- Üyelik Tarihi
- 23 Haz 2010
- Mesajlar
- 5,705
- Aldığı Beğeniler
- 14,607
- Takım
- Galatasaray
Ailede Mutluluğu Artırıp Eksilten Unsurlar
1. Nasibimize razı olalım, istediğimiz şartlar oluşmamışsa bulunduğumuz şartlarda mutlu olmanın yolunu arayalım. Çünkü mutluluk; istediğinizi elde etmek değil, elde ettiğinizle, mutlu olmayı bilmektir. Eşiniz de bir insandır, hiçbir insan mükemmel değildir ki sizin eşiniz olsun. Dolayısıyla Allah’ın bile kullarının elinden almadığı hata etme hakkını siz eşinize çok göremezsiniz.
2. Eşler arası iyi bir uyumla aşk ve sevgi devam eder. Unutmayın, iyi iletişim iyi evlilik demektir. Evlilikten istenen elde edilememişse, bunun görünen sebebi ne olursa olsun, derinlerde yatan asıl saikı kesinlikle tarafların sağlıklı iletişim kuramamalarıdır.
3. Eşlerden biri sorun çıkarınca diğeri sabretmesini bilmelidir. Sadece geçici bir süre sineye çekmesini bilen eşler üstesinden gelemediği için, nice küçük öfkeler, nice büyük mutlulukların sonu olmuştur.
4. Mutluluk emeğin sonucudur. O hiçbir mağazada satılmaz, hiçbir psikolojik danışmanın koltuğunda bulunmaz. Emek verilmeyen bir bitki bile sararıp yapraklarını dökerken, sadece arada bir dibi sulanan bir evlilik, hiç kimseye mutluluk vaad edemez. İşin kuralı bellidir: Aile fertleri oturdukları yerden değil, birbirlerini mutlu ederken mutluluğu yakalarlar.
5. İnsan hayatından sevgiyi çıkarsanız, bu onu mahvetmenize yeter. Aile de böyledir, içindeki sevgi lambası sönerse sakinleri karanlıkta kalır. Sevgi birçok problemi çözer ve iyilik adına dünyanı en güçlü silahlarından biridir.
6. Evlilikte mutluluk eşlerin birbirini tanımaları ile başlar. Tanışmanın olmadığı yerde anlaşmazlık, anlaşmanın olmadığı yerde çatışma vardır. İnsanlarla anlaşmanın altın kuralı, eşlerin anlaşmasında da değerinden hiçbir şey kaybetmez; o kural, muhatabı olduğu gibi kabul etmektir.
7. İşini eve taşıyanlar, hem kendilerine hem de evdekilere zarar veririler. Unutmayın ki işimiz hayatımız değil, sadece hayatımızın bir parçasıdır. Eşimiz ve ailemizi işimize kurban edersek, işimizde ailemizde ve eşimizde bulduklarımızı aramaya çıkar, ancak beyhude yorulmuş oluruz.
8. Ailemizde görmek istediğimiz her neyse, onu önce biz yapalım. Emin olun bu yöntem emir, tavsiye ve hatta ricadan çok daha iyi netice verir.
9. Eşler birbirlerine karşı yalansız ve dürüst davranmalı, gizlenmiş sırların aralarında perde oluşturmasına mani olmalı, şeffaflığa azami özen göstermelidirler. Zira aradaki güven bir kere sarsıldığında, şüphe virüsü ailenin bünyesine bir kere adım attığında, artık işin nerede duracağını kimse kestiremez.
10. Ailede mutluluğun temeli kulluk duygusuyla atılır. Evlilik, duygu düşünce ve inanç paylaşımıdır. Allah ile sağlam iletişimi olan insan, sağlıklı insandır ve ailesi için mutluluğun sigortasıdır.
11. Eşler birbirlerinin hassas ve zayıf yönlerini gündemde tutmamalıdır.
12. Eşlerden bazısı geçmişten günümüze gelemez, geçmişteki bir hatayı sürekli gündeme getirir. Geçmişi gündemde tutmayalım, “birbirimizin hatalarını yazan kalem değil silen silgi olalım.” Zira yazılan her kötülük iç dünyamızın sayfalarını kirletir.
13. Eşler TV ve internet müptelası olmamalı, aslında haddinden fazla hiçbir şeyle meşgul olmamalı, eş ve çocuklardan aşırılan zamanlarını başkalarına peşkeş çekmemelidirler.
