Bu kadar saf olma be canım! İşte bu yüzden seni üzüyorlar...
Ne olacak senin bu saflığın böyle? Yanlış anlama, bu gerçekten çok güzel bir şey. Senin gibi saf, ince fikirli, naif insanlardan artık o kadar az kaldı ki etrafımızda. Fakat problem şurada, bu iyi yanlarını hep yanlış insanlara gösteriyorsun. Bunun sonucunda da suistimal ediliyorsun. Hayatına giren herkese daha tanımadan güvenip anlatıyorsun her şeyini. Daha tanımadan kendinden daha çok önemsiyorsun o insanı. Bu o kadar yanlış ki. Sen kendini düşünmezsen seni kim düşünecek? Herkesi kendini gibi sanıyorsun ama değiller... Öncelikle bu önüne gelene güvenme olayından vazgeçmelisin. Yoksa canın daha çoook yanar. Daha çok üzülürsün... Bunları söylemek istemezdik ama doğru olanlar bu. Sen de bu yüzden bir türlü mutlu olamıyorsun. Sürekli kendine 'bana bunu nasıl yaptı?' diye sormaktan heba ettin kendini. Bırak artık, bunları sorgulama. Güvenini boşa çıkaran herkesi çıkar hayatından. Onları iyi biri yapmak için uğraşma. Gerçi onlar iyi olmasa da sen kendi kafanda hep kendini suçlayıp onları haklı çıkarıyorsun. Böyle yalnızca kendine zarar verirsin. Sana hiçbir şey kazandırmaz bu yaptıkların. Yalnızca üzülmeye devam edersin. İnsanları önce tanı daha sonra güven...