- Üyelik Tarihi
- 6 Tem 2011
- Mesajlar
- 154
- Aldığı Beğeniler
- 0
Allah diyen huzur bulur!
Yaratılış gayesini düşünmeyen, hayatı hoyratça kullanır. Bu hoyratlık miras yedilere benzer. İnsan ve insanın vücudundaki organlar Allah’ın sanat eseridir. İnsan; aklını, inancını, elini, kolunu, dilini, gözünü, burnunu, kulağını, ağzını, midesini ve ayaklarını hazır bulmuş, bunlar kendisine karşılıksız verilmiştir. Hayatı insanca yaşayabilmemiz için üstün bir donanımla yaratılmışız. Uçağı yapan insan, uçaktan beklediğini görmezse, uçağı bozar parçalar, çöpe atar. Hayatı, yaratılış gayesine göre yaşamayan sonucu düşünmelidir! Meyve vermeyen ağaçlar sobaya odun olur ve yanar.
Aklını doğru kullanmayan insan, zor duruma düşer. Nefsi isteklerini ölçü alan, doğru yoldan sapan, ağzının tadını bozar, huzurunu kaçırır. Bugün yaşadığımız hayatın çoğunu doğru yaşamıyoruz. Onun için toplumda mutsuzluk hâkim. Şöyle bir halimize ve mazimize bakalım, ne haldeyiz? Dedelerimizden, ninelerimizden, yakın çevremizden kaç kişi hayatını mükemmel yaşayıp bitirmiş. Kaç kişi, hayatında lüzumlu olanları elde etmiş ve o işin sonunu getirebilmiş. İnandığımız kitabı bile okumasını öğrenmeden ölüyoruz. Kaç kişi işinin zirvesine çıkabilmiş? Öldüğümüzde pek çok iş yarım kalmıyor mu? İnsan ömrü bir işin tamamlanmasına bile yetmiyor
Akıl, Allah’ın insana verdiği en büyük güçtür. Ama bilgisiz akıl çaresizdir. Akıl, bilgi ile buluştuğu zaman dağların yerini değiştirebilir. İnsan akıl sahibi olduğu için Allah’a muhataptır. Aklı olmayanın dini yoktur. Dolayısıyla aklı veren din ve peygamber göndermiştir. Aklı iyi kullanmak çok önemlidir. Nefsin ve şeytanın emrine girmiş akıl, sahibini köleleştirir. Tat ve lezzet hürriyettedir. İnsan yaratılmış, emir ve yasaklar arasında serbest bırakılmıştır. Yapılacaklar ve yapılmayacaklar arasında tercih hakkına sahiptir. Tercih hakkına sahip olduğu için sorumluluk verilmiştir. Yani insan tercihlerinden sorumludur. İyiyi ve kötüyü seçmek insanın elindedir.
Bugün, daha çok boş işler yaparak hayat sermayemizi bitiriyoruz. Çok basit meşguliyetlerle kendimize dünyalar kurmuş, o dünyalar içinde ömrümüzü tüketiyoruz. Pek çok örnek bulunabilir, ama birkaç örnekle aklınıza kapı açalım. Mesela, kahvehaneye gitme alışkanlığı, oyun oynama alışkanlığı. Genç neslin elektronik cihazlarla geçirdiği boş zaman. Yediden yetmişe herkesin elinde cep telefonu ya oynuyor veya konuşuyor. Allah aşkına; çocuklar, dedeler, nineler hangi önemli işi konuşuyor. İşler, alış-verişler hep bilgisayarla yapılıyor. Sabahtan akşama kadar bu cihazların başında beyni yorulan insan akşam eve geldiğinde aile bireyleriyle konuşacak takati kalmıyor. Böylece hayatta lazım olacak faydalı bilgiler paylaşılamıyor. İnsanın işi, sabah uyandığında akşama kadar sadece karnını doyurmak olmamalıdır. Her şeyin israfı var, ama zamanın israfı yere göğe sığmayacak kadar çok.
İnsan, kendini maddeten doyurduğu gibi manen de doyurmalıdır. Bunu başaramazsa dengesizlik olur. Denge, hayat düzeni için çok önemlidir. Aksi halde hayat düzeni bozulur. Oflayıp-puflamaya başlayanlar, yediklerinden, içtiklerinden, yaptıklarından bir zevk alamaz. Dışını imar eden, içini ihmal eder. Dış’ın imarı, iç’in imarına engel olmamalı. İnsan ruhu Allah’ı anmakla ve O’nun emirlerini yerine getirmekle güzelleşir. Allah için konuşmak, Allah için susmak, Allah için yapmak, Allah için vermek, Allah için almak O’nun rızası dairesinde hareket etmek hayatımıza huzur, lezzet ve rahatlık verir. O’nun için gösterilen tebessümler, O’nun için vermeler, almalar hayatı güzelleştirir. Her türlü ahvalde, Allah rızası düşünülmelidir. O zaman hayatın tadı ve tuzu gelecektir.
Hayat bir bütün olarak yaşanmalıdır. Pek çok zengin huzursuz ve mutsuzken bazı fakirler mutlu ve huzurludur. Gönlü boş olanın cebi dolu da olsa huzursuzdur. Ağzında tat- tuz arayan, şükrü kendine meslek edinmelidir. Allah diyen huzur bulur.
