Fırtınalar kopuyor kafamın içinde. En şiddetli rüzgarlar esiyor yeşerttiğim umutların üstünde. En dayanılmaz sancılar var hayallerimin önünde. Gecenin en karanlık saatleri yaşınıyor ömür günümde...
Fırtınanın en şiddetli anında gök kararır, su damlaları kurşun gibi çarparmış değdiği yere...
Fırtınada kalanlar ölümü beklermiş...
Herkes bir anlık sessizlik beklermiş, kulaklarında uğuldayan fırtınada...
Rüzgar sallarmış, hırpalarmış ağaçları...
Ağaç kendisini koparacak o son rüzgarın da esmesini beklermiş...
Bir an dinse şu rüzgar ne olur dermiş ağaç...
Bir anne dayanılmaz sancılarla boğuşurmuş...
Anne acılardan bayılma noktasına gelirmiş...
Sen yaşayacaksın ama ben öleceğim sanki dermiş anne bebeğine...
Gece siyahtan daha siyahmış...
Yıldızlar bulutların arkasında kalmış...
Yolda olanlar adım atamaz olmuş...
Fırtınanın en şiddetli olduğu an dinmesinin işaretiymiş ancak; sadece fırtınaya sabredenler onun dindiğini görürmüş.
Rüzgara dayanmak zor gelirmiş ağaca ama en güçlü kökü olan ağaçlar en şiddetli rüzgarlara direnenlermiş.
Anne çok acı çekermiş doğumdan önce ama o sancılar olmasa bebeği doğamayacak ve ölecektir annesinin karnında. Ancak sancıya şükredenler bebeklerini sevebileceklermiş.
Gecenin en karanlık anı gün doğumunun en yakın olduğu anmış. Sadece yoluna devam edenler görebilirlermiş güneşin üzerlerine doğduğunu.
Fırtınalar kopuyor kafamın içinde. Kopsun ben dayanacağım ve sonunda yaşayan ben olacağım. En şiddetli rüzgarlar esiyor yeşerttiğim umutların üstünde. Essin, en güçlü umutlarım rüzgara dayananlardan olacak ve ben onlara ancak rüzgara sabredebildiğim kadar yakın olacağım. En dayanılmaz sancılar var hayallerimin önünde. Olsun, bu sancılar mutluluğumun habercisi. Bu sancılar beklediğim mutluluğun habercisi. Gecenin en karanlık saatleri yaşınıyor ömür günümde. Demekki artık sabah yakın.
alıntı..
Fırtınanın en şiddetli anında gök kararır, su damlaları kurşun gibi çarparmış değdiği yere...
Fırtınada kalanlar ölümü beklermiş...
Herkes bir anlık sessizlik beklermiş, kulaklarında uğuldayan fırtınada...
Rüzgar sallarmış, hırpalarmış ağaçları...
Ağaç kendisini koparacak o son rüzgarın da esmesini beklermiş...
Bir an dinse şu rüzgar ne olur dermiş ağaç...
Bir anne dayanılmaz sancılarla boğuşurmuş...
Anne acılardan bayılma noktasına gelirmiş...
Sen yaşayacaksın ama ben öleceğim sanki dermiş anne bebeğine...
Gece siyahtan daha siyahmış...
Yıldızlar bulutların arkasında kalmış...
Yolda olanlar adım atamaz olmuş...
Fırtınanın en şiddetli olduğu an dinmesinin işaretiymiş ancak; sadece fırtınaya sabredenler onun dindiğini görürmüş.
Rüzgara dayanmak zor gelirmiş ağaca ama en güçlü kökü olan ağaçlar en şiddetli rüzgarlara direnenlermiş.
Anne çok acı çekermiş doğumdan önce ama o sancılar olmasa bebeği doğamayacak ve ölecektir annesinin karnında. Ancak sancıya şükredenler bebeklerini sevebileceklermiş.
Gecenin en karanlık anı gün doğumunun en yakın olduğu anmış. Sadece yoluna devam edenler görebilirlermiş güneşin üzerlerine doğduğunu.
Fırtınalar kopuyor kafamın içinde. Kopsun ben dayanacağım ve sonunda yaşayan ben olacağım. En şiddetli rüzgarlar esiyor yeşerttiğim umutların üstünde. Essin, en güçlü umutlarım rüzgara dayananlardan olacak ve ben onlara ancak rüzgara sabredebildiğim kadar yakın olacağım. En dayanılmaz sancılar var hayallerimin önünde. Olsun, bu sancılar mutluluğumun habercisi. Bu sancılar beklediğim mutluluğun habercisi. Gecenin en karanlık saatleri yaşınıyor ömür günümde. Demekki artık sabah yakın.
alıntı..
