ORiJiNAL YAZARI : KaRaMaN
SEN GİTTİN
Sen gittin...
Sen gittin gökyüzü günlerce ağladı ardından,
Sen gittin
Ve kuşlar uçamaz oldu,
Sen gittin,
Güneş yok oldu,
Her yerde büyük bir fırtına koptu,
Sen yokken toprak ekin vermedi,
Sen yokken ağaçlar çiçek açmadı,
Sen yokken her şey anlamsızdı,
Sen yokken mâna kalmadı,
Çünkü sen gittin...
Gittiğinde,
Bir virane bıraktın geride,
Gittiğinde boynu bükük güller bıraktın,
Ve gittiğinde sevenleri yetim bıraktın..
Seninle yüzü gülen çocuk,
Seninle filizlenen kırmızı gül,
Seninle sen kokan güzel çiçekler,
Ve seninle hayat bulan bir gönül,
Ağlıyorlar her gün,
İşte eserin bu,
Haydi övün...
Sen gittin dağlar koptu yerinden,
Sen gittin ırmaklar kurudu,
Sen gittin,
Gittin ve okyanuslarda eski güzelliği kalmadı,
Artık sahiller bomboş,
Kum taneleri mahzun,
Ve kayalara vuran dalgalar garip...
İnsanlar da değişti senin gitmenle,
Kimse kimseyi tanımaz,
Kimse kimseyi sevmez oldu..
Evet...
Sen gittin,
Ve birden anlamsızlaştı şu rengarenk dünya,
Ve artık bir kırmızı başlıklı kız,
Gezmiyor ormanlarda,
Kurt onu yediği için değil,
Sen gittiğin için...
Senin gitmenle dünya güneşi unuttu,
Senin gitmenle tüm sevgiler yok oldu,
Küçük bir kuş bile,
Annesini istemedi,
Çünkü seni arıyordu...
Sen gittin
Zaman durdu ardından,
Sen gittin saniyeler geçmez oldu,
Ve bir karamsarlık ufuktan,
Bana senin gelişini
Müjdeler oldu...
Ama sen hala yoksun,
Gittin
Geldiğin gibi gittin,
Sessizce ve aniden girmiştin hayatıma,
Yine sessizce çıktın ve gittin,
Ama bilesin ki seni beklemekteyim,
Sadece ben değil herkes beklemekte,
Çabuk gel artık döneceksen eğer,
Hasret çekecek mecal kalmadı yüreklerde...
