Bir annenin acısına tanık olmuştum.Evladının ölüm haberini aldığındaki ilk anlara.Sakinleştirmek isteyenlere tek dediği şuydu nefes nefese."Ciğerim yanıyor Allahım ciğerim".Öylesine yanıyordu ki gözünde yaş kuruyordu belli ki akmıyordu...İlâhi ferman belini kırmış dizinde derman yoktu ki yerden kalkamıyor ,acıdan kıvranıyordu...ve ben ve etraftakiler ağlamaktan,dua etmekten başka birşey yapamıyorduk O/na...Baba/ya gelince...hani çook diyeceklerim var ama gücüm yokk...der gibiydi gözleri...dünya omuzlarına çökmüşş,altında kalmış,yürümeye mecâli kalmasa/da eşi ve diğer iki çocuğu için ayakta kalmaya direnen bir babaa...
Çocuklara gelince;şaşkın,üzgün,korkulu,kaygılı,dalından kopan iki yaprak misali bir o yana bir bu yana savruluşlar...
"Üstünü örttüğünüz birinin cenazesine katılmadan,dünyayı anlayamazsınız"diyor Nuri Bilge Ceylan...
...Kimi acı/lar ömür boyu köz olsa/da devam ediyor belli ki...
Rabbim evladı ile imtihan ettiği kullarına bol sabrlar ihsan eylesin...
:gul: