Beni kimseler anlamasın!
Bembeyaz düşlerine karalar düşen ‘Kudüslü çocuklar’ anlasın,
Sessizliğin içinde saklı ‘sesler’ anlasın,
Acılarla ağırlaşan ‘hayat’ anlasın,
Yenilgilere alışmış ‘kalbim’ anlasın,
Sen anla!
Sevgili Filistin! Bulvarlarında saklambaç oynayan Kudüs'lü çocuklar hayatlarının baharında unutmaları gereken ne çok şey biriktirdiler. Ölüme yabancılaşanlar tarafından ne çok sobelenip zamansız ölümlerin hüznüyle ağladılar. Yıldızları vurulan gecelerin karanlık yalnızlığında ne kadar da çok korktular. Sevgili Filistin! Ölümü, haber merkezlerinin acılara maya olmuş coğrafyalardan verdiği küçücük cümlelerden arındırıp sokaklarında umut kovalayan Kudüslü çocukların ellerine tutuşturmak, minicik avuçlarından fırlattıkları her ölümün yeni bir hayatın başlangıcı olmasını isterim.
Çünkü artık ‘vurdumduymazlık bizleri terk etmeli’
Çünkü artık ‘hüzün seni, sen hüznü terk etmelisin’
Çünkü artık ‘Kudüslü çocuklar mızıkçılar tarafından sobelenmemeli’
Çünkü artık ‘Mescid-i Aksa’nın avlusunda bayramın geldiğini müjdeleyen tekbirler yükselmeli’
Çünkü artık ‘her gün ölmemeli; her gün gülmelisin’
…
-IV-
Beni kimseler anlamasın!
Martılara hasret ‘deniz’ anlasın,
Baharına hasret ‘çiçek’ anlasın,
Ölümüne hasret ‘hayat’ anlasın,
Sen anla!
Ey Rabbim! Gözyaşlarımda umutlarımı büyüten kalbimin tek sahibi!
Aklımı koru!
Izdıraplarımızı hafiflet!
Ellerimizden tut!
Düşüncelerimizi anlamlı kıl!
Bayramı Kudüslü çocukların tebessümlerine serpiştir!
Nurdal DURMUŞ
Arama yaptim ama bulamadim farkli baslikta acildiysa eger hakkinizi helal edin
