Gittim, gittim, denizin,
Sınır yerine vardım.
Halin bana da geçsin!
Diye ona yalvardım.
TEŞEKKÜRLER
Sınır yerine vardım.
Halin bana da geçsin!
Diye ona yalvardım.
TEŞEKKÜRLER
Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan KanDamLaSi
- Başlangıç tarihi
- Üyelik Tarihi
- 30 Ara 2007
- Mesajlar
- 8,908
- Aldığı Beğeniler
- 128
- Takım
- Fenerbahçe
Uyur ızdıraplarım gönlümde bir yar gibi
Ağlar, halime ağlar, düşüp eriyen karlar.
Kulaklarım gaibden bir davet duyar gibi
Sanırım uzaklardan beni bir çağıran var...
Rabbim razı olsun çok güzel bir paylaşımdı yüreğine sağlık..
Ağlar, halime ağlar, düşüp eriyen karlar.
Kulaklarım gaibden bir davet duyar gibi
Sanırım uzaklardan beni bir çağıran var...
Rabbim razı olsun çok güzel bir paylaşımdı yüreğine sağlık..
- Üyelik Tarihi
- 14 Şub 2008
- Mesajlar
- 2,577
- Aldığı Beğeniler
- 21
- Konum
- Bitlis - İstanbul
- Takım
- Galatasaray
bu güzel yorumlarınız için çok teşekkürler
RABBİM razı olsun inşallah
selam ve dua ile....
RABBİM razı olsun inşallah
selam ve dua ile....
- Üyelik Tarihi
- 27 Şub 2012
- Mesajlar
- 54
- Aldığı Beğeniler
- 0
- Takım
- Fenerbahçe
Anladım ki susmak bir cüsse işi…Derin denizlerin işi…Serin sular en hafif rüzgârları bile coşturabiliyor..Derin denizleri ise ancak derin sevdalar…
Derin denizlerin sükutu büyüler beni. İçimi bir heybet hissi kaplar. Benliğimi hasret duyguları istila eder. Kalbim ürperlerle dolar. Dalgalı denizler, durgun mavi denizler kadar heybetli gelmez bana. Göklerin suskunlugu da öyle. Gök gürlemeleri, mavi derinliklerin heybetini siler diye düşünmüşümdür hep. Sükut her zaman daha manalı, daha derindir.
Kalbe sözden çok sükuttan manalar akar. İnsan evrendeki sükutu anlayabilseydi, kim bilir belki de söz olmayacaktı. İnsanlar sükutun dilinden anlayacak, derin ve manalı bakışlarla konusacaklardı. Ve ses, sükutun heybetini bozamayacaktı. Konuştuğum zamanlar hep acze düşmüşümdür de ondan kelama sarılmışımdır. Evrendeki her varlıkta sükutu bir süs, bir hikmet olarak algılamışımdır. Sözü ise ancak bir zaruret..
Hep derin denizler kadar heybetli bir sükut dinledim ondan. Sanki durgun ve derin bir ummanın kıyısına varmıştım. Derinliklerinde gönül ve hikmet incilerinin gülümsediği bir deniz bulmuştum. Hayatın hiç bir kasırgası, hadiselerin hiç bir fırtınası onu dalgalandıramıyordu. O denize imrendiğim an, gözlerim şu mısralara takılmıştı:
Gittim, gittim, denizin sınır yerine vardım Halin bana da geçsin! diye ona yalvardım Bir çılgın vesvesede içim didiklense de, Olaydım o cüssede, O’nun gibi susardım..
Gercekten de öyle olmustu. Sonsuza götüren bir denizin kıyısına varmıştım. O zaman anladım ki, susmak bir cüsse işi. Derin denizlerin işi. Sığ suları en hafif rüzgarlar bile coşturabiliyor. Derin denizleri ise ancak derin sevdalar.. Anladım ki, derin ve esrarengiz olan her sey susuyor. Anladım ki susan her şey derin ve heybetli…
Şems-i Tebrizî