Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
Korkmak bir sevme tarzıdır, kişi sevdikçe korkar.
Daha çok sevdikçe daha çok korkar.
Korkmak, gerçekte ihtimam göstermektir.
Alacaklıymış gibi değil, borçluymuş gibi sevmektir...
Korkmak sevilmemekten korkmaktır.
Terk edilmekten. Kaybetmekten. O’nsuz kalmaktan.
Heybet korku demektir. Hak aşıklarının sıfatıdır.
Korkarak sevenlerin...
Daha çok sevdikçe daha çok korkar.
Korkmak, gerçekte ihtimam göstermektir.
Alacaklıymış gibi değil, borçluymuş gibi sevmektir...
Korkmak sevilmemekten korkmaktır.
Terk edilmekten. Kaybetmekten. O’nsuz kalmaktan.
Heybet korku demektir. Hak aşıklarının sıfatıdır.
Korkarak sevenlerin...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
hüzün kentidir burası
günbatımı ağlatır insanı
yalnızsan vurulmuşsan hele bir kez
dokunur kar tanesi
yorgun omuzuna düşerken
ekmek midir, su mudur doyuran seni
yoksa ince bir tebessüm mü
kimse beni sevmiyor derken
ayrılık şarkısının hangi makamındasın bilemezsin
rüzgarın ellerinden tutup
gitmek istersin kimsenin bilmediği bir yere
ölüm çağırır da tutup ceketinden
bu şehir bırakmaz seni
gidemezsin
hüzün kentidir burası
geceler daha bir uzun olur
yorgunsan, yıkılmışsan hele bir kez
soğutur rengi elvedanın
bir meçhule boyun bükerken
aşk mıdır, acı mıdır çağıran seni
yoksa bitmesin deyişin mi
sevdiğin gidiyorum derken
yüzüne düşer de sevdanın kahrı
bıraktığı izleri silemezsin
bütün sevmeleri bir yana koyup
sevmek istersin yok yere
bahar çağırır da esaretinden
bu şehir anlamaz seni
SEVEMEZSİN...
günbatımı ağlatır insanı
yalnızsan vurulmuşsan hele bir kez
dokunur kar tanesi
yorgun omuzuna düşerken
ekmek midir, su mudur doyuran seni
yoksa ince bir tebessüm mü
kimse beni sevmiyor derken
ayrılık şarkısının hangi makamındasın bilemezsin
rüzgarın ellerinden tutup
gitmek istersin kimsenin bilmediği bir yere
ölüm çağırır da tutup ceketinden
bu şehir bırakmaz seni
gidemezsin
hüzün kentidir burası
geceler daha bir uzun olur
yorgunsan, yıkılmışsan hele bir kez
soğutur rengi elvedanın
bir meçhule boyun bükerken
aşk mıdır, acı mıdır çağıran seni
yoksa bitmesin deyişin mi
sevdiğin gidiyorum derken
yüzüne düşer de sevdanın kahrı
bıraktığı izleri silemezsin
bütün sevmeleri bir yana koyup
sevmek istersin yok yere
bahar çağırır da esaretinden
bu şehir anlamaz seni
SEVEMEZSİN...
Aradığım sendin güle dönerken şafaklar, küllenirken akşamlar…
Gül kızıllığında müjdeler aradım
ebrulî bulutlardan hüzme hüzme süzülürken ışıklar...
Çöl benim içimde, acı benim içimde.
Mecnun’un, geceler ve gündüzler boyu Leylî iniltilerini
ayaklarımın altında ateş ateş çoğalırken, geceyi özlüyorum.
Gecelerde dolunaylar gibi doğasın diye ufkumda yâr!
Çölün sessizliğine düşerken yıldızlar,
yüreğimin kuytularına serinlikler insin cennet cennet ne olur!
Gül kızıllığında müjdeler aradım
ebrulî bulutlardan hüzme hüzme süzülürken ışıklar...
Çöl benim içimde, acı benim içimde.
Mecnun’un, geceler ve gündüzler boyu Leylî iniltilerini
ayaklarımın altında ateş ateş çoğalırken, geceyi özlüyorum.
Gecelerde dolunaylar gibi doğasın diye ufkumda yâr!
Çölün sessizliğine düşerken yıldızlar,
yüreğimin kuytularına serinlikler insin cennet cennet ne olur!