Yirmisekizinci Pencere
(Üstad hz. Allah’ın varlığına dair öyle güzel deliller sunmuş ki hem vahdeti hem ehadiyeti hem rububiyeti ilan ve ispat ediyor)
Şu kâinata bakıyoruz, görüyoruz ki: Hüceyrat-ı bedenden tut(Bedendeki Hücreler),
tâ mecmu-u âleme şamil bir hikmet ve tanzim var.
Hüceyrat-ı bedene bakıyoruz, görüyoruz ki:
Mesalih-i bedeni gören ve idare eden birisinin emriyle,
kanunuyla o küçücük hüceyrelerde ehemmiyetli bir tedbir var.
Mideye, nasıl bir kısım rızk, iç yağı suretinde iddihar olunup vakt-i hacette sarfedilir.
Aynen o küçücük hüceyrelerde de, o tasarruf ve iddihar var.
Nebatata bakıyoruz, gayet hakîmane bir terbiye, bir tedbir görünüyor.
Hayvanata bakıyoruz; nihayet derecede kerimane bir terbiye ve iaşe görüyoruz.
Kâinatın erkân-ı azîmesine bakıyoruz;
mühim gayeler için haşmetkârane bir tedvir ve tenvir görüyoruz.
Âlemin mecmuuna bakıyoruz; muntazam bir memleket, bir şehir,
bir saray hükmünde âlî hikmetler, galî gayeler için mükemmel bir tanzimat görüyoruz. (Otuzikinci Söz’ün Birinci Mevkıfında izah ve isbat edildiği üzere)
bir zerreden tut, tâ yıldızlara kadar zerre mikdar şirke yer bırakmıyor.
Öyle birbirlerine manen münasebetdardırlar ki;
bütün yıldızları müsahhar etmeyen ve elinde tutmayan,
bir zerreye rububiyetini dinlettiremez.
Bir zerreye hakikî Rab olmak için, bütün yıldızlara sahib olmak lâzım gelir.
Hem (Otuzikinci Söz’ün İkinci Mevkıfında izah ve isbat edildiği üzere)
semavatın halk ve tesviyesine muktedir olmayan,
beşerin sîmasındaki teşahhusu yapamaz.
Demek bütün semavatın Rabbı olmayan,
birtek insanın sîmasındaki alâmet-i farika olan nakş-ı sîmavîyi yapamaz.
İşte kâinat kadar büyük bir pencere ki;
onunla bakılsa اَللّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ لَهُ مَقَالِيدُ السَّموَاتِ وَ اْلاَرْضِ âyetleri,
büyük harflerle kâinat sahifelerinde yazılı olduğu, akıl gözüyle de görülecek.
Öyle ise:
Görmeyenin ya aklı yok, ya kalbi yok veya insan suretinde bir hayvandır! ...
(Üstad hz. Allah’ın varlığına dair öyle güzel deliller sunmuş ki hem vahdeti hem ehadiyeti hem rububiyeti ilan ve ispat ediyor)
Şu kâinata bakıyoruz, görüyoruz ki: Hüceyrat-ı bedenden tut(Bedendeki Hücreler),
tâ mecmu-u âleme şamil bir hikmet ve tanzim var.
Hüceyrat-ı bedene bakıyoruz, görüyoruz ki:
Mesalih-i bedeni gören ve idare eden birisinin emriyle,
kanunuyla o küçücük hüceyrelerde ehemmiyetli bir tedbir var.
Mideye, nasıl bir kısım rızk, iç yağı suretinde iddihar olunup vakt-i hacette sarfedilir.
Aynen o küçücük hüceyrelerde de, o tasarruf ve iddihar var.
Nebatata bakıyoruz, gayet hakîmane bir terbiye, bir tedbir görünüyor.
Hayvanata bakıyoruz; nihayet derecede kerimane bir terbiye ve iaşe görüyoruz.
Kâinatın erkân-ı azîmesine bakıyoruz;
mühim gayeler için haşmetkârane bir tedvir ve tenvir görüyoruz.
Âlemin mecmuuna bakıyoruz; muntazam bir memleket, bir şehir,
bir saray hükmünde âlî hikmetler, galî gayeler için mükemmel bir tanzimat görüyoruz. (Otuzikinci Söz’ün Birinci Mevkıfında izah ve isbat edildiği üzere)
bir zerreden tut, tâ yıldızlara kadar zerre mikdar şirke yer bırakmıyor.
Öyle birbirlerine manen münasebetdardırlar ki;
bütün yıldızları müsahhar etmeyen ve elinde tutmayan,
bir zerreye rububiyetini dinlettiremez.
Bir zerreye hakikî Rab olmak için, bütün yıldızlara sahib olmak lâzım gelir.
Hem (Otuzikinci Söz’ün İkinci Mevkıfında izah ve isbat edildiği üzere)
semavatın halk ve tesviyesine muktedir olmayan,
beşerin sîmasındaki teşahhusu yapamaz.
Demek bütün semavatın Rabbı olmayan,
birtek insanın sîmasındaki alâmet-i farika olan nakş-ı sîmavîyi yapamaz.
İşte kâinat kadar büyük bir pencere ki;
onunla bakılsa اَللّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ لَهُ مَقَالِيدُ السَّموَاتِ وَ اْلاَرْضِ âyetleri,
büyük harflerle kâinat sahifelerinde yazılı olduğu, akıl gözüyle de görülecek.
Öyle ise:
Görmeyenin ya aklı yok, ya kalbi yok veya insan suretinde bir hayvandır! ...
