. Gece rüyasında Hızır Aleyhisselam’ı gördü. Hz.Hızır ona, -“Allah’ı zikretmeyi niçin terk ettin; zikirden niçin pişmanlık duydun?” diye sordu. Adam, -“Ben sürekli Allah Allah diye zikrettim; fakat bir gün olsun Allah’tan “buyur kulum” diye bir karşılık duymadım. Ben bu işe lâyık olmadığımdan ve Allah’ın kapısından kovulmaktan korkuyorum” dedi.
O zaman Hz.Hızır (a.s) adamı şöyle uyardı: -“Senin Allah Allah demen, O’nun buyur kulum demesidir. O seni zikretmese sen O’nu hiç zikredemezdin. Senin O’na kavuşma arzusu ile amel edip çırpınman O’nun tarafından sana verilmiş bir cezbedir. O seni sevmese kendi yolunda koşturmazdı. Senin Allah’tan korkun ve O’na duyduğun aşk, O’nun sana lütfüdür. Senin her ya Rabbi diye inleyişinde O da sana yönelir, seni dinler ve karşılık verir. Allah bir kulun kalbini bağlarsa, o kul Allah’ı zikredemez. Allah yolunu açmazsa, kul dua edemez. Sen başına gelen bir dert içinde Allah diyorsan, O sana kendisini zikrettirmek için bu derdi vermiştir...
Gaye seni kendisi ile meşgul etmektir. Korkma, Allah de. Zikre ve duaya devam et. Hiçbir zikir ve dua karşılıksız kalmaz. Zerre kadar bir amel dahi zayi olmaz. Allah Firavun’a mal verdi, dert vermedi. O da hiç inleyip zikretmedi. Allah’ı zikrettiren dert, O’nu unutturan maldan ve sıhhatten daha hayırlıdır.” “Kalp ya dertle ya da muhabbetle Allah der Allah’a yönelir. Kul bilmese de böyledir.O’nu severek zikredenler şükretmiş olur, mükafat alır. Yüce Allah’ı zikretmenin mükafatı, Allah katında zikredilmek ve sevilmektir.” der. Dilaver Selvi
Bu vesvese adama tesir etti. Kalbi karıştı. Onu gerçek zannetti. Demek ben Allah’ı zikretmeye layık bir kul değilim bana karşılık verilmiyor diyerek zikri bıraktı ve uyudu. Gece rüyasında Hızır Aleyhisselam’ı gördü. Hz.Hızır ona, -“Allah’ı zikretmeyi niçin terk ettin; zikirden niçin pişmanlık duydun?” diye sordu. Adam, -“Ben sürekli Allah Allah diye zikrettim; fakat bir gün olsun Allah’tan “buyur kulum” diye bir karşılık duymadım. Ben bu işe lâyık olmadığımdan ve Allah’ın kapısından kovulmaktan korkuyorum” dedi.
O zaman Hz.Hızır (a.s) adamı şöyle uyardı: -“Senin Allah Allah demen, O’nun buyur kulum demesidir. O seni zikretmese sen O’nu hiç zikredemezdin. Senin O’na kavuşma arzusu ile amel edip çırpınman O’nun tarafından sana verilmiş bir cezbedir. O seni sevmese kendi yolunda koşturmazdı. Senin Allah’tan korkun ve O’na duyduğun aşk, O’nun sana lütfüdür. Senin her ya Rabbi diye inleyişinde O da sana yönelir, seni dinler ve karşılık verir. Allah bir kulun kalbini bağlarsa, o kul Allah’ı zikredemez. Allah yolunu açmazsa, kul dua edemez. Sen başına gelen bir dert içinde Allah diyorsan, O sana kendisini zikrettirmek için bu derdi vermiştir...
Gaye seni kendisi ile meşgul etmektir. Korkma, Allah de. Zikre ve duaya devam et. Hiçbir zikir ve dua karşılıksız kalmaz. Zerre kadar bir amel dahi zayi olmaz. Allah Firavun’a mal verdi, dert vermedi. O da hiç inleyip zikretmedi. Allah’ı zikrettiren dert, O’nu unutturan maldan ve sıhhatten daha hayırlıdır.” “Kalp ya dertle ya da muhabbetle Allah der Allah’a yönelir. Kul bilmese de böyledir.O’nu severek zikredenler şükretmiş olur, mükafat alır. Yüce Allah’ı zikretmenin mükafatı, Allah katında zikredilmek ve sevilmektir.” der. Dilaver Selvi
????
