...
Bir enkazın altında bulduğun ben,
Savaş meydanında mağlup olmuş,
Ölü şiirler arasında yatan bir şairim...
İlk olarak umut cephemi kaybettim,
Sonra sabrımın kaleleri düştü,
Tahammül taarruzu da durduramadı bozgunu ve ben harf harf kaybettim a’dan z’ye her şeyi...
Kalbimin kırıklarını toplayıp geldim işte sana, çabası karşılıksız şiirler yazmaktan patlamış avuç içlerim, kurşun gibi bir kalem tutmaktan kabarmış nokta nokta...
Virgülsüz ihanetler ve ünlemli ayrılıklar anlatırken, dilimin pelesenki çürümüş ve çözülmüş gözyaşımın uçkuru...
Hak edene etmeyene, yasak demeden haram demeden akıtır olmuş vebali sayısız damlaları...
Bir harf isyanında tanıdım oysa hayatın hecelere ayrılmış yüzünü, bir imla hatasında fark ettim düşüklüğünü ve bir anlatım bozukluğunda anladım bir anlamı olmadığını...
Al bütün şiirlerimin vesayetini çünkü şunu çok iyi anladım ki, ben senin için şair olmuşum...
Yazdığım her satır seni aramak içinmiş,
her ayrılığım sana yaklaşmak için,
her ihanet sana sadakatim için ve her elveda, merhaba’na atılan bir adımmış...
Sen artık yazan kalemim, sen susan dilimsin. Kıs vanasını sözlerimin ve yak kınasını sana verdiğim sözlerin. Telli duvaklı şiirler yazayım sana, helal cümleler kurayım.
Annemin beyaz tülbentine sarayım temiz düşlerini, gümüş suyuna batırayım kararmış kararsız sözlerimi ve ne olur artık arkasında durabileceğim şiirler yazayım...
Farkındayım, seni anlatacak bir lisana vakıf değilim ama kalbimin ucuna kadar gelmiş sözleri izin ver dökeyim rüzgar değmemiş eteklerine...
Bir gülüşünü anlatayım saatlerce ya da gözlerine yazılamayacak şiirleri sıralayayım. Tek bir gamzenin içimde nasıl bir boşluk yarattığını ve her seferinde kollarımı açıp kendimi nasıl bıraktığımı anlatayım.
İkindi ışıkları saçlarına sarılırken bir akşam üstü sözleşelim ve gerçek üstü bir yemin edelim.
Altı üstü bir hayal değil bunlar; sen varsan içinde hepsi hayal-üstüSen; z/amansız şiirlerimin en güzel mısrası...
İçimin en içli yarası; açık sözlerimin kapalı zarfı ve sen ey üşümüş hayallerimin çırası; miş’li geçmiş zaman artık tüm acılar, çünkü şimdi artık mutluluğun sırası...
___ Ahmet Çabuk
Bir enkazın altında bulduğun ben,
Savaş meydanında mağlup olmuş,
Ölü şiirler arasında yatan bir şairim...
İlk olarak umut cephemi kaybettim,
Sonra sabrımın kaleleri düştü,
Tahammül taarruzu da durduramadı bozgunu ve ben harf harf kaybettim a’dan z’ye her şeyi...
Kalbimin kırıklarını toplayıp geldim işte sana, çabası karşılıksız şiirler yazmaktan patlamış avuç içlerim, kurşun gibi bir kalem tutmaktan kabarmış nokta nokta...
Virgülsüz ihanetler ve ünlemli ayrılıklar anlatırken, dilimin pelesenki çürümüş ve çözülmüş gözyaşımın uçkuru...
Hak edene etmeyene, yasak demeden haram demeden akıtır olmuş vebali sayısız damlaları...
Bir harf isyanında tanıdım oysa hayatın hecelere ayrılmış yüzünü, bir imla hatasında fark ettim düşüklüğünü ve bir anlatım bozukluğunda anladım bir anlamı olmadığını...
Al bütün şiirlerimin vesayetini çünkü şunu çok iyi anladım ki, ben senin için şair olmuşum...
Yazdığım her satır seni aramak içinmiş,
her ayrılığım sana yaklaşmak için,
her ihanet sana sadakatim için ve her elveda, merhaba’na atılan bir adımmış...
Sen artık yazan kalemim, sen susan dilimsin. Kıs vanasını sözlerimin ve yak kınasını sana verdiğim sözlerin. Telli duvaklı şiirler yazayım sana, helal cümleler kurayım.
Annemin beyaz tülbentine sarayım temiz düşlerini, gümüş suyuna batırayım kararmış kararsız sözlerimi ve ne olur artık arkasında durabileceğim şiirler yazayım...
Farkındayım, seni anlatacak bir lisana vakıf değilim ama kalbimin ucuna kadar gelmiş sözleri izin ver dökeyim rüzgar değmemiş eteklerine...
Bir gülüşünü anlatayım saatlerce ya da gözlerine yazılamayacak şiirleri sıralayayım. Tek bir gamzenin içimde nasıl bir boşluk yarattığını ve her seferinde kollarımı açıp kendimi nasıl bıraktığımı anlatayım.
İkindi ışıkları saçlarına sarılırken bir akşam üstü sözleşelim ve gerçek üstü bir yemin edelim.
Altı üstü bir hayal değil bunlar; sen varsan içinde hepsi hayal-üstüSen; z/amansız şiirlerimin en güzel mısrası...
İçimin en içli yarası; açık sözlerimin kapalı zarfı ve sen ey üşümüş hayallerimin çırası; miş’li geçmiş zaman artık tüm acılar, çünkü şimdi artık mutluluğun sırası...
___ Ahmet Çabuk
