- Üyelik Tarihi
- 23 Haz 2010
- Mesajlar
- 5,705
- Aldığı Beğeniler
- 14,607
- Takım
- Galatasaray
Onlar gelmeye başladığında birer birer sustu o ajans dinleyen adamlar. Onlar hangi eve girdilerse o evde insan sesi azalır oldu. Tabi dinleme oranı da epey düştü. Hatta insanların dilleri değil yürekleri de birer birer susmaya başladı. İnsanlar, onlar gibi ifade etmeye başladılar duygularını; hızlı, geçici, metalik, hesaplı, unutulan bir şivede.
Ajans dinleyen adamların bir araya geldiklerinde neler konuştuklarına son şahit olanlardanım. Hatta, elli yıl, altmış yıl birbirlerinden sıkılmadan konuşan, cami kenarındaki o elektrik direğinden oturak yapılmış ağacın üzerinde otururken her zaman konuşacak birşey bulan o adamların sahici neşelerine, dokunaklı kederlerine "onların" dahil olmadığı zamanlara erdim. Sevinmeli mi üzülmeli miyim bilmiyorum. İnsanlar altmış yüzümüze baktığı insanı bırakın bir yıl aynı yerde gördükleri insana bile tahammül edemez haldeler. Artık "onların" diliyle konuşuyor, sevişiyor, özlüyor, kafa tutuyor, boyun eğiyoruz. Onlar, bizi o kadar pis aynılaştıydı ki ajans dinleyen adamların sahici dünyalarını fena halde özlemeye başladım. Onlar, bize öyle bir dil verdi ki alem tek ses oldu;tek yürek olamadı.
O adamların sohbet ettiği odalardaki kuzine soba gitti diye üşümüyorum. Onlar, hepimizin evine girip bizi susturup, yüreğimizi bile lal eden, hep onların dediği olsun için bizi avutan vaktimizi ve anılarımızı ve ajans dinleyen, yorulan, terleyen, pişman olan, muhteşem bıyıkları, sakalları ve dertleriyle özünden yaşayan insanları öldüren onlar... bizden güçlü değillerdi ama bizden şıltakçıydılar ve mal gibi onların peşine düştük. Bunların hepsi ilizyon!Doğrusunu ajans dinleyen adamlar bir cümleyle bağlıyorlardı: Masumlar boynun büken dünyasın ...
z.bulduk
Ajans dinleyen adamların bir araya geldiklerinde neler konuştuklarına son şahit olanlardanım. Hatta, elli yıl, altmış yıl birbirlerinden sıkılmadan konuşan, cami kenarındaki o elektrik direğinden oturak yapılmış ağacın üzerinde otururken her zaman konuşacak birşey bulan o adamların sahici neşelerine, dokunaklı kederlerine "onların" dahil olmadığı zamanlara erdim. Sevinmeli mi üzülmeli miyim bilmiyorum. İnsanlar altmış yüzümüze baktığı insanı bırakın bir yıl aynı yerde gördükleri insana bile tahammül edemez haldeler. Artık "onların" diliyle konuşuyor, sevişiyor, özlüyor, kafa tutuyor, boyun eğiyoruz. Onlar, bizi o kadar pis aynılaştıydı ki ajans dinleyen adamların sahici dünyalarını fena halde özlemeye başladım. Onlar, bize öyle bir dil verdi ki alem tek ses oldu;tek yürek olamadı.
O adamların sohbet ettiği odalardaki kuzine soba gitti diye üşümüyorum. Onlar, hepimizin evine girip bizi susturup, yüreğimizi bile lal eden, hep onların dediği olsun için bizi avutan vaktimizi ve anılarımızı ve ajans dinleyen, yorulan, terleyen, pişman olan, muhteşem bıyıkları, sakalları ve dertleriyle özünden yaşayan insanları öldüren onlar... bizden güçlü değillerdi ama bizden şıltakçıydılar ve mal gibi onların peşine düştük. Bunların hepsi ilizyon!Doğrusunu ajans dinleyen adamlar bir cümleyle bağlıyorlardı: Masumlar boynun büken dünyasın ...
z.bulduk