Yeniden Doğuş

Aşk,
Allah’ın zâtına has bir sıfattır.
Onun sırrı ve tecellinin sembolüdür.
Alemin var olma sebebidir.
Aşk; sevmenin ne olduğunu öğreten,
feragat ve fedakârlığın yollarını gösteren,
gönülleri yanmaya alıştıran bir lütuf,
insanı her haliyle Hakk’a götüren bir yoldur.
Nefsi dinin emrine boyun eğdirmek,
dini nefs için vicdan kılmak aşk vasıtasıyla gerçekleşir.
Yokluğun karanlığını giderecek,
bizi mutlak güzelliğe ulaştıracak olan aşktır.
Aşk yolu uzun, meşakatli, tehlikeli ve zordur.
O makama ulaşan hiçlikten ve şerden kurtulur.
Her şeyde mutlak güzelliği görür.........

Susuyorum!
Dönmeyeceksen Ateşe Ver Senli Düşlerimi
Ve Ört Üstüme Geceyi
Uyuyacağım!
Yolum Çok Uzun...

"Yanımda olsaydı da, mutluluklarımı paylaşabilseydim!..
Yanımda olsaydı da, çıkmazlara düştüğümde elimden tutup yol göstericim olsaydı!.
Yanımda olsaydı da, ben hıçkırıklara boğulmuş ağlarken, beni teselli etseydi!..”
Ve daha nice "Yanımda olsaydı….” Diye başlayan cümleler…

Kendi dünyamda bir hayal kurmuştum..
Yanımda ol(a)mayan sevgiyi, hayalimde yaşatıyordum..
"Yanımda olsaydı..” diye başladığım cümlelerimi hayalimde yaşıyordum..
Ağlarken teselli eden, mutluluğumu paylaştığım bir hayalim vardı..
Ama hiçbir zaman hayalden öteye gidemiyordum,
çünkü ulaşamayacağım bir hayali kurmuştum ben...

Oysa ‘olmaz’ dediklerimizi bile oldurmaya gücü yeten Rabbim
hiç ummadığım bir anda hayaliyle yaşadığım,
hasretini çektiğim sevgiyi çıkartmıştı karşıma..

Evet en güzeliyle karşımda bulmuştum seni,
O güzel yüreğinin kapılarını açmıştın bana..
İçimde kurduğum hayalin boşluğunu doldurmuş, Sevginle sarmıştın yüreğimi..
Meğer ne kadar da hasretmişim bu sevgiye/sevgine..

Artık "canım” dediğim sen vardın..
Derdimi, sevincimi, mutluluğumu, hüznümü paylaşabileceğim...
Ve bana zor anlarımda yol gösterecek olan sen vardın..
Fakat acılar canımı acıttığında, herkesten kaçıp yanına gidebileceğim sen çok uzağımdasın..
Boynuna sarılıp ağlamak istediğim zaman gelemeyeceğim kadar uzaktasın!..
Aramızda mesafeler var, kavuşabilmek için aşılmadı gereken dağlar var.. Hasret dağları…
Mesafeler elbet bir gün aşılır, uzak görünen yakın olur..
Senin o güzel yüreğin, o uzaklıktan da ulaşır benim yüreğime..

Beni ÖZLÜYORUM.....
Mazide kalan beni özledim
Bir ben vardım yıllar önce, mazide kalan
Göçmen kuşlar gibi sevgilere kanat çırpan
En tutsak anında bile özgürlüğe koşan
Bir ben vardım ufuklar hep cenneti olan
Deli dolu duygularla hem coşan hem coşturan
Bir ben vardım gözyaşlarına gülücükler konduran
Mutluluğun sırrını hep paylaşmakta bulan
Yaptığı herşeyden emin dimdik ayakta duran
Bir ben varım şimdi ona ben diyemiyorum
Düşlerini yitirmiş bu simsiyah duygularla
Hayata nasıl tutunacağımı bilemiyorum
Nerede o sevgilerle çağlayıp coşan yüreğim?
Nerede o her geminin demir attığı limanım?
Bu benmiyim koştuğu halde bir adım ilerlemeyen
Engin ufuklarda gezerken, şimdi önünü bile göremeyen
Bu benmiyim hayalleri artık ütopya olan
Hep gonca olan yüreği, kuruyup dağılıp solan
Ümit ettiği yarınlar kararıp belirsiz olan
Silinmiş kimlik bilgim, ben kimim bilemiyorum
Mazide kalan beni, dünlerimi özlüyorum.......

Koskoca deryada, limansızım gayri görsene..
fırtına çok güç olur, zayıfım batmamı isteme..
damlayım, sen ise delice akan bir nehir,
uçsuz bucaksız ummana, sonsuzluga talibim,
beni güneşin yakıcılığına mahkum etme...
Gitme..!!

