- Üyelik Tarihi
- 23 Eyl 2010
- Mesajlar
- 199
- Aldığı Beğeniler
- 3
- Takım
- Galatasaray
Hep farklı bir resim yapmak istemişimdir fakat öyle sıradan bir resim değil...
Fırçamla özgürlüğü ve aşkı,manevi ne varsa bir resme akıtmak istemişimdir.
Yapmak isteyip de yapamadığım,yaşamak isteyip de yaşayamadığım eksikliklerimin ezikliğiyle ruhumun ulaşmak istediği noktayı,bir resme akıtmak.
Şimdi ecel yatağında,geçen her saniyeye acıyorum.
Yaptıklarım ve yapmak isteyip te yapamadıklarım…Fazladan bir saatim daha olsa…
Pişmanlığımın resmini yapsam ama çok geç artık...
Hayat penceresinden bu kez başka gözlerle bir baksam.
‘’Bana ne,ben hayatımı yaşarım edasıyla yaşanan koca bir ömür ve arkasında dağlar,ovalar, denizlerden daha büyük bir pişmanlık.Ama çok geç artık...
Biraz zamanım daha olsa,koşsam Rabbimin dostlarına,el açsam beni Yaratan’a affettirsem kendimi…
Biraz zamanım daha olsa,bütün hayatımı bu bir zamana sığdırırım.Doğar,yaşar ve
ölürüm ama artık çok geç....
Onun geldiğini hissediyorum…İşte bütün bedenimi yokluyor,her dokunuşu soğuk,buz gibi,
Ürperiyorum…
Tüm benliğimle yalvarıyorum.Af dilemek için ne olur birkaç dakika daha…
Acıyorum,itaatten,duadan,şükürden uzak boşa geçirdiğim günlerime acıyorum.Nasıl da boşa geçirmişim koca bir hayatı.
Nerdeydi aklım..Ben nerdeydim Allah’ım!Nasıl bilemedim Seni,Nasıl?
Şimdi ise yanına geliyorum ellerim boş,yüreğim boş...Kimbilir nasıl karşılayacaksın
Bu sorumsuz benliği...
Artık ellerim,ayaklarım bana itaat etmiyor.Ben nasıl Rabbime karşı günahkar yaşadıysam
Onlar da bana karşı aynı başkaldırış içinde.
Her zaman sıkıntı çekmeden yaptığım hareketler sanki bir azap gibi…
Gökyüzü siyah,deniz siyah benim için.Her şeyin bitip tükendiğini hissediyorum.
Artık ne bir çocuğun gülmesi ne de bir sevinç çığlığı…
Şu çiçekler güzelmiş şu resim ne canlı…Bana ne!
Ben ölüyorum,ölüyorum!
Karanlıkta sadece kendi çığlığım var.Ruhum ızdıraptan feryad ediyor fakat duyuramıyor hiç kimseye.
Hayatım boyunca yanımdan ayrılmayan dostlarım,çocuklarım,neredesiniz?Gelin beni çıkarın bu kuyudan.
Kimse yarama derman olmuyor,kendi başımayım Allah’ım!Bir Sen bir de ben.
Dünya başımda dönüyor.Renkler curcuna mavi siyaha,siyah kırmızıya karışmış.
Yaşam ve ölüm!
Gidiyorum ama gözlerim hala,dünyayı görmeye,kalbim halâ dünyaya sarılmaya çalışıyor,bir türlü bırakmak istemiyor...
Sisler içinde bir kapı …Varla yok arasında gidip geliyorum.Bir an sisten sıyrıldığımda
Azrail beni yakalayıp çekiyor.
‘’Hadi’’ diyor ‘’Biraz daha’’ diyorum.
Fakat gitme vakti geldiğinde beni dinlemeyecek, biliyorum!
Yazan:Gökkuşağı
Fırçamla özgürlüğü ve aşkı,manevi ne varsa bir resme akıtmak istemişimdir.
Yapmak isteyip de yapamadığım,yaşamak isteyip de yaşayamadığım eksikliklerimin ezikliğiyle ruhumun ulaşmak istediği noktayı,bir resme akıtmak.
Şimdi ecel yatağında,geçen her saniyeye acıyorum.
Yaptıklarım ve yapmak isteyip te yapamadıklarım…Fazladan bir saatim daha olsa…
Pişmanlığımın resmini yapsam ama çok geç artık...
Hayat penceresinden bu kez başka gözlerle bir baksam.
‘’Bana ne,ben hayatımı yaşarım edasıyla yaşanan koca bir ömür ve arkasında dağlar,ovalar, denizlerden daha büyük bir pişmanlık.Ama çok geç artık...
Biraz zamanım daha olsa,koşsam Rabbimin dostlarına,el açsam beni Yaratan’a affettirsem kendimi…
Biraz zamanım daha olsa,bütün hayatımı bu bir zamana sığdırırım.Doğar,yaşar ve
ölürüm ama artık çok geç....
Onun geldiğini hissediyorum…İşte bütün bedenimi yokluyor,her dokunuşu soğuk,buz gibi,
Ürperiyorum…
Tüm benliğimle yalvarıyorum.Af dilemek için ne olur birkaç dakika daha…
Acıyorum,itaatten,duadan,şükürden uzak boşa geçirdiğim günlerime acıyorum.Nasıl da boşa geçirmişim koca bir hayatı.
Nerdeydi aklım..Ben nerdeydim Allah’ım!Nasıl bilemedim Seni,Nasıl?
Şimdi ise yanına geliyorum ellerim boş,yüreğim boş...Kimbilir nasıl karşılayacaksın
Bu sorumsuz benliği...
Artık ellerim,ayaklarım bana itaat etmiyor.Ben nasıl Rabbime karşı günahkar yaşadıysam
Onlar da bana karşı aynı başkaldırış içinde.
Her zaman sıkıntı çekmeden yaptığım hareketler sanki bir azap gibi…
Gökyüzü siyah,deniz siyah benim için.Her şeyin bitip tükendiğini hissediyorum.
Artık ne bir çocuğun gülmesi ne de bir sevinç çığlığı…
Şu çiçekler güzelmiş şu resim ne canlı…Bana ne!
Ben ölüyorum,ölüyorum!
Karanlıkta sadece kendi çığlığım var.Ruhum ızdıraptan feryad ediyor fakat duyuramıyor hiç kimseye.
Hayatım boyunca yanımdan ayrılmayan dostlarım,çocuklarım,neredesiniz?Gelin beni çıkarın bu kuyudan.
Kimse yarama derman olmuyor,kendi başımayım Allah’ım!Bir Sen bir de ben.
Dünya başımda dönüyor.Renkler curcuna mavi siyaha,siyah kırmızıya karışmış.
Yaşam ve ölüm!
Gidiyorum ama gözlerim hala,dünyayı görmeye,kalbim halâ dünyaya sarılmaya çalışıyor,bir türlü bırakmak istemiyor...
Sisler içinde bir kapı …Varla yok arasında gidip geliyorum.Bir an sisten sıyrıldığımda
Azrail beni yakalayıp çekiyor.
‘’Hadi’’ diyor ‘’Biraz daha’’ diyorum.
Fakat gitme vakti geldiğinde beni dinlemeyecek, biliyorum!
Yazan:Gökkuşağı
