Yürek Esintileri
Simdi hislerimi (z)amansız vuran bir hüznün esaretinde kelimelerim,
Simdi zifiri karanlıklarımı aydınlatmaya yetmiyor, sayfalara düşürdüklerim...
Bir kez daha kırıldı, sol yanımın kırık yanları...
Gittin... Kalmadı hiç iştahım…
Böyle vakitsiz uğurlayacak mıydım kalemimden, harflerime kazınmış adını?
İçimin içlerinde sızlıyor bak, sana adanmış sözlerin dilemması…
Suskunluğum dillendi kara kalemlerde.
Akordu bozuk sessizliğimin (v)ahidir, duyulan bu iniltiler...
Uy
utamıyorum ne yapsam, bakışlarıma neşter kesikleri çizen tümcelerimi…
Seni sol(r)uyor, kalemimin ucunda zonklayan tüm harfler…
Nerdesin?
Susma öyle! Hadi söyle!
„Bu bir oyun, gel de bul beni“ diyebilir misin?
Simanın coğrafyasında sarsak geziniyorum, gündüzün,
yerini karanlığa bırakmaya meyillendiği şu saatlerde.
Gönlümü, ilkbaharımsı gülüşlerinin gölgesinde serinletiyorum.
Ay ışığı gözlerinde, ümit devşiriyorum ümitsizliğime.
Yarınlarıma mavi-yeşilce bir mutluluk biçiyorum...
Olmuyor…
Hangi iklimine uğrasam yüzünün, çaresizlik benliğimi kaplıyor.
Beynime mıhlanan o bir çift söz, yüreğimi tam onikiden vuruyor...
Ve düşürüyorum düşlerimi mızrapsı sözlerin şiddeti ile diz üstü yerlere.
Simanın coğrafyasında hemde…
Ahh... Şiirimsi tüm mutluluklarımın adı sen iken,
Şimdi kalbimin iç ceplerinde biriken tüm siyahî hüzünlerimin toplamı mısın SEN?
Bir sen çıkarsam yüreğimden, bin tebessüm mü düşer çehremden?
Bıktım... Sonucu çıkmazlara çıkan bilinmeyen bu sevda denkleminden…
Büyüsü ile muallâk duyguları efsunlayan ayışık geceye savurdum sızlayan ya(ra)nlarımı.
Mahzun bir kimliğe bürünüyor, gözlerini andıran ay.
Ve yıldızlar savurganlığımın sokunda.
Olmayışını ve artik ol(a)mayacağını anlatmak zor onlara…
Boz(ma) ne olursun ketum suskunluğunu…
İçinin içlerini dök(me) avuçlarıma…
Acı demlenen gönlümde, senli umutlar siyah…
Satırlarda kırıldı (c)esaretim…
Gecenin sükûtunu incitir, sayfalara dantelâ misali islediğim buruk hislerim.
Naçar haldeyim... Sağanak sağanak yağmurlar yağdırır gözlerim…
Gittin…
Gidisin kanıyor dermansız dizlerimde…
(K)âlem, „elveda“ havası çalıyor şimdilerde…
Gece mavisi bir yalnızlık çöküyor üstüme, (g)özlerinden…
Buruş buruş olmuş sevinçlerim... Hançer saplı gülüşlerim…
Bak! Bak iste dipteyim…
A(ğı)dını yakıyorum, senli düşündüğüm her düşün...
Öyle kifayetsiz oldu iste satırlarımda ölüsün…
(V)edalar hazan… (V)edalar hicran…
Bitti… Kalemimde yok derman…
Simdi dillerimizde sadece buruk bir veda…
Düş artık düşlerimden...
Yüreğimdeki sana elveda…
Simdi hislerimi (z)amansız vuran bir hüznün esaretinde kelimelerim,
Simdi zifiri karanlıklarımı aydınlatmaya yetmiyor, sayfalara düşürdüklerim...
Bir kez daha kırıldı, sol yanımın kırık yanları...
Gittin... Kalmadı hiç iştahım…
Böyle vakitsiz uğurlayacak mıydım kalemimden, harflerime kazınmış adını?
İçimin içlerinde sızlıyor bak, sana adanmış sözlerin dilemması…
Suskunluğum dillendi kara kalemlerde.
Akordu bozuk sessizliğimin (v)ahidir, duyulan bu iniltiler...
Uy
utamıyorum ne yapsam, bakışlarıma neşter kesikleri çizen tümcelerimi… Seni sol(r)uyor, kalemimin ucunda zonklayan tüm harfler…
Nerdesin?
Susma öyle! Hadi söyle!
„Bu bir oyun, gel de bul beni“ diyebilir misin?
Simanın coğrafyasında sarsak geziniyorum, gündüzün,
yerini karanlığa bırakmaya meyillendiği şu saatlerde.
Gönlümü, ilkbaharımsı gülüşlerinin gölgesinde serinletiyorum.
Ay ışığı gözlerinde, ümit devşiriyorum ümitsizliğime.
Yarınlarıma mavi-yeşilce bir mutluluk biçiyorum...
Olmuyor…
Hangi iklimine uğrasam yüzünün, çaresizlik benliğimi kaplıyor.
Beynime mıhlanan o bir çift söz, yüreğimi tam onikiden vuruyor...
Ve düşürüyorum düşlerimi mızrapsı sözlerin şiddeti ile diz üstü yerlere.
Simanın coğrafyasında hemde…
Ahh... Şiirimsi tüm mutluluklarımın adı sen iken,
Şimdi kalbimin iç ceplerinde biriken tüm siyahî hüzünlerimin toplamı mısın SEN?
Bir sen çıkarsam yüreğimden, bin tebessüm mü düşer çehremden?
Bıktım... Sonucu çıkmazlara çıkan bilinmeyen bu sevda denkleminden…
Büyüsü ile muallâk duyguları efsunlayan ayışık geceye savurdum sızlayan ya(ra)nlarımı.
Mahzun bir kimliğe bürünüyor, gözlerini andıran ay.
Ve yıldızlar savurganlığımın sokunda.
Olmayışını ve artik ol(a)mayacağını anlatmak zor onlara…
Boz(ma) ne olursun ketum suskunluğunu…
İçinin içlerini dök(me) avuçlarıma…
Acı demlenen gönlümde, senli umutlar siyah…
Satırlarda kırıldı (c)esaretim…
Gecenin sükûtunu incitir, sayfalara dantelâ misali islediğim buruk hislerim.
Naçar haldeyim... Sağanak sağanak yağmurlar yağdırır gözlerim…
Gittin…
Gidisin k
anıyor dermansız dizlerimde…(K)âlem, „elveda“ havası çalıyor şimdilerde…
Gece mavisi bir yalnızlık çöküyor üstüme, (g)özlerinden…
Buruş buruş olmuş sevinçlerim... Hançer saplı gülüşlerim…
Bak! Bak iste dipteyim…
A(ğı)dını yakıyorum, senli düşündüğüm her düşün...
Öyle kifayetsiz oldu iste satırlarımda ölüsün…
(V)edalar hazan… (V)edalar hicran…
Bitti… Kalemimde yok derman…
Simdi dillerimizde sadece buruk bir veda…
Düş artık düşlerimden...
Yüreğimdeki sana elveda…
