uzak kentin kayıp yıldızından rivayet olunur...
Üç noktaydı susuşum, bir virgül hatrına yazıyorum şimdi...
Üç nokta . . . Üç çığlık ? ? ? Üç ölüm ! ! ! Ve tek bir virgül ,
Kirpiklerinden aşk soluyan deli, yırttı acının kefenini, ölü kızın kalbine dokundu bu gece...
Ve gözlerine ölüm kaçan kız, dokunulduğu her yanından kanadı...
Bir ölünün gözlerinden düş bulaştı geceye, gece aklını yitirdi...
Bir delinin iç çekişiyle karardı yıldızlar... Hıçkırıkları arşı kapladı… Bir deli ağladı…
Ölü kızın kirpikleri adedince ağladı... Parmak uçlarından dokundu aşka...
Saçlarına notası kırık şarkılar kondurdu...
Gece; tortulu bir masalın hüznünü andırıyordu... Üçüncü kişiler hep susmuştu...
Bir masal duyuldu sessizliğin en sığ dilinde... Uzak kentin kayıp yıldızıydı anlatan...
Yoktu ihtilaf... Yoktu yalan... Bir deli ve bir ölünün masalıydı duyulan...
Avuntusuz masallara şarkılar kuran bir deli ve masallara hep sonundan başlayan bir ölü...
Çok geçmedi… Gülüşüne düşler inşa edilen soylu derviş, kent harabelerinin yoldaşlığında,
gecenin en uzak saatinde, tuz kokulu bitişle susturdu masalı...
Masal yitirdi kendini… Masal yitirdi gerçeğini… Bir deli ağladı…
Kirpikleri tükenmişti, ölü kızın saçlarına denk düşüyordu, gözlerinde ki keder…
Ve gece deli gömleğini giydi üstüne, masal üşümesin diye…
Ve ben... Üçüncü tekil şahıs... Kent masallarının yorgun yüzü...
Uzak diyarların cana ziyan hüznü... Ben... Bir masal boyu susan...
Suskusu us'unu yumruklayan...
Bir deliyi geçmişe yazan, bir ölüyü koynunda uyutan, bir dervişe yaslanan...
Ben yani... Mezar boşluklarında kirpiklerini uykuya yatıran...
Kefeninin cebinde ölüm saklayan...
Ben... Suskun şiirleriyle geceyi ayartan...
Suçluyum... Bir son bulaştırdım ellerime...
Bir masali yıkarcasına, bir deliyi ağlatırcasına sustum...
“Geçmiş” dedim... Geçmedi... “Gelecek” dedim... Gelmedi...
“Şimdi” dedim, dokundum masala... Kayıp yıldız kayıplığını kaybetti..
Faili meçhul bir masalın tek sanığıydım ben...
Masal mahallinde harflerim vardı, suçum aşikardı...
Kalem; kelamla her buluştuğunda, adın kanardı, canım yanardı...
Suçluydum evet... Bir masalı altı harf yaşatır sandım...
Yedinciyi hiç yazmadım...
Ne zaman canın yansa, susumu bastım yarana, usumu kanatırcasına...
Hiç dinmedin... Sustun hep… Bende sustum...
Sessizliğimi tamamladı susuşun...
Bir masalın ardından suçlarını bölüşüyorduk suskunluğumuzun...
İçim acıdı... Masal kanadı...
Ve omuz başında kanayan masal; yalandı!
Yüreğimi burkan, kalemimi kıran, içimi senden çıkaran bir yalandı...
Yinede... Adını bile yazamazken sen, adınla kanadım ben!
Şimdilerde şehirler arası yalnızlık seferleri düzenliyorum gözlerine...
İsimleri silinmiş mezar taşlarında gülümsüyorum...
Ve hala ölü çocukların gözlerinde masallar arıyorum...
Suçluyum...
Bir masaldan arta kalan yanımla, suçlarımın bedelini ödüyorum...
Affet beni kayıp yıldız... Affet... Günahsız ölümler düşlüyorum...
