Yeniden Doğuş

Veda etti bu vefasız dünyaya
Yıkayıp da götürdük musallaya,

İmam oldum, namazın kıldırmaya,
Niyet ettim, meyyit için duaya.

Yüce Mevlâmıza ettim niyazı,
Selam verip tamam ettim namazı.

Dolaşır idi herkes çevresini,
Taşımak için nur hazinesini.

Defnedildiği yerdeki mezarlık,
Beykozda ona derlerdi Anarlık.

O veliye, kabri şehadet eder,
Elbette bu masum Cennet ehli der.

Çünkü kendini ilme vermiş idi,
Şehitlik rütbesine ermiş idi.

Muhabbet etmeseydi Rabbi-izzet,
Onu masumken eder miydi davet?

Hiç bulaştırmadan çirkef dünyaya,
Göndermiştir onu hemen ukbâya.

Kime nasip olur böyle bir nimet,
Cihana gelip masum olarak gitmek.

Henüz değil iken daha mükellef,
Hak, evliyalıkla etti müşerref.

Onu gören Rabbi hatırlıyordu,
Baktıkça kalbine nur doluyordu.

Dedim ki: Kerimsin yâ Rab, kerem et!
Misafirindir o, eyle merhamet!

Gelenler koydular onu kabrine,
Sonra çekip gitti herkes evine.

Talebem beş yüzden ziyade idi,
Kız ve erkek ilim tahsil ederdi.

Bu edepli çocuk gibi görmedim,
Ömrümde kimseye gönül vermedim.

Bana hiç böyle hâl olmamış idi,
Sevgi gönlüme yol bulmamış idi.

Yıllar geçti geldim bunca yaşıma,
Gelmemişti böyle bir iş başıma.

Kardeşim su-i zan etme bu hâle,
Yanlış anlayıp da girme vebâle.

Eğer sen su-i zan edersen bana,
Bil ki helâl etmem hakkımı sana.

Misaller versem de canla cananla,
Kelimeye bakma, maksadı anla!

Her kimde var ise aşk-ı hakikat,
Ona lazım iffet ile sadâkat.

Göstermeli böyle sevgiye vefa,
Gözü gibi onu iyi koruya!

Öyle korumalı ki, imanı gibi,
Öyle sevmeli ki öz canı gibi.

Aşkın yalnız adı kalmış lisanda,
Bulunmaz âşık-ı sadık cihanda.

Haktan başkasını sevmek günahtır,
Sevilmeye layık yalnız Allahtır.