an beni…
kibritim bir sigara daha yakıyor
tütünümün bütün nemi hüznümden …
birazdan ilk nefesimle birlikte yine yalpalayacak koca bir şehir,
içimin
kederinden …
______________ ^^ _______________________
“an beni” dercesine yağıyor yağmur
ellerim kimsesizliğin ceplerinde
kalbim aksıyor
yine de yürüyorum, saatleri rehin alınmış bir günde …
bu şehirde bütün sokaklar adresi meçhuldür artık
ve adımlarım hiçbir yerin sadakatli müdavimi
kaldırımlar en az içim kadar ıslak
işaret levhaları, dilsiz
bakışlarım lal
sesim sahipsiz
ruhumsa anız yangınında yaralı tarla kuşu
korkmuş
tedirgin
ve çaresiz …
ki aslında
yüreğim aşkın coğrafyasında
eskimiş bir kuzey yıldızı
ışığı kör
gecesine dargın
kendine beyhude
zaten bu yüzden en fazla
açık denizde yolunu kaybetmiş göçmen kuşların anısındayım belki de
şavkım mutsuz, takatsiz varlığım
“kuzey” adımdan çoktan silinmiş
yönüm,
kendi
yalnızlığım …
herkes, bir başkası içindir yaşarken …
son incinişse son bakışta gizlidir …
ve düşler de donar, kalp üşürken …
“ an beni” dercesine duruyor boş banklarda sukut
kurumuş yapraklar serilmiş mazi deseni üzerlerine
sokak lambaları erkenci
kalbim halsiz
oturuyorum, saatleri rehin alınmış bir günde
yüreğim “öde yağmuru da, kurtulsun gün”diyor
oysa gözlerim, yaz kurağı susuz kuyu
kirpiklerimse çeyrek mutluluk bile etmiyor
ve yüzüm her sabaha üst üste yıkanan
ama yine de mutsuzluğu bir türlü akıtılamayan
fay kırığı bir ömrün
virane başkenti
azalıyorum …
azalıyorum …
içim,
artık başka şehirlere göç veriyor …
susmak kaçmaktır sözün varken …
ve dünlerinde yitirdiğin bu gündür …
mutluluk, el eleyken …
“ an beni” dercesine kaldırım taşlarının çizgileri
tümüne basıyorum bir bir
yasak sancıları içerimde
ve saatleri rehin alınmış bir günde
duruyorum
bir vedanın en son adımıyım bu gün en çok belki de
saçlarımda yağmur bulutlarının unutkan rüzgarı
düşlerim
denize tek bir karış kıyısı yokken
rıhtımına beyaz yelkenli gemiler yanaşsın isteyen yitik ülke
ve sevda mendil arasında karanfil,
o kuruyor ben soluyorum
dudaklarımsa emanetçi
eski bir mecmua resminden çalınmış, solgun bir tebessümü taşıyorum
ve vermişim sırtımı kendi yürek keskinliğime
yaşamda “birazı ben” olan ne varsa
hayatta
“birazı ben” olan
ne varsa
tümünü
hatırasıyla
siliyorum …
bir yudum su zenginliktir bölüşürken …
ve an gelir “seni seviyorum” dışında her şey susmaktır …
ve kollar dahi sızlar özlemden …
“ an beni” dercesine gözyaşları bulutun
ve ben saatleri rehin alınmış bir günde
tutup çekiyorum iki yanından göğüs kafesimi ellerimle
yağmur suları damla damla içime doluyor
ve kalbim, benim son kağıttan gemim
ah nasıl da sessiz sedasız
ve nasılda usul usul
batıp,
sulara gömülüyor …
başkada hiçbir şey olmuyor
başka da
hiçbir şey
olmuyor ...
kalbim ___
batıyor ______
sadece _________
kalbim ____________
ve bir de
birazcık daha azalıyor bir şeylerin anlamı,
ve birazcık daha üşüyor insanın avuçları
hepsi bu kadar işte
ve “ an beni”dercesine yalvaran bir günde
tutup çekiyorum aşkın gözlerinden tek bir yeminli satır
sevdanın bütün bakışları üzerime devriliyor
ve düşüyor ellerimden bir şarkıdan saçların için kopardığım çiçek
ve nefesim
bir ismin yarısını sayıklarken
bitiyor . . .
hayat, tesadüfen . . .
yalan, yalandır !
ve aşk, kendiliğinden . . .
____ ^^
--Şafak--
