Yeniden Doğuş

"Öyle bir cümle kur ki seni bırakıp gitme cesaretini ve gücünü versin bana. Öyle bir cümle olsun ki, içimde sana dair oluşacak boşluğu doldursun. Öyle bir cümle ki hem en büyük yaram hem de o yaranın merhemi olsun. Hazır mısın?

s.karabıyık

İnsan kendini aşarak, birini sevmeyi öğrendi. O günden sonra diğer bütün azası da aştı bir bir kendi taşını, toprağını. Fizik berisinden fizik ötesine. Fizik/ kaş göz, boy pos milat olmaktan utanır oldu. Kalbiyle, kalıbıyla her yanı pazulandı. Yiğitleşti ruhu...

Biz neden güçsüz, aciz bir toplum olduk biliyor musun “canım”?

Hiç birimiz aşık değiliz.
Hakkaten, essahtan aşık değiliz.

Ayşe Şener

Kat kat giyinmiş kışlık kederi.
Üstüne oturmuş ince yamalı hüzünler vardı, yüzünün çizgilerinde. Baharlara sevdalı nar çiçeği gibi, yanakları pembe pembe.
Annesi elini bıraktığı gün çalınmış hayalleri, hevesleri...
Kimsesiz bir sokak çocuğu, annesinin boş bıraktığı avuçlarını uzattı; hayata mağlup,
masum bakışlarla. Para değildi derdi, gözleri sevgi dilencisiydi...

Gülten Alp

uyursun uyanırsın, bir dünya bitmiş,
insanı insafsız binalar arasında,
hayata bakıp da hayal ettiğin,
o uzak dağların serin sevinci
kimsesiz bir özen gibi aklında.
kısacık ömrünün uzun yılları
gülerek anlattığın aslında acı.
okuduğun kitaplar ve yazmadığın
kalsın istersen, üzülmüş adın./ibrahim tenekeci

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Alt katında uyumayı bir ranzanın
Üst katında çocukluğum…
Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden
Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.
Aşk diyorsunuz,
limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!
Allah’la samimi oldum geçen üç yıl boyunca
Havı dökülmüş yerlerine yüzümün
Büyük bir aşk yamadım
Hayır
Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım
Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı
Tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım…
Saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.
Aşk diyorsunuz ya
Ben istemenin Allahını bilirim bayım!
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Balkona yorgun çamaşırlar asmayı
Ki uçlarından çile damlardı.
Güneşte nane kurutmayı
Ben acılarımın başını
evcimen telaşlarla okşadım bayım.
Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.
İnsan kaybolmayı ister mi?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim
Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!
Süt içtim acım hafiflesin diye
Çikolata yedim bir köşeye çekilip
Zehrimi alsın diye
Sizin hiç bilmediğiniz, bilmeyeceğiniz
İlahiler öğrendim.
Siz zehir nedir bilmezsiniz
Zehir aşkı bilir oysa bayım!
Ben işte miraç gecelerinde
Bir peygamberin kanatlarında teselli aradım,
Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım,
Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin
Bir şiir aradım.
Geçen üç yıl boyunca
Yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım.
Ülkem olmayan ülkemi
Kayboluşumu aradım.
Bulmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.
Bir ters bir yüz kazaklar ördüm
Haroşa bir hayat bırakmak için.
Bırakmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.
Kimi gün öylesine yalnızdım
Derdimi annemin fotoğrafına anlattım.
Annem
Ki beyaz bir kadındır.
Ölüsünü şiirle yıkadım.
Bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım
Öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım.
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Acının ortasında acısız olmayı,
Kalbim ucu kararmış bir tahta kaşık gibiydi bayım.
Kendimin ucunu kenar mahallelere taşıdım.
Aşk diyorsunuz ya,
İşte orda durun bayım
Islak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım
Kendimin ucunda
Öyle ıslak,
Öyle kötü kokan,
Yırtık ve perişan.
Siz aşkı ne bilirsiniz bayım
Aşkı aşk bilir yalnız!

Didem Madak / Siz Aşktan N'anlarsınız Bayım Şiiri

:gul:

Ne zaman hüzünlü bir şarkıyı mırıldanırsa dudakların,
Ne zaman bir yaprak gibi düştüğünü hissedersen toprağa,
Ne zaman içinde acıdan bir okyanus kabarırsa,
Ne zaman işte yolun sonuna geldim dersen:
Derin bir nefes al,
Bir an mola ver hayata,
Bir an düşün,
Bir an hisset,
Bir an gülümse,
Bir an hatırla güzel şeyleri,
Ve,
Yeniden başla tüm güzel şeylere…

*

Adem Özbay

Uğruna ıstırap çektiğimiz insanı
hakikaten severiz.
Sevgide şaşmayan ölçü budur.

Kemal Tahir

Görüyorum,
karanlıkta dans ediyor gölgeler.
Kelimeler,
öbek öbek kaçıyorlar benden.
Nasılsa,
devleşiyor karıncalar düşümde.
Küçülüyoruz,
yaşadığım şehir ve ben.
Kapatıyorum,
zihnimin kapılarını herkese
Korkularım,
ehlileşiyor birden!
Çiçekler,
suya rest çekiyor bahçemde, hayret!
Güneş,
ayın da zamanını çalma hevesinde.
İnsan;
diyorum, yabancısı artık kendinin bile.
Sevmek,
çetrefilli bir iş bu günlerde...

Hüzün Düşümü

Bazı insanlar gittiklerinde, ruhunuz bile duymaz.
Bazılarınınsa yokluğu yanınızdan bir türlü ayrılmaz...

Hüzün Düşümü