Gönüle dedim ki: “Mümkün olur da söyleyebilirsen,söz sırasında, dosta derdimi,çektiğim ızdırabı anlat”Gönül dedi ki: “Sevgili ile buluşunca, şaşkınlığımdan,hayranlığımdan söz söyleyemem,ancak onu seyre dalar kalırım.
Hamuş!..
Dedi Mevlana kendisine, Hamuş!...
Yani Suskun!...
Sustuğu yerde açıldı kapılar,
Önüne serildi ışıltılı kelimeler, kalbi duygular…
Hamuş!.. dedi sustu Mevlana…
Sustu ve kapandı karanlıklara…
Karanlıklara Şems doğdu sonra…
Baktı… Gördü…
Adına Aşk dedi…
Candan özge candan öte olana…
Yaprakta tohumu, damlada okyanusu gördü sonra…