14. Kişilerin hata ve yanlışını affetmek, anlayışla karşılamak olgun insan vasfıdır. Kötü sözler şûyu bulmamalı, yanlış davranışlar çözüm niyeti olmaksızın mercek altına alınmamalıdır.
15. Eşinizin ailesini yok sayarak bir yere varamazsınız. Zira evlilik sadece iki kişinin değil, iki ailenin, iki ayrı çevrenin ilişkisidir. Kadın kocasına, koca da karısına karşı kendi ailesinin elçiliğini yapmaktadır. Şu halde eşlerden her biri temsil ettiği çevrenin yüzünü ağartmalı, eşinin temsil ettiği çevreye de hiç değilse eşinden dolayı saygı duymalıdır.
16. Genellemeci yaklaşımın sığlığına yenik düşerek bir taş gördük diye bütün mercimeği çöpe devirmeye, bir gün hata etti diye eşimizin öteden beri yaptığı iyilikleri inkâra kalkışmayalım.
17. “Ben haklıyım.” iddiasından vaz geçelim. Zira evimizde mutlu olmak, haklı olmamızdan daha önemlidir. Tartışmalarda baskın gelmenin marifet olmadığına, aslında eşler arasında cereyan eden tartışmaların kazananı olmadığına inanalım.
18. Ailede fedakârlık yapan her zaman kazanan taraftır. Aile öyle bir ilişki türüdür ki, “tartışmada susan, hakkından feragat eden, karşı tarafın sorumluluklarını hafifleten” diye uzatıp gidebileceğimiz zahiren öznesinin kaybettiğini ihsas ettiren hiçbir iş, bu zeminde kayıp anlamına gelmez.
19. Hiçbir zaman kendimizi mazlum, eşimizi zalim sandalyesine oturtmaya yeltenmeyelim. Hep bize haksızlık edildiği zehabına kapılmak, olsa olsa bir vehim ve vesvesedir, bundan kurtulalım.
20. Her insan kendi tarzıyla sevilmek ister. Zaten başka dilde sevdiğinizi defaatle söyleseniz de, bunu ta ki siz onunla aynı sevgi dilini konuşunca kadar anlamayacağı için, hiçbir faydası olmaz.
21. Evlilikte mutlu olmak için olmazsa olmaz temel elementler; güven, sevgi, saygı ve sadakattir.
22. Eşler aile içindeki sorunları kendileri halletmeli, mümkün mertebe başkalarını bu işe karıştırmamalıdırlar. Zaten maharet, hiç sorun yaşamayan aileler tesis etmek değil, kendi sorunlarını kendi çözebilen, vücudundaki mikrobu kendi savunma mekanizmasıyla etkisiz hale getirebilen güçlü aileler kurabilmektir.
23. Aile dışından birine gösterilen nazik ve kibar tavrı hak eden, evvelemirde eşlerdir.
24. Bir ailede hiç durmadan problem yaşanıyor, kavga gürültü çıkıyorsa, o ailede iki taraf da akıllı değil demektir. Zira akıllı insan değil bir başka insanı, akılsız bir koyunu bile istediği gibi güdebilir.
25. Evlenip çoğalarak bir Nebi kavline ittiba ettiğimiz söylemi, havada kalan sloganik bir tatmin aracıdır. Zira cehennem yakıtı olacak çocuklar dünyaya getirip ümmetin sadece sayısına katkıda bulunmak, izahtan varestedir ki nebevî takdire değil, olsa olsa tazire müstahaktır. Bunun için ümmete keyfiyet planında da katkısı olacak çocuklar yetiştiremediğimiz sürece, evliliğimizin varlık gayelerinden birini hala gerçekleştirememişiz demektir, bunun sancısını duymalıyız.
26. Elimiz hiçbir kamusal alanı vahyin ölçütleriyle yönetmeye ermiyorsa da, özel yaşam alanımız olan ve bizden başkasının hükmünü sürdüremeyeceği tek yer olan evlerimizin idarecileri olduğumuzu unutmayalım ve yeryüzüne yayılması mefkûresini taşıdığımız din-i mübini, evvela küçük odacıklarımızda hâkim kılalım.
27. Her ev idarecisi erkek, orayı küçük bir mescid, zikirhane, dershane, mektep ve hatta kültür merkezi haline dönüştürme mücadelesi vermeli; her idare yardımcısı hanım da agâh bir vicdan ve şuurla örülü mantıkla hareket edip, evladını onu kendisine ihsan Eden’e adak niyetine sunmalı, ailesinin cenneti olmalıdır.
