- Üyelik Tarihi
- 6 Tem 2011
- Mesajlar
- 154
- Aldığı Beğeniler
- 0
Adalet diyelim!..
Ağaç meyvesine baktı iftihar etti. Meyve dallarına baktı şükretti. Dallar, gövdeye baktı güven duydu. Gövde köklere baktı, göklere yükseldi. İnsan geriye baktı, maziden ders aldı, güçlendi. İleriye baktı, istikbale pervaz etti. Acılar insanın kamçısı, mutluluklar şevki oldu, ona hız verdi. Acılarla temizlendi, mutluluğa erdi. Acılardan, noksanlardan, hatalardan ibret aldı, yeni sayfalar açtı. Acı çekmeden, hata yapmadan, pişman olmadan yaşanmaz ki. İnsan beşerdir, şaşar. Âdemoğludur, hata yapar. Yaşarken zıtlar arasında gel-git yapar. Hep gayreti pozitif noktada bulunmaktır. Ama daima pozitifte kalmasına engeldir hali. Allah’ın koyduğu kanundur, gel-git yapması. Çünkü hayat, gel-git arasında geçer. İnsan hata yaparak doğrulara ulaşır. Hata doğruya giden bir yoldur. Yaşayan her insan hata yapar. Hatalar doğruları doğurur. Her yanlış bir öğretmendir. Yanlışlar olmasaydı doğruyu nasıl öğrenirdik. Yanlış yaparım korkusuyla kendimizi değişime kapatmamalıyız.
Elimiz yandığında, ateşten nasıl korunacağımızı öğreniriz. Ateşi bilmeyen sobayı anlamayan çocuğun eli, yanan sobaya dokundu mu bir daha sobaya el uzatmaz. Başarı ve mutluluk tesadüf değildir. Başaran insan işinin kölesi, mutluluğunun efendisidir. İnsanın kendine ve çevresine faydalı olması, göze aldığı risklere, göğüs girdiği zorluklara, gayret ve gösterdiği çabaya bağlıdır. Hayat; geriye bakarak anlaşılır, ileriye bakarak yaşanır. Ders çıkarmak için geriye, yaşamak için ileriye bakmalıyız.
Siz koştukça peşinden, o durmaz kaçar sizden. İşte bu hayattır. Bazen arkasından koşup, tutmaya çalıştığınız koyunun yünleri gibidir elinizde kalan. Dünle bugün arasında geçen bir yalan. Doğduğunuzu bilmezsiniz. Sanki birdenbire büyüdünüz ve yaşlandınız gibi gelir size. Bu hem de bize. Daha her şey dün gibi bitivermiş gelir insana. Bir gün derler; “Allah rahmet eylesin” Geldin-gittin dünyadan. Elinde bir şey kalmadı, uyandığın rüyadan.
Yaptıklarımızı hep tercihlerimizle yaptık. Sonuca katlanmak zorundayız. Yanlışlıklarımıza ve hatalarımıza kızmak ve öfke duymak yerine, bize öğrettikleri doğrulara minnet ve şükran duyalım. Nefsimize ve çıkarlarımıza değil, adalete uyalım! Pişmanlık ve keşkelerimizi, bir daha görmemek üzere toprağa gömelim. Kabuk tutmuş yaralarımızı onlarla tekrar kaşımayalım. Kendimizi affedelim. Kendimize hayatı zindan etmeyelim. Kaybetmek, bazen kazanmaktan daha kıymetlidir. Düşünce kalkmayı çocukken öğrendik. Beklenmedik bir sonuçla karşılaştığımızda, düşünmeliyiz; bir kapıyı kapayan bin kapı açar. Bu kurala alıştığımızda, karşılaşacağımız her olumsuz olayı pozitif karşılar, kendimizi güçlü hissederiz.
Olumsuzluk, birer engeldir, zorluktur. Olumsuzluklar bizi güçlü yapan etkenlerdir. Her kriz içinde fırsatlar gizler. Her karanlığın sonu aydınlıktır. Krizler ve çalkantılar bizi endişelendirmemeli. Hiçbir şey hayatın sonu değil! Hava kararıp, bulutlar alçaldığı, şimşek çaktığı zaman ardından rahmet gelir. Kazandığını herkes gayet rahat kullanır. Önemli olan kaybettiklerimizden kazançlı çıkabilmektir. Bunlar; akıl, irade ve sabır ister. Öfkeye, şiddete, kargaşaya, hatalara, küsüp darılma ve kırılmalara bakıp ümitsizliğe düşmeyelim. Bunların hiçbiri bizi hayattan soğutmamalı, koparmamalı.
Edison 700 deneme yapmış başarılı olamamış. Başarısızlıklar sonunda 700 şeyi öğrendiğini söylemiş. Bugün beğenilen iyi şeyler, dün yapılan kötü şeylerin sonucu olmuştur. Müsterih olalım, sabır ve itidali elden bırakmayalım, birbirimizi kırmayalım, küstürmeyelim, ötekileştirmeyelim. Hakk, diyelim, hukuk diyelim, adalet diyelim, kardeşiz diyelim!