-Aşık yanım..
-Kalp ağrım..
-Sancıyan yarım..
-Gizli yaram..

Sana dair kimbilir kaçıncı sayıklayışım..
Kaçıncı iç çekişim…
Ve kaçıncı kaçıklığım…

Avuçlarıma hapsolmuş harflerimi kaçıncı sıkışım..
Gözyaşlarımın değdiği kaçıncı üç noktalı cümlelerimin acıyışı..
Sayfamın tenine değen kalemimin kaçıncı kırılışı..

Ellerimin arasında can bulan şakaklarımın kaçıncı atışı..
Ve kaçıncı ağrısı düşlerimin…
Akla ziyan hallerimin kaçıncı halsiz kalışı…

Bir bilsen sevgili…
Ah bir bilsen…

Sahi?

Seni bu denli özlerken, dindirebilir misin acılarımı?
Sarabilir misin kanayan yaramı?

—Aklıma SEN düşünce…

Dilimde ıslanan sana dair biriktirdiklerim susar olur..
Seni anlatamayan harflerim utanır karşında..
Katleder gözyaşım seni yazamayan mürekkebi..
Anlatamadığım, yaşayamadığım otuzuncu harfim…

Sahi?

Damarlarımda dolaşan sen, akabilir misin mürekkebe karışıp?
Sen kokan sayfadan, silebilir misin suretini?

—Yüreğime SEN değince…

Telaşlarım çocukluğuma karışır..
Bir serçe ürkekliğiyle ürperirim..
Titreyen dudaklarım parmaklarımda asılı kalır..
Üşür avuçlarım,yalnızlığımın elini tutar..

Sahi?

—Düşüme SEN düşünce…

Gözlerinde tutuklu kalır yüreğim..
İçinde “sen” olmayan düşümü düşürürüm düşümden..
Prangaya vurulmuş ayaklarımı sürüklerim peşinden..
Ömrümü ömrüne katarım her bir adımda..

Sahi?

Yüreğime vurduğun kelepçeyi çözebilir misin?
Sensizliğin esaret olduğunu bile bile, salıverir misin beni?

--Dert yanışım…
—Dağılışım…
—Savruluşum…
—Ve biraz da aldanışım…

Adına “aşk” dedim..
Aşk’a geldim sevgili..
Yani sana…

Bir bilsen…
Ne denli sevildiğini ve özlendiğini ah bir bilsen Sevgili…

"Bu acıya bu kadar şiir fazla"
Aşkın eşref saati…
Kanımı yalayıp içime biriken suskuların hayalet cümleleriyle konuşmaktayım.
Yitirerek susan ve kıyasıya tükenen sensin.
Belki de sesimin ucundaki kundaklanmış ceset bundan.
Ucumu kaybediyorum gözlerimin önünde git gide;
aşkı bir daha yitirmek adına.
‘O’ şehrin boğazıma iliştirdiği ünlemleri yutkunarak saklanıyorum senden.
Sense kaçtığım şehirlerin griliğini teneffüsleniyorsun.
Bensizliğin gözlerinin içine kendini yoklaştırırcasına bakarak,
benden yüzleri soru işaretli anlamlar türetiyorsun.
Tırnak diplerinde affedilmez yanılgıların külleri…

