- Üyelik Tarihi
- 3 Eyl 2005
- Mesajlar
- 3,446
- Aldığı Beğeniler
- 13
Alimleri Ayırmak
Kuran bize peygamberler arasını ayırmayı küfür olarak öğretiyor. Yani bazı peygamberleri öne çıkarırken diğer bazılarını geriye itmek de demek olan peygamberlerin arasını ayırmak, Allah ve peygamberinin arasını ayırmak, kitaplar veya melekler arasında ayırım yapmak hep küfür olarak nitelenir. Kuranın Bakara Suresinde Cebrail ve Mikaile düşmanlık edenleri kafir saydığı gibi&
Bir rivayette geldiği üzere alimler peygamberlerin varisleridir.Varisler o nebevi mirasa sahiplerse, o zaman onların arasını da ayırmak küfür olmasa da en azından sapıklık olur. Bazı alimleri kutsarken diğer bazılarını tahkir ve itham etmek, ayağın yavaş yavaş çukura kaymasından başka bir şey değildir. Bu hastalık sonunda şu noktaya götürüyor:
Her ne kadar lafzen itiraf edemese de bazı büyüklere masumiyet atfediyorlar. Mesela bazı sûfilerin İmam Rabbaniye, bazı şakirtlerin Bediuzzamana ve diğer bazılarının diğer bazılarına ismet sıfatını dolaylı olarak vermeleri hep bu yüzden. Biz bazen çok açık ve net bir hatayı gösterdiğimizde, cevap veremeyeceğini gören bazı kardeşlerimiz belden aşağı vurup ne yani, böyle mübarek ve büyük bir zat yalan mı söylemiş?gibi bir demagoji ile karşılaşıyoruz.
Bu bir tarafa, yani bu taraf tefriti gösterirken diğer taraftan İbni Teymiyye, Seyyid Kutub, Mevdudi, Hamidullah, Said Havva gibi değerli ve bu çağın alimlerini elinden gelse ipe çekecek kadar kin dolu ifadelerle karalıyorlar. Bir defa olsun Allah rahmet etsin, taksiratını affetsin gibi duada bile bulunmayıp bu kadar basit bir cümleyi sarf etmede dahi cimrilik gösteriyorlar.
Bütün bunlar asrımızın vehen hastalığının belirtileridir. Terk edil(e)memesi halinde mazeret kabul etmeyip bizi geri dönüşü olmayan bir helake götürecektir. Bu tür hastalıkları acilen tedavi etmeliyiz. Nereden mi başlayacağız? Önce kendimizden& Tüm büyük alimlerin listesini yapalım, en başa hicri 14 ve 15. asrın alimlerini koyarak. Önce hepsine tarahhum (rahmet okuyup dua) edelim. Sonra hepsinin en önde gelen eserlerinden birer tane temin edip okumaya gayret edelim.
Şunu bilelim ki; hiçbir alim hiçbir grubun tekelinde değildir. Hatta İbni Teymiyye bile selefilerin, İmam Rabbani sûfilerin ve Bediuzzaman şakirtlerin tekelinde değildir. Alimler ümmetin değerleridir. Kimse tekeline alma hakkına sahip değildir. Onlara kim sahip çıkarsa bu değerler onalar ait olur. İslam rantçılığı kabul etmez! Rengi ne olursa olsun. Hatta yeşil bile olsa.
Lafla peynir gemisi yürümüyor. Düşünmekle, tasarlamakla veya aklından geçirmekle olmuyor. O yüzden adım atmak lazım. Bir adım da olsa ileri yürüyen yol alır. Yoksa masa başında yada yatağında günlerce plan ve proje üreten değil! Beyin fırtınasını eylem yağmuru takip etmiyorsa, tüm gürlemeler boşuna demektir. Sadece gürlemeler altında susuzluktan öleceğiz demektir. Tek fark bu!
Ne dersiniz; ilk adıma hazır mıyız?
Yusuf Taşfin
Kuran bize peygamberler arasını ayırmayı küfür olarak öğretiyor. Yani bazı peygamberleri öne çıkarırken diğer bazılarını geriye itmek de demek olan peygamberlerin arasını ayırmak, Allah ve peygamberinin arasını ayırmak, kitaplar veya melekler arasında ayırım yapmak hep küfür olarak nitelenir. Kuranın Bakara Suresinde Cebrail ve Mikaile düşmanlık edenleri kafir saydığı gibi&
Bir rivayette geldiği üzere alimler peygamberlerin varisleridir.Varisler o nebevi mirasa sahiplerse, o zaman onların arasını da ayırmak küfür olmasa da en azından sapıklık olur. Bazı alimleri kutsarken diğer bazılarını tahkir ve itham etmek, ayağın yavaş yavaş çukura kaymasından başka bir şey değildir. Bu hastalık sonunda şu noktaya götürüyor:
Her ne kadar lafzen itiraf edemese de bazı büyüklere masumiyet atfediyorlar. Mesela bazı sûfilerin İmam Rabbaniye, bazı şakirtlerin Bediuzzamana ve diğer bazılarının diğer bazılarına ismet sıfatını dolaylı olarak vermeleri hep bu yüzden. Biz bazen çok açık ve net bir hatayı gösterdiğimizde, cevap veremeyeceğini gören bazı kardeşlerimiz belden aşağı vurup ne yani, böyle mübarek ve büyük bir zat yalan mı söylemiş?gibi bir demagoji ile karşılaşıyoruz.
Bu bir tarafa, yani bu taraf tefriti gösterirken diğer taraftan İbni Teymiyye, Seyyid Kutub, Mevdudi, Hamidullah, Said Havva gibi değerli ve bu çağın alimlerini elinden gelse ipe çekecek kadar kin dolu ifadelerle karalıyorlar. Bir defa olsun Allah rahmet etsin, taksiratını affetsin gibi duada bile bulunmayıp bu kadar basit bir cümleyi sarf etmede dahi cimrilik gösteriyorlar.
Bütün bunlar asrımızın vehen hastalığının belirtileridir. Terk edil(e)memesi halinde mazeret kabul etmeyip bizi geri dönüşü olmayan bir helake götürecektir. Bu tür hastalıkları acilen tedavi etmeliyiz. Nereden mi başlayacağız? Önce kendimizden& Tüm büyük alimlerin listesini yapalım, en başa hicri 14 ve 15. asrın alimlerini koyarak. Önce hepsine tarahhum (rahmet okuyup dua) edelim. Sonra hepsinin en önde gelen eserlerinden birer tane temin edip okumaya gayret edelim.
Şunu bilelim ki; hiçbir alim hiçbir grubun tekelinde değildir. Hatta İbni Teymiyye bile selefilerin, İmam Rabbani sûfilerin ve Bediuzzaman şakirtlerin tekelinde değildir. Alimler ümmetin değerleridir. Kimse tekeline alma hakkına sahip değildir. Onlara kim sahip çıkarsa bu değerler onalar ait olur. İslam rantçılığı kabul etmez! Rengi ne olursa olsun. Hatta yeşil bile olsa.
Lafla peynir gemisi yürümüyor. Düşünmekle, tasarlamakla veya aklından geçirmekle olmuyor. O yüzden adım atmak lazım. Bir adım da olsa ileri yürüyen yol alır. Yoksa masa başında yada yatağında günlerce plan ve proje üreten değil! Beyin fırtınasını eylem yağmuru takip etmiyorsa, tüm gürlemeler boşuna demektir. Sadece gürlemeler altında susuzluktan öleceğiz demektir. Tek fark bu!
Ne dersiniz; ilk adıma hazır mıyız?
Yusuf Taşfin