30. 01. 2014
Durmuş Göktekin
Ağaç meyvesine baktı iftihar etti. Meyve dallarına baktı şükretti. Dallar, gövdeye baktı güven duydu. Gövde köklere baktı, göklere yükseldi. İnsan geriye baktı, maziden ders aldı, güçlendi. İleriye baktı, istikbale pervaz etti. Acılar insanın kamçısı, mutluluklar şevki oldu, ona hız verdi. Acılarla temizlendi, mutluluğa erdi. Acılardan, noksanlardan, hatalardan ibret aldı, yeni sayfalar açtı. Acı çekmeden, hata yapmadan, pişman olmadan yaşanmaz ki. İnsan beşerdir, şaşar. Âdemoğludur, hata yapar. Yaşarken zıtlar arasında gel-git yapar. Hep gayreti pozitif noktada bulunmaktır. Ama daima pozitifte kalmasına engeldir hali. Allah’ın koyduğu kanundur, gel-git yapması. Çünkü hayat, gel-git arasında geçer. İnsan hata yaparak doğrulara ulaşır. Hata doğruya giden bir yoldur. Yaşayan her insan hata yapar. Hatalar doğruları doğurur. Her yanlış bir öğretmendir. Yanlışlar olmasaydı doğruyu nasıl öğrenirdik. Yanlış yaparım korkusuyla kendimizi değişime kapatmamalıyız.
Elimiz yandığında, ateşten nasıl korunacağımızı öğreniriz. Ateşi bilmeyen sobayı anlamayan çocuğun eli, yanan sobaya dokundu mu bir daha sobaya el uzatmaz. Başarı ve mutluluk tesadüf değildir. Başaran insan işinin kölesi, mutluluğunun efendisidir. İnsanın kendine ve çevresine faydalı olması, göze aldığı risklere, göğüs girdiği zorluklara, gayret ve gösterdiği çabaya bağlıdır. Hayat; geriye bakarak anlaşılır, ileriye bakarak yaşanır. Ders çıkarmak için geriye, yaşamak için ileriye bakmalıyız.
Siz koştukça peşinden, o durmaz kaçar sizden. İşte bu hayattır. Bazen arkasından koşup, tutmaya çalıştığınız koyunun yünleri gibidir elinizde kalan. Dünle bugün arasında geçen bir yalan. Doğduğunuzu bilmezsiniz. Sanki birdenbire büyüdünüz ve yaşlandınız gibi gelir size. Bu hem de bize. Daha her şey dün gibi bitivermiş gelir insana. Bir gün derler; “Allah rahmet eylesin” Geldin-gittin dünyadan. Elinde bir şey kalmadı, uyandığın rüyadan.
Yaptıklarımızı hep tercihlerimizle yaptık. Sonuca katlanmak zorundayız. Yanlışlıklarımıza ve hatalarımıza kızmak ve öfke duymak yerine, bize öğrettikleri doğrulara minnet ve şükran duyalım. Nefsimize ve çıkarlarımıza değil, adalete uyalım! Pişmanlık ve keşkelerimizi, bir daha görmemek üzere toprağa gömelim. Kabuk tutmuş yaralarımızı onlarla tekrar kaşımayalım. Kendimizi affedelim. Kendimize hayatı zindan etmeyelim. Kaybetmek, bazen kazanmaktan daha kıymetlidir. Düşünce kalkmayı çocukken öğrendik. Beklenmedik bir sonuçla karşılaştığımızda, düşünmeliyiz; bir kapıyı kapayan bin kapı açar. Bu kurala alıştığımızda, karşılaşacağımız her olumsuz olayı pozitif karşılar, kendimizi güçlü hissederiz.
Olumsuzluk, birer engeldir, zorluktur. Olumsuzluklar bizi güçlü yapan etkenlerdir. Her kriz içinde fırsatlar gizler. Her karanlığın sonu aydınlıktır. Krizler ve çalkantılar bizi endişelendirmemeli. Hiçbir şey hayatın sonu değil! Hava kararıp, bulutlar alçaldığı, şimşek çaktığı zaman ardından rahmet gelir. Kazandığını herkes gayet rahat kullanır. Önemli olan kaybettiklerimizden kazançlı çıkabilmektir. Bunlar; akıl, irade ve sabır ister. Öfkeye, şiddete, kargaşaya, hatalara, küsüp darılma ve kırılmalara bakıp ümitsizliğe düşmeyelim. Bunların hiçbiri bizi hayattan soğutmamalı, koparmamalı.
Edison 700 deneme yapmış başarılı olamamış. Başarısızlıklar sonunda 700 şeyi öğrendiğini söylemiş. Bugün beğenilen iyi şeyler, dün yapılan kötü şeylerin sonucu olmuştur. Müsterih olalım, sabır ve itidali elden bırakmayalım, birbirimizi kırmayalım, küstürmeyelim, ötekileştirmeyelim. Hakk, diyelim, hukuk diyelim, adalet diyelim, kardeşiz diyelim!
30. 01. 2014
Durmuş Göktekin
