Aşık”maktul” sıfatıyla sıfatlanmalıdır.
Aşık, telef olmalıdır.
Aşık, Allaha doğru ın isimleri ile yürümelidir.
Aşık, kuş gibi uçar olmalıdır.
Aşık, daima uyanık kalmalıdır.
Aşık, gamını ve kederini gizlemelidir.
Aşık, sevgiliye kavuşmak için bu dünyadan çıkmayı arzulamalıdır.
Aşık, Kendisi ve sevgilisiyle kavuşması arasına giren ve bir türlü ayrılmayan dosttan (perdeden) dolayı aşık bezginlik duymalıdır.
Aşık, sevgili için çok ah çekmelidir.
Aşık, Sevgilisinin sözünü duyarak, O’nun zikrini tilavet ederek, O’nu hatırlayarak dinlenmelidir.
Aşık, Sevgilisinin sevdiği şeylere uygun davranmalıdır.
Aşık, Sevgilisine karşı yapmaya mecbur olduğu hizmette, hürmeti ( yani ilahi emirleri) terk etmekten korkmalıdır.
Aşık, Rabbinin hakikatı karşısında kendine verdiği fazla önemi azaltmalı, Sevgilisine verdiği az önemi çoğaltmalıdır.
Aşık, akıldan yoksun bir hayvan gibi (dabbetün) olmalıdır ki açtığı yaralar, yaptığı hatalar kendisini suçlu göstermesin.
Aşık devamlı acı çeker.
Aşık, Sevgilisine itaat etmeli ve O ‘ na karşı gelmekten kaçınmalıdır.
Aşık, kendi nefsinden bütünü ile çıkıp kurtulmalıdır.
Aşık, kendi ölümü karşısında diyet(kan bedeli) istememelidir.
Aşık, Sevgilisinin kendisine önerdiği tedbirden dolayı, insan tabiatının kaçmak istediği, sıkıntılara sabretmelidir.
Aşığın kalbi aşktan çılgına dönmelidir.
Aşık her türlü dosta sevgilisini tercih etmelidir.
Aşık sevgilisini isbat etme uğrunda kendini mahv etmelidir.
Sevgilisi öyle istediği için, aşık, nefsini ayaklar altına alıp çiğnemelidir.
Aşık, Sevgilisinin sıfatlarını üzerinde taşımalıdır.
Aşık, Sevgilisi ile birlikte iken nefes bile almamalıdır.
Aşığın her şeyi, Sevgilisi için olmalıdır.
Aşık, sevgilisi hakkında saygılı davranmalı, kendini ise eleştirmelidir, kınamalıdır.
Aşık, sevgilisinin sebep olduğu şaşkınlıktan, dehşetten lezzet almalıdır.
Aşık, belirlenmiş genel kuralları önce korumalı, sonra o kuralları aşmalıdır.
Aşık, Sevgilisini kendinden bile kıskanmalıdır.
Aşık, akıl ölçüsünde aşkının hükmü altında olmalıdır.
Aşığın sevgisi, Sevgilinin ihsanıyla, iyilikleri ile artmamalı, sevgilinin cefaları ilede azalmamalıdır.
Aşık, sevgilisi karşısında adaba uymak zorunda bırakılmamalıdır.
Aşık, hem kendi durumunu hemde sevgilisinin durumunu unutmalıdır.
Aşık, bütün sıfatlardan arınmış olmalıdır.
Aşığın isimleri meçhul olmalı , bilinmemelidir.
Aşık, gerçekte dalgın olmadığı halde adeta dalgınmış gibi olmalıdır.
Aşık kavuşma ile ayrılık arasında bir fark görmemelidir.
Aşık, kendisini köleleştirenin içtenlikle kölesi olmalıdır.
Aşık, devamlı bir karışıklık içinde olmalıdır.
Aşık, davranışlarında ölçünün dışına taşmalıdır.
Aşık, sevgilinin aynısı olduğunu söylemelidir.
Aşık, kendinden geçmeli, bitkin olmalıdır.
Aşık, utangaç bir şekilde sırrını açığa vurmalıdır.
Aşık, kendisinin aşık olduğunu bilmemelidir.
Aşık, çok şevkli çok arzuludur, bununla birlikte kime doğru yöneldiğini bilmez.
Aşık, büyük heyecan duyar fakat kimde heyecanlandığını bilmez.
Sevgili, aşığa açık seçik gözükmez.
Aşık, hem sevinçlidir hem üzüntülüdür, zıt sıfatlarla sıfatlanır.
Aşığın makamı, hırstır, hali makamına tercümandır.
Aşık, sevgili ile boy ölçüşmeyi sevmez.
Aşık, ayıkamayacak derece de aşk sarhoşluğu içindedir.
Aşık, sevgilisini razı ve hoşnut etmek için sürekli O’nunla ilgilenir.
Aşık sevgilisi üzerinde etkilidir.
Aşık, sevgilisinin kendisine verdiği şeylerden dolayı O’ na karşı acıma duygusu ve şefkat besler.
Aşık, kendi durumunun tanığıdır.
Aşık, devamlı acı çeker.
Yapacak bir şeyi olmadığında aşık, yorgunluk ve bitkinlik duyar.
Aşık, bıkkınlık diye bir şey bilmez, ruhu dinç, bedeni zindedir.
