- Üyelik Tarihi
- 5 Eyl 2011
- Mesajlar
- 3,789
- Aldığı Beğeniler
- 13,779
- Takım
- Galatasaray
Yunus Emre Koşar
Büyümek Bir Şehri Taşıtır Sırtında
Büyümek yalnızlığı getirir bilmezsiniz Rüyalarımı siyaha boyayan suratsız kadın Kabuslarla bileyler yalnızlığımı Büyüdükçe alıştım hayatta kendimle dövüşmeye Pes etmeye ve akıtmaya kanımı İstanbuldan Siyahlar şehrine Silahsızlığımla destekleniyor karanlıklar Pili bitmiş saatler dengemi bozuyor İstemeden darağaçları çiziyorum defterlere affedin Darağaçları kan akıtmaz Ama mihlanır bir şehre kiyamet gibi
Yalnızlık susuzluk gibi Kana kana tüketiyor kalabalıkları Hayat kornalarla geçiyor parmak uçlarımdan Dahası öteden selamlar postalanıyor Kimsesizsem yorgunsam ve kalabalıksa şehrim Dünya büyüdükçe kurumuştur ne acı
Çocukken
Yalnızlığı terk etmiştim bir hücrede yalnızlığına Sonra asansörle hızlıca yükselerek büyüdüm Atladım birkaç kat birden hayatın yaşanmaz yerlerini Ve ölümün eşiğinde buluştum hayatla Artık öteden davetler postalaniyor Kartpostallarla uyanıyorum sabaha Anladım büyümek bir şehri taşıtır sırtında
Hayat bir ölüm orucuysa Büyüdükçe Yokla burun buruna gelmekte kolay Güneşin altında yeni şeyler söylemekte Çünkü uçurumun kıyısında yaratılmıştır tüm metaforlar Ve ben sıkışmışken insanın çarkına
“şairler kadar yakınım uçuruma"
Büyümek Bir Şehri Taşıtır Sırtında
Büyümek yalnızlığı getirir bilmezsiniz Rüyalarımı siyaha boyayan suratsız kadın Kabuslarla bileyler yalnızlığımı Büyüdükçe alıştım hayatta kendimle dövüşmeye Pes etmeye ve akıtmaya kanımı İstanbuldan Siyahlar şehrine Silahsızlığımla destekleniyor karanlıklar Pili bitmiş saatler dengemi bozuyor İstemeden darağaçları çiziyorum defterlere affedin Darağaçları kan akıtmaz Ama mihlanır bir şehre kiyamet gibi
Yalnızlık susuzluk gibi Kana kana tüketiyor kalabalıkları Hayat kornalarla geçiyor parmak uçlarımdan Dahası öteden selamlar postalanıyor Kimsesizsem yorgunsam ve kalabalıksa şehrim Dünya büyüdükçe kurumuştur ne acı
Çocukken
Yalnızlığı terk etmiştim bir hücrede yalnızlığına Sonra asansörle hızlıca yükselerek büyüdüm Atladım birkaç kat birden hayatın yaşanmaz yerlerini Ve ölümün eşiğinde buluştum hayatla Artık öteden davetler postalaniyor Kartpostallarla uyanıyorum sabaha Anladım büyümek bir şehri taşıtır sırtında
Hayat bir ölüm orucuysa Büyüdükçe Yokla burun buruna gelmekte kolay Güneşin altında yeni şeyler söylemekte Çünkü uçurumun kıyısında yaratılmıştır tüm metaforlar Ve ben sıkışmışken insanın çarkına
“şairler kadar yakınım uçuruma"