ADEF Aile Dernekleri Federasyonu
1. Nasibimize razı olalım, istediğimiz şartlar oluşmamışsa bulunduğumuz şartlarda mutlu olmanın yolunu arayalım. Çünkü mutluluk; istediğinizi elde etmek değil, elde ettiğinizle, mutlu olmayı bilmektir. Eşiniz de bir insandır, hiçbir insan mükemmel değildir ki sizin eşiniz olsun. Dolayısıyla Allah’ın bile kullarının elinden almadığı hata etme hakkını siz eşinize çok göremezsiniz.
2. Eşler arası iyi bir uyumla aşk ve sevgi devam eder. Unutmayın, iyi iletişim iyi evlilik demektir. Evlilikten istenen elde edilememişse, bunun görünen sebebi ne olursa olsun, derinlerde yatan asıl saikı kesinlikle tarafların sağlıklı iletişim kuramamalarıdır.
3. Eşlerden biri sorun çıkarınca diğeri sabretmesini bilmelidir. Sadece geçici bir süre sineye çekmesini bilen eşler üstesinden gelemediği için, nice küçük öfkeler, nice büyük mutlulukların sonu olmuştur.
4. Mutluluk emeğin sonucudur. O hiçbir mağazada satılmaz, hiçbir psikolojik danışmanın koltuğunda bulunmaz. Emek verilmeyen bir bitki bile sararıp yapraklarını dökerken, sadece arada bir dibi sulanan bir evlilik, hiç kimseye mutluluk vaad edemez. İşin kuralı bellidir: Aile fertleri oturdukları yerden değil, birbirlerini mutlu ederken mutluluğu yakalarlar.
5. İnsan hayatından sevgiyi çıkarsanız, bu onu mahvetmenize yeter. Aile de böyledir, içindeki sevgi lambası sönerse sakinleri karanlıkta kalır. Sevgi birçok problemi çözer ve iyilik adına dünyanı en güçlü silahlarından biridir.
6. Evlilikte mutluluk eşlerin birbirini tanımaları ile başlar. Tanışmanın olmadığı yerde anlaşmazlık, anlaşmanın olmadığı yerde çatışma vardır. İnsanlarla anlaşmanın altın kuralı, eşlerin anlaşmasında da değerinden hiçbir şey kaybetmez; o kural, muhatabı olduğu gibi kabul etmektir.
7. İşini eve taşıyanlar, hem kendilerine hem de evdekilere zarar veririler. Unutmayın ki işimiz hayatımız değil, sadece hayatımızın bir parçasıdır. Eşimiz ve ailemizi işimize kurban edersek, işimizde ailemizde ve eşimizde bulduklarımızı aramaya çıkar, ancak beyhude yorulmuş oluruz.
8. Ailemizde görmek istediğimiz her neyse, onu önce biz yapalım. Emin olun bu yöntem emir, tavsiye ve hatta ricadan çok daha iyi netice verir.
9. Eşler birbirlerine karşı yalansız ve dürüst davranmalı, gizlenmiş sırların aralarında perde oluşturmasına mani olmalı, şeffaflığa azami özen göstermelidirler. Zira aradaki güven bir kere sarsıldığında, şüphe virüsü ailenin bünyesine bir kere adım attığında, artık işin nerede duracağını kimse kestiremez.
10. Ailede mutluluğun temeli kulluk duygusuyla atılır. Evlilik, duygu düşünce ve inanç paylaşımıdır. Allah ile sağlam iletişimi olan insan, sağlıklı insandır ve ailesi için mutluluğun sigortasıdır.
11. Eşler birbirlerinin hassas ve zayıf yönlerini gündemde tutmamalıdır.
12. Eşlerden bazısı geçmişten günümüze gelemez, geçmişteki bir hatayı sürekli gündeme getirir. Geçmişi gündemde tutmayalım, “birbirimizin hatalarını yazan kalem değil silen silgi olalım.” Zira yazılan her kötülük iç dünyamızın sayfalarını kirletir.
13. Eşler TV ve internet müptelası olmamalı, aslında haddinden fazla hiçbir şeyle meşgul olmamalı, eş ve çocuklardan aşırılan zamanlarını başkalarına peşkeş çekmemelidirler.
14. Kişilerin hata ve yanlışını affetmek, anlayışla karşılamak olgun insan vasfıdır. Kötü sözler şûyu bulmamalı, yanlış davranışlar çözüm niyeti olmaksızın mercek altına alınmamalıdır.
