Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz.. Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Çayı dostla çok severim ben
Şöyle en demlisinden
Buğusu sohbete karışmışken
Gelmişten geçmişten
Konuşurken Dünyanın en mutlu insanı ben
Gülümsediğim zaman
Benimle gülümseyen
En acılı anımda gözlerini
ayırmadan
Gözlerimde nöbet tutan
Çayı dostla çok severim ben
Samimi, içten katışıksız
Çaydan çok dostu severim , canı severim ben….!????
.
Yaşım ilerledikçe,
Daha çok sever oldum çayı...
Sanırım yalnızlığı sevmiyorum artık...
Çayın deminde buluşmalar,
Sıcacık bir yudumla kaynaşmalar,
Şeker tadında konuşmalar,
Kaşık seslerine karışan kahkalar,
Keyiflendiriyor beni...
Anladım ki çaysız olmaz.
Ama dost olmasa, çay da olmaz...
Olur olur da, Böyle güzel tadı olmaz...
Kim biliyor çayına kaç şeker attığını...?
Hangi rengi sevdiğini, dinlediğin müziği...?
Gülünce yüzünde beliren utangaç halleri...?
Şaşkınlığını, mesela aniden durgunlaşarak uzaklara daldığını...?
Denize her baktığında, gözlerinde huzurla hüzün arası gelgit yankısını...?
Martıların çığlığından daha fazla kopar haykırabilsen içindeki çırpınışların,
Kim biliyor...?
Dilsiz sancılarını, gece nöbetlerini, hüsrana uğrayan hayallerini,
Arabada cam kenarına oturma sebebini, Kim biliyor...?