- Üyelik Tarihi
- 30 Eki 2007
- Mesajlar
- 872
- Aldığı Beğeniler
- 9
- Takım
- Diğer
Allah (c.c.) seviyorum sanirdim...
Sevmek cok zor ama bir o kadar da $eerefli bir duygudur. Zordur; cünkü sevmek, sevilenle seven arasinda menfaate dayali olmayan bir ilgiyi gerektirir. Kar$ilikli fedakarligi, vefayi gerektirir. Cefaya kar$i sabri, sert rüzgarlara kar$i dagilmamayi gerektirir. Sevmek, sevileni kirmamayi, ona kar$i yanli$ yapmamayi, kendi isteklerini sevilenin isteklerine tercih etmemeyi gerektirir.
Isterseniz cocugunuzu, isterseniz e$inizi, isterseniz bir canliyi, cevreyi veya ba$ka bir $eyi sevin. Sonuc degi$mez. Hayatin zor labirentlerinde bu metaneti yitirmeden yürümeniz $arttir.
Biz bugün farkli bir sevgiden bahsedelim...
Biz bugün farkli bir sevgiden bahsedelim, belki sevginin esasi olan sevgiden bahsedelim. Yüce Allah'a kar$i hissetmemiz gereken sevgiden...
$imdi $öyle bir soru sorsam ve desem ki "Allah'i seviyor muyuz?" Inaniyorum ki hepimiz "Elbette Allah'i seviyoruz" diyecegiz. "Allah (c.c.) sevilmez mi, O'na kurban olalim!" deriz. Bu duygumuzda samimiyiz de. Cünkü hic kimse "Allah'i sevmiyorum" demez, diyemez. Hic inanmayan bile böyle bir cümlenin yüküne talip olamaz, olmamalidir da.
O zaman ikinci soruyu soralim ve "O zaman sevgi nedir?" diyelim. Veya bizim sevmemiz yeterli mi? O'nu sevmek mi önemli, yoksa O'nun tarafindan sevilmek mi?
Ne dersiniz, bütün bu sorulara bir cirpida makul cevaplar verebilecek miyiz?
Dilerseniz gelir Islam tarihinin ölümsüz $ahikalarindan enfes satirlar okuyalim. Bakalim sevgiye nasil bir anlam yüklemi$ büyükler?
Bistamli Beyazid sevgi sanilan bo$ bir kuruntunun, duvarlarin yüzüne carparken unutulmaz bir ders verir:
"Allah'i seviyorum sanirdim! Ama anladim ki, esas olan O'nun sevmesi imi$. Allah (c.c.) bir kulu severse, onun kalbini kendisi ile me$gul edermi$."
Dogrudur... Bistamli Beyazit'in dedigi gibi, sevgi eger sevilenin sevgisini getirmeyecekse, bo$ bir kuruntudur. Allah'i o kadar seveceksin ki, neticede O sizi sevmeye ba$layacak. O zaman sizin sevginiz, O'nun sevgisine mahkum olur. I$te o zaman O'nun gören gözü, i$iten kulagi, yürüyen ayagi olursunuz.
Fudayl bin Iyaz'in, sevgiyi tarif eden dokunakli sözleri ruh dünyamizda depremler meydana getirecek kadar derindir. $öyle diyor;
"Allah'i seviyormuyuz diye sorarlarsa sus, konu$ma. Evet dersen, tavirlarin evet diyenlerinkine benzemiyor ki! O zaman da münafiklara, sahtekarlara benzersin!"
I$te size Bagdatli Cüneyd'in cümleleri, Mevlana'nin ufkunu ne kadar da cok hatirlatiyor:
"$u kalp Allah'a aittir. O'na sakin yabanciyi sokma!"
Sevgide dozu iyi anlamak $arttir. Sevgi teslimiyet ve tam bir tevekkülü gerektirir. Gayrisinden hicret ve fikrat (ayrilik) gerektirir. Ko$mak, ko$mak, ko$mak ve yine ko$mak gerektirir.
Sevginin kapisi hic kapanmaz zira. Kapiyi kapali zannediyorsaniz, sevgiliyi tanimiyorsunuz demektir. Belki de kapisi kapali olan sevgili degildir, sevgili olamaz...
Salih Mürri, bir gün vaaz ediyor camide. Ümitsizligi kiracak sözler kullaniyor, ümidin kapilarini aciyor. Ümitsizligin yakan bir ate$ oldugunu anlatiyor. Bunu da $öyle formüle ediyor:
"Ümitsizligi yenin. Bir insan Yüce Allah'in kapisini israrla calarsa, kapi mutlaka bir gün acilacaktir!"
Sözler böyleydi ve dogruydu da. Ama cemaatin arkasinda bir kadin vardir ve onun dünyasinda ayri, apayri firtinalar kopmaktadir. O, Salih'in durdugu yerde degildir. Birden ayaga kalkar ve seslenir:
"Daha ne zamana kadar böyle demeye devam edeceksin? O kapi hic kapanmadi ki acilsin!"
Evet; sevgilinin kapisi hic kapanmaz. Zaten kapisi kapanacak sevgili, sevgili degildir.
Öyle bir sevgili sevin ki, herkesin kapisi kapandiginda bile O'nun kapisi acik dursun!
