Ne çok özlemişim bakışlarını .. Kalbimin beynimi ele geçirdiğini anladığı anda hemen mantığım hükmetmeye başlamıştı bedenime, sorguluyordu sanki yaptıklarımı.
Ben affetmiştim seni evet. Ama yüreğim kabullenememişti davranışlarını. Bugün anladım ki, yüreğim birkez daha tutuklanacak tüm duygusallığıyla sana. Dilim ucuna geleni sayıp sayıştıracak, mecali kalmamış varlığımın artık sensizliğe. Ben kabullendim belki ama, yüreğim unutmayacak ona yaşattıklarını.
Söylediklerim sana olan kızgınlığımdan değil aslında., sadece içimde saklayamaz oldum sensizlik korkularımı. Ben değil de, ellerim korkuyor. Çünkü biliyor seni kaybedince tenine dokunamayacağını. Ben değil de, gözlerim korkuyor. Onlar da farkında seni birkez daha silersem gözlerine bakamayacağını. Ben değil sevgilim, inan ben değil ömrüm korkuyor. Alışık, biliyor ki birkez daha gidersen dayanmaya mecali kalmayacağını.
Sevgilim; ellerinle silmeye yeltendin mi hiç gözlerimden düşen damlaları ? Doğruyu söyle n'olur. Tükendiğimi, yitikliğimi görmek içini hiç acıttı mı ? Bir defa olsun, sadece bir kere hiç işgal edebildi mi suretim hayali yaşantılarını ?
Tamam, sormayacağım. Ama sessizliğinle itiraf ettin bana. Peki sen kabullenebildin mi yalanlarını ? Biliyorum, gerçekmiş gibi yüreğinde inandı. Ben de inandım, öyle ya. Yalanlarına, inkârlarına, sevdalarına, terkedip pişmanlıklarına .. Ne varsa senin içinde hepsine inandım sualsiz.
Şimdi ..
Yokluğunun üzerine çok zaman geçti. Çok sular aktı, nice kinler birikti belki. Ama öncedendi körkütük sarhoşluğu bu bedenimin sana ne yazık ki. Ne yaptıysam hiç unutamadım ihanetine olan nefretimi. Haklı sebeplerim vardı kendimce, artık seninle dolduramazdım en masum hayallerimi. Sevdamı, masalımı sen bitirdin sayfa sayfa. Ve yine sen kırdın okumaya bile kıyamadığım hatıralarımızın kilitlerini.
Hiç aklından çıkmasın; ASLA affetmeyeceğim seni sevgili ..
Alıntı
Ben affetmiştim seni evet. Ama yüreğim kabullenememişti davranışlarını. Bugün anladım ki, yüreğim birkez daha tutuklanacak tüm duygusallığıyla sana. Dilim ucuna geleni sayıp sayıştıracak, mecali kalmamış varlığımın artık sensizliğe. Ben kabullendim belki ama, yüreğim unutmayacak ona yaşattıklarını.
Söylediklerim sana olan kızgınlığımdan değil aslında., sadece içimde saklayamaz oldum sensizlik korkularımı. Ben değil de, ellerim korkuyor. Çünkü biliyor seni kaybedince tenine dokunamayacağını. Ben değil de, gözlerim korkuyor. Onlar da farkında seni birkez daha silersem gözlerine bakamayacağını. Ben değil sevgilim, inan ben değil ömrüm korkuyor. Alışık, biliyor ki birkez daha gidersen dayanmaya mecali kalmayacağını.
Sevgilim; ellerinle silmeye yeltendin mi hiç gözlerimden düşen damlaları ? Doğruyu söyle n'olur. Tükendiğimi, yitikliğimi görmek içini hiç acıttı mı ? Bir defa olsun, sadece bir kere hiç işgal edebildi mi suretim hayali yaşantılarını ?
Tamam, sormayacağım. Ama sessizliğinle itiraf ettin bana. Peki sen kabullenebildin mi yalanlarını ? Biliyorum, gerçekmiş gibi yüreğinde inandı. Ben de inandım, öyle ya. Yalanlarına, inkârlarına, sevdalarına, terkedip pişmanlıklarına .. Ne varsa senin içinde hepsine inandım sualsiz.
Şimdi ..
Yokluğunun üzerine çok zaman geçti. Çok sular aktı, nice kinler birikti belki. Ama öncedendi körkütük sarhoşluğu bu bedenimin sana ne yazık ki. Ne yaptıysam hiç unutamadım ihanetine olan nefretimi. Haklı sebeplerim vardı kendimce, artık seninle dolduramazdım en masum hayallerimi. Sevdamı, masalımı sen bitirdin sayfa sayfa. Ve yine sen kırdın okumaya bile kıyamadığım hatıralarımızın kilitlerini.
Hiç aklından çıkmasın; ASLA affetmeyeceğim seni sevgili ..
Alıntı