Üç noktaydı susuşum, bir virgül hatrına yazıyorum şimdi...
Üç nokta . . . Üç çığlık ? ? ? Üç ölüm ! ! ! Ve tek bir virgül ,
Kirpiklerinden aşk soluyan deli, yırttı acının kefenini, ölü kızın kalbine dokundu bu gece...
Ve gözlerine ölüm kaçan kız, dokunulduğu her yanından kanadı...
Bir ölünün gözlerinden düş bulaştı geceye, gece aklını yitirdi...
Bir delinin iç çekişiyle karardı yıldızlar... Hıçkırıkları arşı kapladı… Bir deli ağladı…
Ölü kızın kirpikleri adedince ağladı... Parmak uçlarından dokundu aşka...
Saçlarına notası kırık şarkılar kondurdu...
Gece; tortulu bir masalın hüznünü andırıyordu... Üçüncü kişiler hep susmuştu...
Bir masal duyuldu sessizliğin en sığ dilinde... Uzak kentin kayıp yıldızıydı anlatan...
Yoktu ihtilaf... Yoktu yalan... Bir deli ve bir ölünün masalıydı duyulan...
Avuntusuz masallara şarkılar kuran bir deli ve masallara hep sonundan başlayan bir ölü...
Çok geçmedi… Gülüşüne düşler inşa edilen soylu derviş, kent harabelerinin yoldaşlığında,
gecenin en uzak saatinde, tuz kokulu bitişle susturdu masalı...
Masal yitirdi kendini… Masal yitirdi gerçeğini… Bir deli ağladı…
Kirpikleri tükenmişti, ölü kızın saçlarına denk düşüyordu, gözlerinde ki keder…
Ve gece deli gömleğini giydi üstüne, masal üşümesin diye…
Ve ben... Üçüncü tekil şahıs... Kent masallarının yorgun yüzü...
Uzak diyarların cana ziyan hüznü... Ben... Bir masal boyu susan...
Suskusu us'unu yumruklayan...
Bir deliyi geçmişe yazan, bir ölüyü koynunda uyutan, bir dervişe yaslanan...
Ben yani... Mezar boşluklarında kirpiklerini uykuya yatıran...
Kefeninin cebinde ölüm saklayan...
Ben... Suskun şiirleriyle geceyi ayartan...
Suçluyum... Bir son bulaştırdım ellerime...
Bir masali yıkarcasına, bir deliyi ağlatırcasına sustum...
“Geçmiş” dedim... Geçmedi... “Gelecek” dedim... Gelmedi...
“Şimdi” dedim, dokundum masala... Kayıp yıldız kayıplığını kaybetti..
Faili meçhul bir masalın tek sanığıydım ben...
Masal mahallinde harflerim vardı, suçum aşikardı...
Kalem; kelamla her buluştuğunda, adın kanardı, canım yanardı...
Suçluydum evet... Bir masalı altı harf yaşatır sandım...
Yedinciyi hiç yazmadım...
Ne zaman canın yansa, susumu bastım yarana, usumu kanatırcasına...
Hiç dinmedin... Sustun hep… Bende sustum...
Sessizliğimi tamamladı susuşun...
Bir masalın ardından suçlarını bölüşüyorduk suskunluğumuzun...
İçim acıdı... Masal kanadı...
Ve omuz başında kanayan masal; yalandı!
Yüreğimi burkan, kalemimi kıran, içimi senden çıkaran bir yalandı...
Yinede... Adını bile yazamazken sen, adınla kanadım ben!
Şimdilerde şehirler arası yalnızlık seferleri düzenliyorum gözlerine...
İsimleri silinmiş mezar taşlarında gülümsüyorum...
Ve hala ölü çocukların gözlerinde masallar arıyorum...
Suçluyum...
Bir masaldan arta kalan yanımla, suçlarımın bedelini ödüyorum...
Affet beni kayıp yıldız... Affet... Günahsız ölümler düşlüyorum...