Doc. Dr. Nihat Hatipoglu
Sevmek cok zor ama bir o kadar da $eerefli bir duygudur. Zordur; cünkü sevmek, sevilenle seven arasinda menfaate dayali olmayan bir ilgiyi gerektirir. Kar$ilikli fedakarligi, vefayi gerektirir. Cefaya kar$i sabri, sert rüzgarlara kar$i dagilmamayi gerektirir. Sevmek, sevileni kirmamayi, ona kar$i yanli$ yapmamayi, kendi isteklerini sevilenin isteklerine tercih etmemeyi gerektirir.
Isterseniz cocugunuzu, isterseniz e$inizi, isterseniz bir canliyi, cevreyi veya ba$ka bir $eyi sevin. Sonuc degi$mez. Hayatin zor labirentlerinde bu metaneti yitirmeden yürümeniz $arttir.
Biz bugün farkli bir sevgiden bahsedelim...
Biz bugün farkli bir sevgiden bahsedelim, belki sevginin esasi olan sevgiden bahsedelim. Yüce Allah'a kar$i hissetmemiz gereken sevgiden...
$imdi $öyle bir soru sorsam ve desem ki "Allah'i seviyor muyuz?" Inaniyorum ki hepimiz "Elbette Allah'i seviyoruz" diyecegiz. "Allah (c.c.) sevilmez mi, O'na kurban olalim!" deriz. Bu duygumuzda samimiyiz de. Cünkü hic kimse "Allah'i sevmiyorum" demez, diyemez. Hic inanmayan bile böyle bir cümlenin yüküne talip olamaz, olmamalidir da.
O zaman ikinci soruyu soralim ve "O zaman sevgi nedir?" diyelim. Veya bizim sevmemiz yeterli mi? O'nu sevmek mi önemli, yoksa O'nun tarafindan sevilmek mi?
Ne dersiniz, bütün bu sorulara bir cirpida makul cevaplar verebilecek miyiz?
Dilerseniz gelir Islam tarihinin ölümsüz $ahikalarindan enfes satirlar okuyalim. Bakalim sevgiye nasil bir anlam yüklemi$ büyükler?
Bistamli Beyazid sevgi sanilan bo$ bir kuruntunun, duvarlarin yüzüne carparken unutulmaz bir ders verir:
"Allah'i seviyorum sanirdim! Ama anladim ki, esas olan O'nun sevmesi imi$. Allah (c.c.) bir kulu severse, onun kalbini kendisi ile me$gul edermi$."
Dogrudur... Bistamli Beyazit'in dedigi gibi, sevgi eger sevilenin sevgisini getirmeyecekse, bo$ bir kuruntudur. Allah'i o kadar seveceksin ki, neticede O sizi sevmeye ba$layacak. O zaman sizin sevginiz, O'nun sevgisine mahkum olur. I$te o zaman O'nun gören gözü, i$iten kulagi, yürüyen ayagi olursunuz.
Fudayl bin Iyaz'in, sevgiyi tarif eden dokunakli sözleri ruh dünyamizda depremler meydana getirecek kadar derindir. $öyle diyor;
"Allah'i seviyormuyuz diye sorarlarsa sus, konu$ma. Evet dersen, tavirlarin evet diyenlerinkine benzemiyor ki! O zaman da münafiklara, sahtekarlara benzersin!"
I$te size Bagdatli Cüneyd'in cümleleri, Mevlana'nin ufkunu ne kadar da cok hatirlatiyor:
"$u kalp Allah'a aittir. O'na sakin yabanciyi sokma!"
Sevgide dozu iyi anlamak $arttir. Sevgi teslimiyet ve tam bir tevekkülü gerektirir. Gayrisinden hicret ve fikrat (ayrilik) gerektirir. Ko$mak, ko$mak, ko$mak ve yine ko$mak gerektirir.
Sevginin kapisi hic kapanmaz zira. Kapiyi kapali zannediyorsaniz, sevgiliyi tanimiyorsunuz demektir. Belki de kapisi kapali olan sevgili degildir, sevgili olamaz...
Salih Mürri, bir gün vaaz ediyor camide. Ümitsizligi kiracak sözler kullaniyor, ümidin kapilarini aciyor. Ümitsizligin yakan bir ate$ oldugunu anlatiyor. Bunu da $öyle formüle ediyor:
"Ümitsizligi yenin. Bir insan Yüce Allah'in kapisini israrla calarsa, kapi mutlaka bir gün acilacaktir!"
Sözler böyleydi ve dogruydu da. Ama cemaatin arkasinda bir kadin vardir ve onun dünyasinda ayri, apayri firtinalar kopmaktadir. O, Salih'in durdugu yerde degildir. Birden ayaga kalkar ve seslenir:
"Daha ne zamana kadar böyle demeye devam edeceksin? O kapi hic kapanmadi ki acilsin!"
Evet; sevgilinin kapisi hic kapanmaz. Zaten kapisi kapanacak sevgili, sevgili degildir.
Öyle bir sevgili sevin ki, herkesin kapisi kapandiginda bile O'nun kapisi acik dursun!
Doc. Dr. Nihat Hatipoglu