15. Eşinizin ailesini yok sayarak bir yere varamazsınız. Zira evlilik sadece iki kişinin değil, iki ailenin, iki ayrı çevrenin ilişkisidir. Kadın kocasına, koca da karısına karşı kendi ailesinin elçiliğini yapmaktadır. Şu halde eşlerden her biri temsil ettiği çevrenin yüzünü ağartmalı, eşinin temsil ettiği çevreye de hiç değilse eşinden dolayı saygı duymalıdır.
16. Genellemeci yaklaşımın sığlığına yenik düşerek bir taş gördük diye bütün mercimeği çöpe devirmeye, bir gün hata etti diye eşimizin öteden beri yaptığı iyilikleri inkâra kalkışmayalım.
17. “Ben haklıyım.” iddiasından vaz geçelim. Zira evimizde mutlu olmak, haklı olmamızdan daha önemlidir. Tartışmalarda baskın gelmenin marifet olmadığına, aslında eşler arasında cereyan eden tartışmaların kazananı olmadığına inanalım.
18. Ailede fedakârlık yapan her zaman kazanan taraftır. Aile öyle bir ilişki türüdür ki, “tartışmada susan, hakkından feragat eden, karşı tarafın sorumluluklarını hafifleten” diye uzatıp gidebileceğimiz zahiren öznesinin kaybettiğini ihsas ettiren hiçbir iş, bu zeminde kayıp anlamına gelmez.
19. Hiçbir zaman kendimizi mazlum, eşimizi zalim sandalyesine oturtmaya yeltenmeyelim. Hep bize haksızlık edildiği zehabına kapılmak, olsa olsa bir vehim ve vesvesedir, bundan kurtulalım.
20. Her insan kendi tarzıyla sevilmek ister. Zaten başka dilde sevdiğinizi defaatle söyleseniz de, bunu ta ki siz onunla aynı sevgi dilini konuşunca kadar anlamayacağı için, hiçbir faydası olmaz.
21. Evlilikte mutlu olmak için olmazsa olmaz temel elementler; güven, sevgi, saygı ve sadakattir.
22. Eşler aile içindeki sorunları kendileri halletmeli, mümkün mertebe başkalarını bu işe karıştırmamalıdırlar. Zaten maharet, hiç sorun yaşamayan aileler tesis etmek değil, kendi sorunlarını kendi çözebilen, vücudundaki mikrobu kendi savunma mekanizmasıyla etkisiz hale getirebilen güçlü aileler kurabilmektir.
23. Aile dışından birine gösterilen nazik ve kibar tavrı hak eden, evvelemirde eşlerdir.
24. Bir ailede hiç durmadan problem yaşanıyor, kavga gürültü çıkıyorsa, o ailede iki taraf da akıllı değil demektir. Zira akıllı insan değil bir başka insanı, akılsız bir koyunu bile istediği gibi güdebilir.
25. Evlenip çoğalarak bir Nebi kavline ittiba ettiğimiz söylemi, havada kalan sloganik bir tatmin aracıdır. Zira cehennem yakıtı olacak çocuklar dünyaya getirip ümmetin sadece sayısına katkıda bulunmak, izahtan varestedir ki nebevî takdire değil, olsa olsa tazire müstahaktır. Bunun için ümmete keyfiyet planında da katkısı olacak çocuklar yetiştiremediğimiz sürece, evliliğimizin varlık gayelerinden birini hala gerçekleştirememişiz demektir, bunun sancısını duymalıyız.
26. Elimiz hiçbir kamusal alanı vahyin ölçütleriyle yönetmeye ermiyorsa da, özel yaşam alanımız olan ve bizden başkasının hükmünü sürdüremeyeceği tek yer olan evlerimizin idarecileri olduğumuzu unutmayalım ve yeryüzüne yayılması mefkûresini taşıdığımız din-i mübini, evvela küçük odacıklarımızda hâkim kılalım.
27. Her ev idarecisi erkek, orayı küçük bir mescid, zikirhane, dershane, mektep ve hatta kültür merkezi haline dönüştürme mücadelesi vermeli; her idare yardımcısı hanım da agâh bir vicdan ve şuurla örülü mantıkla hareket edip, evladını onu kendisine ihsan Eden’e adak niyetine sunmalı, ailesinin cenneti olmalıdır.
ADEF Aile Dernekleri Federasyonu
