- Üyelik Tarihi
- 23 Ocak 2011
- Mesajlar
- 3,957
- Aldığı Beğeniler
- 1,393
Bazı zamanlarda kendinizi yalnız hissedersiniz, bazı zamanlarda yorgun, bazı zamanlarda boşlukta, bazı zamanlarda dertli, bazı zamanlarda ise hayattan kopuk, bazı zamanlarda ise ağlamak, bazı zamanlarda gülmek isterseniz, bazen de keşfedilmeyi beklersiniz. Paylaşmak istersiniz. Sesinizin var gücüyle haykırmak istersiniz. Ama genelde yapamazsınız yada şartlar onu gerektirir. Bir yolcu aracı şoförünün uzun bir yolculuk sonunda araçtan inip etrafına bakması belki de onun yollarının ağırlığını üzerinden almaktadır. Yoğun bir tempoda çalışan kişinin çay saatinde, sıcak çayın içini ısıtması bir nebze yoğunluktan uzaklaşmaktadır. Yorucu bir dersin sonunda kafası karışan öğrencinin bahçede yürümesi belki de rahatlamasını sağlayacaktır. Uzun yolları aşarak gelen balıkçı onca uğraşından sonra yakaladığı ilk balık, onun için onca uğraşına karşı haklı sevincidir.
Yaşadığımız süreçte en büyük uğraşlarımızın başında dertlerimiz gelmektedir. Arkası kesilmeyen faturalar, ödemeler, evin ihtiyaçları vs. Ve yaşadığımız zaman içinde hiçte bitmeyecektir. Bazen yorgun düşersiniz, bir durak ararsınız dinlenmek için, ağlamak isterseniz, sıcak bir tebessüm beklersiniz. Yorgun düşen, kendini yalnız hisseden kalp, bazen uzun yollar kat eden bedenimizin bir ilk durağı beklemesi. Yada kendi içinde mülteci kalmış ruhumuzun bir ortak araması. İyi bir dost? İyi günde bizimle gülebilen, kötü günümüzde bize destek veren bir dost. Peki dost nedir? Kime dost denir?
Nasrettin Hoca bir Cuma günü camide cemaate namaz kıldırmak üzere ezan okunsun diye bekliyormuş. Bir adam gelmiş. "Hocam" demiş! "Eşeğimi yitirdim..." Hoca da adama; "Şu namazı kıldıralım, senin eşeğin çaresine bakarız" demiş. Hoca namaza başlamış, vaazını vermiş ve cemaate dönmüş: "İçinizde hiçbir dostuyla bir bardak çay içip saatlerce konuşmamış, dostuyla sekiz saatlik yürüyüşe çıkıp hiç konuşmadığı halde sıkılmadan yürüyüşünü tamamlamamış ve komşunun kızına kem gözle baktı diye dost bildiği arkadaşını arkadaşlıktan silmiş biri var mı?" diye sormuş. Arka sıralarda saf tutmuş, saf tipli biri parmağını kaldırıp, "Ben varım Hocam." demiş. Hoca eşeğini yitiren adama dönmüş, "Al bu adamı git, bundan büyük eşek olur mu? Yitirdiğin eşeğin yerine kullanırsın" demiş.
Dostun yoksa... Eşekten farkın ne?
Herhalde bir nispet, pantomim yada gösteriş, kendini beğendirme çabası, bir moda, bir gelgeç ruh hali değil... Empati, sempati, temayül, ilgi, sadakat, sevgi, sorumluluk duyma, yürekten algılama, bakışlarla anlaşma, hissetme, bitmeyen enerji, bir kaynak, kesintisiz ilişki, kayıp olmayan, yitmez, bitmez, yoktan var olmayan bir duygu. Bunların oluştuğu bir kombinasyon ve bunun yansıttığı bir nüans. Zaman içinde cüzi miktarlarda birleşerek dostluğun temelini oluşturmakta. Dostluklar nasıl oluşuyor sanırım unuttuk..
Bu hızlı kent hayatı, dostluk duygusunu aklımızdan aldı, yüreğimizden çaldı. Hayatı kendi içinde boyutlara böldük. Ev iş arası boyutu, televizyon boyutu gibi zamanlara bıraktık kendimiz. Bir durağımızın olması, her zaman uğrayabildiğimiz, dinlenebildiğimiz, yağmurdan korunabildiğimiz, beklediğimiz bir durak. Bizi bekleyen bir durak yani bir dost....
Yaşadığımız süreçte en büyük uğraşlarımızın başında dertlerimiz gelmektedir. Arkası kesilmeyen faturalar, ödemeler, evin ihtiyaçları vs. Ve yaşadığımız zaman içinde hiçte bitmeyecektir. Bazen yorgun düşersiniz, bir durak ararsınız dinlenmek için, ağlamak isterseniz, sıcak bir tebessüm beklersiniz. Yorgun düşen, kendini yalnız hisseden kalp, bazen uzun yollar kat eden bedenimizin bir ilk durağı beklemesi. Yada kendi içinde mülteci kalmış ruhumuzun bir ortak araması. İyi bir dost? İyi günde bizimle gülebilen, kötü günümüzde bize destek veren bir dost. Peki dost nedir? Kime dost denir?
Nasrettin Hoca bir Cuma günü camide cemaate namaz kıldırmak üzere ezan okunsun diye bekliyormuş. Bir adam gelmiş. "Hocam" demiş! "Eşeğimi yitirdim..." Hoca da adama; "Şu namazı kıldıralım, senin eşeğin çaresine bakarız" demiş. Hoca namaza başlamış, vaazını vermiş ve cemaate dönmüş: "İçinizde hiçbir dostuyla bir bardak çay içip saatlerce konuşmamış, dostuyla sekiz saatlik yürüyüşe çıkıp hiç konuşmadığı halde sıkılmadan yürüyüşünü tamamlamamış ve komşunun kızına kem gözle baktı diye dost bildiği arkadaşını arkadaşlıktan silmiş biri var mı?" diye sormuş. Arka sıralarda saf tutmuş, saf tipli biri parmağını kaldırıp, "Ben varım Hocam." demiş. Hoca eşeğini yitiren adama dönmüş, "Al bu adamı git, bundan büyük eşek olur mu? Yitirdiğin eşeğin yerine kullanırsın" demiş.
Dostun yoksa... Eşekten farkın ne?
Herhalde bir nispet, pantomim yada gösteriş, kendini beğendirme çabası, bir moda, bir gelgeç ruh hali değil... Empati, sempati, temayül, ilgi, sadakat, sevgi, sorumluluk duyma, yürekten algılama, bakışlarla anlaşma, hissetme, bitmeyen enerji, bir kaynak, kesintisiz ilişki, kayıp olmayan, yitmez, bitmez, yoktan var olmayan bir duygu. Bunların oluştuğu bir kombinasyon ve bunun yansıttığı bir nüans. Zaman içinde cüzi miktarlarda birleşerek dostluğun temelini oluşturmakta. Dostluklar nasıl oluşuyor sanırım unuttuk..
Bu hızlı kent hayatı, dostluk duygusunu aklımızdan aldı, yüreğimizden çaldı. Hayatı kendi içinde boyutlara böldük. Ev iş arası boyutu, televizyon boyutu gibi zamanlara bıraktık kendimiz. Bir durağımızın olması, her zaman uğrayabildiğimiz, dinlenebildiğimiz, yağmurdan korunabildiğimiz, beklediğimiz bir durak. Bizi bekleyen bir durak yani bir dost....