31. 12. 2013
Durmuş Göktekin
Yaratılış gayesini düşünmeyen, hayatı hoyratça kullanır. Bu hoyratlık miras yedilere benzer. İnsan ve insanın vücudundaki organlar Allah’ın sanat eseridir. İnsan; aklını, inancını, elini, kolunu, dilini, gözünü, burnunu, kulağını, ağzını, midesini ve ayaklarını hazır bulmuş, bunlar kendisine karşılıksız verilmiştir. Hayatı insanca yaşayabilmemiz için üstün bir donanımla yaratılmışız. Uçağı yapan insan, uçaktan beklediğini görmezse, uçağı bozar parçalar, çöpe atar. Hayatı, yaratılış gayesine göre yaşamayan sonucu düşünmelidir! Meyve vermeyen ağaçlar sobaya odun olur ve yanar.
Aklını doğru kullanmayan insan, zor duruma düşer. Nefsi isteklerini ölçü alan, doğru yoldan sapan, ağzının tadını bozar, huzurunu kaçırır. Bugün yaşadığımız hayatın çoğunu doğru yaşamıyoruz. Onun için toplumda mutsuzluk hâkim. Şöyle bir halimize ve mazimize bakalım, ne haldeyiz? Dedelerimizden, ninelerimizden, yakın çevremizden kaç kişi hayatını mükemmel yaşayıp bitirmiş. Kaç kişi, hayatında lüzumlu olanları elde etmiş ve o işin sonunu getirebilmiş. İnandığımız kitabı bile okumasını öğrenmeden ölüyoruz. Kaç kişi işinin zirvesine çıkabilmiş? Öldüğümüzde pek çok iş yarım kalmıyor mu? İnsan ömrü bir işin tamamlanmasına bile yetmiyor
Akıl, Allah’ın insana verdiği en büyük güçtür. Ama bilgisiz akıl çaresizdir. Akıl, bilgi ile buluştuğu zaman dağların yerini değiştirebilir. İnsan akıl sahibi olduğu için Allah’a muhataptır. Aklı olmayanın dini yoktur. Dolayısıyla aklı veren din ve peygamber göndermiştir. Aklı iyi kullanmak çok önemlidir. Nefsin ve şeytanın emrine girmiş akıl, sahibini köleleştirir. Tat ve lezzet hürriyettedir. İnsan yaratılmış, emir ve yasaklar arasında serbest bırakılmıştır. Yapılacaklar ve yapılmayacaklar arasında tercih hakkına sahiptir. Tercih hakkına sahip olduğu için sorumluluk verilmiştir. Yani insan tercihlerinden sorumludur. İyiyi ve kötüyü seçmek insanın elindedir.
Bugün, daha çok boş işler yaparak hayat sermayemizi bitiriyoruz. Çok basit meşguliyetlerle kendimize dünyalar kurmuş, o dünyalar içinde ömrümüzü tüketiyoruz. Pek çok örnek bulunabilir, ama birkaç örnekle aklınıza kapı açalım. Mesela, kahvehaneye gitme alışkanlığı, oyun oynama alışkanlığı. Genç neslin elektronik cihazlarla geçirdiği boş zaman. Yediden yetmişe herkesin elinde cep telefonu ya oynuyor veya konuşuyor. Allah aşkına; çocuklar, dedeler, nineler hangi önemli işi konuşuyor. İşler, alış-verişler hep bilgisayarla yapılıyor. Sabahtan akşama kadar bu cihazların başında beyni yorulan insan akşam eve geldiğinde aile bireyleriyle konuşacak takati kalmıyor. Böylece hayatta lazım olacak faydalı bilgiler paylaşılamıyor. İnsanın işi, sabah uyandığında akşama kadar sadece karnını doyurmak olmamalıdır. Her şeyin israfı var, ama zamanın israfı yere göğe sığmayacak kadar çok.
İnsan, kendini maddeten doyurduğu gibi manen de doyurmalıdır. Bunu başaramazsa dengesizlik olur. Denge, hayat düzeni için çok önemlidir. Aksi halde hayat düzeni bozulur. Oflayıp-puflamaya başlayanlar, yediklerinden, içtiklerinden, yaptıklarından bir zevk alamaz. Dışını imar eden, içini ihmal eder. Dış’ın imarı, iç’in imarına engel olmamalı. İnsan ruhu Allah’ı anmakla ve O’nun emirlerini yerine getirmekle güzelleşir. Allah için konuşmak, Allah için susmak, Allah için yapmak, Allah için vermek, Allah için almak O’nun rızası dairesinde hareket etmek hayatımıza huzur, lezzet ve rahatlık verir. O’nun için gösterilen tebessümler, O’nun için vermeler, almalar hayatı güzelleştirir. Her türlü ahvalde, Allah rızası düşünülmelidir. O zaman hayatın tadı ve tuzu gelecektir.
Hayat bir bütün olarak yaşanmalıdır. Pek çok zengin huzursuz ve mutsuzken bazı fakirler mutlu ve huzurludur. Gönlü boş olanın cebi dolu da olsa huzursuzdur. Ağzında tat- tuz arayan, şükrü kendine meslek edinmelidir. Allah diyen huzur bulur.
31. 12. 2013
Durmuş Göktekin
