Akılsız, bilinçsiz
Körlüğüm için dövündüm
Sözde bir aşk inkılâbıydı yaşadığım hicran
Gönül tahtımın
Sarsılmaz sütun aralıklarında
Sevdanın kollarında çaresizdim gömüldüm
Yüreğimi
Amansızca sarsan bilinmez andıçlar
Umutsuzluğu haykıran, sefilliği anlatan satırlar
Kaçamak bakışalar,
Söküp atan her nakaratlar
Mahkûm bırakan acımasız yargıçlar, gardiyanlar
Taşladım artık
Vuslata giden deniz fenerlerini
Aldırmadım dalgaların hissiyat nedametlerini
Dinlemedim
Martıların senfonilerini, hallerini
Bir kez olsun anmadım gemiden seyredenleri
Kefensiz,
Niyazsız her bir tabutu mevt misali
Kalmışım kayalıklara vuran cesetlerin timsali
Ha yaşamışım,
Ruhsuzluğun demini almışım
Veyahut ta aşksız bir girdabın eline kalmışım
Bu haykırışlarım
Asla bir umut için değildir
Benim gibi bir esintiye kapılan en sefillerindir
Elbette ki
Bir ibreti âlem içindir, aşk kimindir
Sevilmeyi hak etmeyen zavallı çaresizlerindir
Mustafa CİLASUN
