Yeniden Doğuş

Ellerimiz; küçük, yarım, amatör
Tuttuğu her çiçeğe ağlıyor ellerimiz
Ya solgun çiçekler tutar
Ya kendi kendilerini
Bizi kozmik acılara bağlıyor ellerimiz
Ellerimiz; küçük, yarım, amatör..

Hep yarım kalmış dualar sağlıyor ellerimiz
Tanrım ne zaman açacak gün ırmağa güllerimiz
Ve ne zaman büyür yüreğimiz gibi ellerimiz..?

Size anlatmalıyım ağlamamaya çalışarak her şeyi
Çünkü ağlamak belge kılmaz sözlerimi
Ağlamak sözün en güçlüsü; ama en aktarılmazıdır…

Mehmet Efe – Mızraksız İlmihal

Avuçlarımdan yere inci inci zâr düşer
Kudretle alnıma bir uzun intizar düşer

Hüsnünün karşısında bülbül olamadım da
Yine de gül lütfûndan şu sineme hâr düşer

Ben hâlâ yanıyorum, gönül unutmadı ki
Nitekim nisyanın kalktığı yere nar düşer

Pay etmiş adaletle güya canan zamanı
Bilmem neden hep bana uzun sonbahar düşer

Vuslat ümidi bile gençleşmeme yeterken,
Bir lahzalık firakla gönlüm ihtiyar düşer

Kelime yârla başlar, hece müdamdır yârla
Ve cümlenin sonuna nokta gibi, yâr düşer

Bir baktın ki sevgili parçaladın kalbimi
Sanırsın sinem üstüne şak-ı Zülfikâr düşer

Ey kalkanı hâr, ölme ne olur başka yerde,
Sinem kabristanında sana da mezar düşer

Çarhı almış figânım, ay utanıp saklanır
Derdime sema ağlar, tek tek yıldızlar düşer

Çözdüğün zaman hani zülfün dudak büker ya
Kalbimin en sıcak noktasına kar düşer

Sual ederler benden “Seviyor musun hâlâ?”
Dudağımdan cevaben sükûtla ikrar düşer



Mustafa TANRIKULU

Biri gelir sorarsa
Sana beni sorarsa
Gitti der misin
Gittiğimi söyler misin
Gidiyorum ben sana
Benimle gider misin?..

Özdemir Asaf

Beton duvarlar arasında bir çiçek açtı
Siz kahramanısınız çelik dişliler arasında direnen insanlığın
Saçlarınız ıstırap denizinde bir tutam başak
Elleriniz kök salmış ağacıdır zamana o inanmışlar çağının.
Zaman akar yer direnir gökyüzü kanat gerer
Siz ölümsüz çiçeği taşırsınız göğsünüzde
Karanlığın ormanında iman güneşidir gözünüz
Soluğunuz umutsuz ceylanların gözyaşına sünger.
Gün doğar rüzgar eser bulut dolanır
Rahmet şarkısı söyler yağmurlar
Alnınız en soylu isyandır demir külçelere
Gürültü susar ses donar sevgi tohumu patlar
Sessiz bir bombadır konuşur derinlerde.
Ey bizim sabır yüklü toprağımızın kutsal ağacı
Sen bize hayatsın umutsun mezarlar kadar derin
Bizi tutan bir şey varsa dirilten o sensin
Üzerinde uyuduğumuz yavru kuşların tüy renkli sıcaklığı.
Ey damarlarımızda donan buz yüklü heykeller beldesinden
Yıkıntılar sonrası sarındığım şefkat anası
Ey dağları yerinden oynatan ses, ey mermeri toz eden rüzgar
Ey alemi donatan ışık toprağa can veren el.
Gün olur toprak uyanır ağaç uyanır uyanır böcekler
Sarı bozkır titrer çıplak ağaçlar yeşerir gök yıkanır kirli dumanlardan
Su coşar deniz kabarır canlanır ölü şehirler
Yemyeşil bir rüzgar eser yıldızlar arasından.
Şimdi siz taşıyorsunuz müjdenin kurşun yükünü
Çatlayacak yalanın çelik kabuğu
Sizin bahçenizde büyüyecek imanın güneş yüzlü çocuğu.

Erdem Beyazıt

Bir büyük sır taşırım
İsmini söylemeye kâinat inler
Susmak haddiyle cümle âlem
Yalnız O’nu dinler…

Elime geldi kum kum
Akıl danesi diye rüzgârda
Feryadımı savurdum.
Delilik derler nârına
Kanatlanıp sevgilinin yurduna
Vuslat yine kalmasın yarına
Bir büyük sır taşırım
Gönlün hasbahçesinde
Bu hasretle can dayanmaz, uğruna.
Saye bulamadım aşkından,
Edep yetmez, nuruna…

Varlık sezdim, ebed kokladım
Hayalde, rüyada kaldı sancılarım
Hepsi geride fakat
Uykusuzluğunda hakikâtin ben
İçimde hep seni saklarım…


Halis Tamkoç

Acı çek hor görül yan cayır cayır
İçinde ne kadar zincir varsa kır
Bir sabah güneşle doğacak huzur
Kulda kusur mevlada af bulunur elbet


Nazım Tektaş

Sen varken
kötü diye bir şey bilmiyorduk!
Mutsuzluklar, bu karalar yaşamada yoktu
Sensiz
karanlığın çizgisine koymuşlar umudu
Sensiz
esenliğimizin üstünü çizmişler!
Nicedir bir pencereden deniz güzel değil
Nicedir ışımayan insanlığımız “sen”sizliğimizden!
“Sen” gel bizi yeni vakitlere çıkar.

İlhan Berk

Firakınla kavrulur çölde kum taneleri
Ahuların içinde sevdan akkor gibidir
Erdemin, bereketin doldurur haneleri
Sen’siz hayat, toprağın sırtında ur gibidir.


Yağmur, Nurullah Genç

T ü m h a s r e t l e r O ’n a v u s l a t i ç i n d i r .
T ü m y a l n ı z l ı k l a r O ’n u n l a b a ş b a ş a
k a l m ak i ç i n
y a r a t ı l m ı ş b a h a n e l e r d i r .

Yandım ebedî hüsnüne meftun olarak
Kâr etti dilin ruhuma efsûn olarak.

Sor hal-i perişanımı saysın geceler
Geldim kapına kaç kere meftun olarak.

Kahreyleme ey sevgili şad eyle beni
Görsen ne çıkar bir kere memnun olarak.

Etmek mi muradın beni sermest-i harab
Ta haşre kadar böylece mecnun olarak..

Süleyman Arif Emre