Ey nice düşkünlerin ve düşmüşlerin, her türlü zillete ve ezilmişliğe mahkûmların Rabbi olan Allah-ım! Düştüğümüz yerden bizi Sen kaldır, bu çıkmazlardan bizi Sen çıkar lütfen. Bir yol göster de gönlümüzün ateşini serinletelim. Tövbe sularında yıka ki yüreğimizi, tertemiz olup temizlenelim.
Senden uzaklarda koyma bizi, rahmetinden ırak eyleme bizi. Ben Seni unutsam bile Sen beni unutma Allah-ım ne olur.
Gönlümüzü rahmetinin ışığı ile kuşatsın nurun, nefsin ve şeytanın kalmasın hilelerinden hiçbir eser. Karanlık köşelerde günahının ağır baskısı altında eriyen, çürüyen ruhlar, kırk yıl ağır günahlar altında, sönmeye yüz tutan kalpler, ancak Sana kırk yıl ibadetle kurtulacağını zannediyorlar. Ne kadar da aldanıyorlar.
Bu kadar ömürleri var mı ki?
Allahım; Sen ki hiçbir şeye, hiçbir ibadete muhtaç değilsin, Samed sin, her şeyden münezzehsin. Biliyorum, görüyorum, şeytan peşimi burada da bırakmıyor. Kaç yıl günahla geçmişse hayatım, ancak o kadar yıl ibadet etmekle kurutulabilirsin diyor, kulağıma fısıldıyor, kalbime vesvese veriyor, ümitsizliğe düşürüyor beni.
İşin gerçeği bu değil ki? Ey benim günahkâr kullarım, Benden asla ümidinizi kesmeyiniz diye buyuran Sen değil misin Allah-ım?
Kendime güvenmekten ve benlik iddiasından vazgeçtiğim gün, tövbe ve istiğfar ettiğim an bütün kötülüklerimi iyiliklere çevirmeyi vadeden Sen değil misin Allah-ım? Şeytana ne oluyor, nefse ne oluyor? Kim ki bunlar Senin rahmetin karşısında bana yanlış adresler göstermek cüretinde bulunabiliyorlar? Şükür ki şu saniyede bana uzattığın Kur-an-dan bu nurlu ve ışık saçan ümit dolu âyetlerinin dallarına tutunuyorum. Düştüğüm bu günah bataklığından çıkıp kurtulmak istiyorum.
O kadar uzun zaman kapında bekletme, dayanamam. Senden ayrı kalmanın ateşine yanarım, tutuşurum. Yardım et, lütfet, kerem et.
Yangınlarda bırakma beni. Kalemim hâlime ne kadar tercüman, olabilir bilemiyorum, bu hâlimi sadece sana arz ediyorum. Hâli hâlime uygun olanların adına senden af dileniyorum.
Yürek yandı kalem tutuştu. Dağlardan yuvarlanıp düşen bir toz zerresi gibi hadisatın dağlarvari dalgaları içinde yuvarlanıp gidiyorum.
Affet Allah'ım...
Senden uzaklarda koyma bizi, rahmetinden ırak eyleme bizi. Ben Seni unutsam bile Sen beni unutma Allah-ım ne olur.
Gönlümüzü rahmetinin ışığı ile kuşatsın nurun, nefsin ve şeytanın kalmasın hilelerinden hiçbir eser. Karanlık köşelerde günahının ağır baskısı altında eriyen, çürüyen ruhlar, kırk yıl ağır günahlar altında, sönmeye yüz tutan kalpler, ancak Sana kırk yıl ibadetle kurtulacağını zannediyorlar. Ne kadar da aldanıyorlar.
Bu kadar ömürleri var mı ki?
Allahım; Sen ki hiçbir şeye, hiçbir ibadete muhtaç değilsin, Samed sin, her şeyden münezzehsin. Biliyorum, görüyorum, şeytan peşimi burada da bırakmıyor. Kaç yıl günahla geçmişse hayatım, ancak o kadar yıl ibadet etmekle kurutulabilirsin diyor, kulağıma fısıldıyor, kalbime vesvese veriyor, ümitsizliğe düşürüyor beni.
İşin gerçeği bu değil ki? Ey benim günahkâr kullarım, Benden asla ümidinizi kesmeyiniz diye buyuran Sen değil misin Allah-ım?
Kendime güvenmekten ve benlik iddiasından vazgeçtiğim gün, tövbe ve istiğfar ettiğim an bütün kötülüklerimi iyiliklere çevirmeyi vadeden Sen değil misin Allah-ım? Şeytana ne oluyor, nefse ne oluyor? Kim ki bunlar Senin rahmetin karşısında bana yanlış adresler göstermek cüretinde bulunabiliyorlar? Şükür ki şu saniyede bana uzattığın Kur-an-dan bu nurlu ve ışık saçan ümit dolu âyetlerinin dallarına tutunuyorum. Düştüğüm bu günah bataklığından çıkıp kurtulmak istiyorum.
O kadar uzun zaman kapında bekletme, dayanamam. Senden ayrı kalmanın ateşine yanarım, tutuşurum. Yardım et, lütfet, kerem et.
Yangınlarda bırakma beni. Kalemim hâlime ne kadar tercüman, olabilir bilemiyorum, bu hâlimi sadece sana arz ediyorum. Hâli hâlime uygun olanların adına senden af dileniyorum.
Yürek yandı kalem tutuştu. Dağlardan yuvarlanıp düşen bir toz zerresi gibi hadisatın dağlarvari dalgaları içinde yuvarlanıp gidiyorum.
Affet Allah'ım...