Pişmanlığın önce İstanbul’dan başlıyor seni cümlesizleştirmeye.
Ne kadar da cesaretli yalnızlıkların…
Beni yalnızlığına terk ederek gidiyorsun,
senin yalnızın olacağımı bile bile.
Bakışmalar arası korunaksız bir kimsesizlik aramızda gelgitlenen deniz.
Ey zahmin!
Sensizlik sana niye benzemiyor?
Terk-i kalbe süslenemeyişim aykırılığa utangaçlığından mı?
Zamanın varsa sensizliğe, gel.
Usanılası hayatlara başkalığı naçarlaştıran sancı yüklü duruşlar ilikliyorum.
Soluğun ciğerimde duraklıyor.
Aklımda içime savrulan saçlarının kıyameti…
Saklanışlarım kendime sobe ancak biliyorum.
Sana bakarak eskittim yüzümü,
söyle şimdi hangi acının ağrılı kahkahasızlığına çıkar yüzüm?
Kim çevirecek beni kaldığım yerden?
Ey zahmin!
Ağlamak yüz kızartıcı bir suç aşkın yırtılıp durduğu satır aralarında.
Peki, cümle sonları sensizliğin
kör bakışlarına çıkan yazgının alfabesinde ölmekte mi suç?
Selam olsun dağlar gibi hasretine.
Kalbime giyiyorum aşkı delilik gömleği diye zahmin.
Yüzümüzün akının geceye yakıştığı gibi yakışıyorduk aşka.
Gözlerim içine emanetti.
Aynı cümlenin içinde acıya haykıran sessiz harflerdik,
kursağımızda kaldı dipnotsuz hikâyemiz.
Yüzün dünden kalan bir anı mı olacak kederime?
Gittin, bari bunu şarkılara söyleme ve beni bekleme, gelemem.
Yokluğunla avunmaktayım. Ey zahmin!
Şefaatin kalbin dileğince ağlayan aşka olsun.
Yakın bir ağrısın.
Uzak duruyorsun aşka yakınlığıma.
Ben sana hayata devrik düşmeyen düşler büyütüyorum kefenimin iç cebinde.
Aramızdan körkütük aşık şarkılar geçiyor,
sen görmüyorsun.
Sana dokundukça islenen gözlerim cana bela bakışmaları yükleniyor.
Ama ayrılıktan gayrı her şeye küsüyor,
sigaranın dumanından şakaklarıma savrulan efkâr.
Saçlarım boyu uzuyor hayatsızlığıma çarpan çehrenin beyazından yayılan hüzün.
Ellerinin az ötesinden kırık nakaratlar yuvarlanıyor gülüşüme.
Bu acınılmayası acıya kahır dolu şarkıların notaları çok ağır değil mi Zahmin?
Kaldır aşka cevaz taşımayan yangınları kalbin üstünden ve sus sükût,
içimden aşk geçiyor.
Ah kalbim, düş içimden.
Ayrılığın ayak seslerini duyuyorum, bende sana yer kalmadı.
Topla kendini kalbim! Miracına vurulduk aşkın.
‘Dur gitme’li ağlayışlar yanaklarıma yuvalanırken,
bana yetişemeyen aşkın karanlığını yokluyor çifte minareli camilerin göğü.
Saçlarım değiyor ıslaklığına,
esriyor martıların gözlerinde kanayan çığlıklar.
Uzun uzadıya göğsümü deliyor hasretin.
Çiğneyip geçiyor vapur soğukları beynimin narkoza yatan İstanbul suskunluğunu.
Kuşlar, asın beni kirpiğimden bulutlara ne olur.
Kin tutuyor yaramı çoğullaştıran mahkûmun tel örgülü yakasından.
Eskiye çalan fırtınalı bir lanetin uğultusuna öykünüyor dilim:
‘’Dile verdin ya hatırımı, bozdur bozdur harca’’.
Kan kaybı az geliyor efkârı tütün molalı aşk zayiatına.
Yarınım dünden heder.
Sana şiir yazmak gelmiyor içimden, içim sana şiir değil mi zaten?
Nefesin uzanır mı yine kimliksiz kalmış kirpiğime,
yakmak için arkasına tufan yığılan gözevimi?
Bir sigara yakıp ciğerimi küllemeliyim hüznüme karşı.
Yatırıp seni dizlerime, uyutmalıyım yokluğunu bir kanama boyu.
Sende eğ başını rüzgâr, kalakalma yazılanın koynunda ıpıslak.
Ey zahmin! Ötesi sen, berisi aşk…
Nasıl çıkarım bu yalnızlığın içinden?
Ben şehadet ederim ki, gözlerin ölümden güzel.
-----------Cengizhan Konus-------------

Nihat 13' Alıntı:

Beni ÖZLÜYORUM.....
Mazide kalan beni özledim
Bir ben vardım yıllar önce, mazide kalan
Göçmen kuşlar gibi sevgilere kanat çırpan
En tutsak anında bile özgürlüğe koşan
Bir ben vardım ufuklar hep cenneti olan
Deli dolu duygularla hem coşan hem coşturan
Bir ben vardım gözyaşlarına gülücükler konduran
Mutluluğun sırrını hep paylaşmakta bulan
Yaptığı herşeyden emin dimdik ayakta duran
Bir ben varım şimdi ona ben diyemiyorum
Düşlerini yitirmiş bu simsiyah duygularla
Hayata nasıl tutunacağımı bilemiyorum
Nerede o sevgilerle çağlayıp coşan yüreğim?

Mazide kalan beni, dünlerimi özlüyorum.......

Genişletmek için tıkla ...

Yürege degen etkileyici misralar mükemmeldi Nihat kardesim paylasan yüregin herdaim var olsun sonsuz tesekkürler
Cenab-i Hak razi olsun
Selam ve Dualarimla........

Geceler' Alıntı:

Yürege degen etkileyici misralar mükemmeldi Nihat kardesim paylasan yüregin herdaim var olsun sonsuz tesekkürler
Cenab-i Hak razi olsun
Selam ve Dualarimla........

Genişletmek için tıkla ...

Ben teşekkür ederim.... Rabbim dünya ve ahiretinizi güzel eylesin...




Kadere bak!
Tüm Züleyhâ'ların sırra kadem bastığı mevsime denk geldi yüreğimin Yûsuf oluşu.
Gayri bana kuyulara hamd etmek düştü!