Aşık, sevgilisi dışında başka bir şey bilmez.
Aşığın gözü sevgilinin varlığı ile görür.
Aşık, ancak sevgilisinin sözüyle konuşur.
İşte bütün bunlar, Kuranın hamili (taşıyıcısı) diye adlandırılırlar. Bu aşıklar bütün bu sıfatları kendilerinde topladıkları zaman Kuranın aynısı ve özü olurlar.
MUHİDDİN ARABİ KS. İLAHİ AŞK KİTABINDAN
Aşık, telef olmalıdır.
Aşık, Allaha doğru ın isimleri ile yürümelidir.
Aşık, kuş gibi uçar olmalıdır.
Aşık, daima uyanık kalmalıdır.
Aşık, gamını ve kederini gizlemelidir.
Aşık, sevgiliye kavuşmak için bu dünyadan çıkmayı arzulamalıdır.
Aşık, Kendisi ve sevgilisiyle kavuşması arasına giren ve bir türlü ayrılmayan dosttan (perdeden) dolayı aşık bezginlik duymalıdır.
Aşık, sevgili için çok ah çekmelidir.
Aşık, Sevgilisinin sözünü duyarak, O’nun zikrini tilavet ederek, O’nu hatırlayarak dinlenmelidir.
Aşık, Sevgilisinin sevdiği şeylere uygun davranmalıdır.
Aşık, Sevgilisine karşı yapmaya mecbur olduğu hizmette, hürmeti ( yani ilahi emirleri) terk etmekten korkmalıdır.
Aşık, Rabbinin hakikatı karşısında kendine verdiği fazla önemi azaltmalı, Sevgilisine verdiği az önemi çoğaltmalıdır.
Aşık, akıldan yoksun bir hayvan gibi (dabbetün) olmalıdır ki açtığı yaralar, yaptığı hatalar kendisini suçlu göstermesin.
Aşık devamlı acı çeker.
Aşık, Sevgilisine itaat etmeli ve O ‘ na karşı gelmekten kaçınmalıdır.
Aşık, kendi nefsinden bütünü ile çıkıp kurtulmalıdır.
Aşık, kendi ölümü karşısında diyet(kan bedeli) istememelidir.
Aşık, Sevgilisinin kendisine önerdiği tedbirden dolayı, insan tabiatının kaçmak istediği, sıkıntılara sabretmelidir.
Aşığın kalbi aşktan çılgına dönmelidir.
Aşık her türlü dosta sevgilisini tercih etmelidir.
Aşık sevgilisini isbat etme uğrunda kendini mahv etmelidir.
Sevgilisi öyle istediği için, aşık, nefsini ayaklar altına alıp çiğnemelidir.
Aşık, Sevgilisinin sıfatlarını üzerinde taşımalıdır.
Aşık, Sevgilisi ile birlikte iken nefes bile almamalıdır.
Aşığın her şeyi, Sevgilisi için olmalıdır.
Aşık, sevgilisi hakkında saygılı davranmalı, kendini ise eleştirmelidir, kınamalıdır.
Aşık, sevgilisinin sebep olduğu şaşkınlıktan, dehşetten lezzet almalıdır.
Aşık, belirlenmiş genel kuralları önce korumalı, sonra o kuralları aşmalıdır.
Aşık, Sevgilisini kendinden bile kıskanmalıdır.
Aşık, akıl ölçüsünde aşkının hükmü altında olmalıdır.
Aşığın sevgisi, Sevgilinin ihsanıyla, iyilikleri ile artmamalı, sevgilinin cefaları ilede azalmamalıdır.
Aşık, sevgilisi karşısında adaba uymak zorunda bırakılmamalıdır.
Aşık, hem kendi durumunu hemde sevgilisinin durumunu unutmalıdır.
Aşık, bütün sıfatlardan arınmış olmalıdır.
Aşığın isimleri meçhul olmalı , bilinmemelidir.
Aşık, gerçekte dalgın olmadığı halde adeta dalgınmış gibi olmalıdır.
Aşık kavuşma ile ayrılık arasında bir fark görmemelidir.
Aşık, kendisini köleleştirenin içtenlikle kölesi olmalıdır.
Aşık, devamlı bir karışıklık içinde olmalıdır.
Aşık, davranışlarında ölçünün dışına taşmalıdır.
Aşık, sevgilinin aynısı olduğunu söylemelidir.
Aşık, kendinden geçmeli, bitkin olmalıdır.
Aşık, utangaç bir şekilde sırrını açığa vurmalıdır.
Aşık, kendisinin aşık olduğunu bilmemelidir.
Aşık, çok şevkli çok arzuludur, bununla birlikte kime doğru yöneldiğini bilmez.
Aşık, büyük heyecan duyar fakat kimde heyecanlandığını bilmez.
Sevgili, aşığa açık seçik gözükmez.
Aşık, hem sevinçlidir hem üzüntülüdür, zıt sıfatlarla sıfatlanır.
Aşığın makamı, hırstır, hali makamına tercümandır.
Aşık, sevgili ile boy ölçüşmeyi sevmez.
Aşık, ayıkamayacak derece de aşk sarhoşluğu içindedir.
Aşık, sevgilisini razı ve hoşnut etmek için sürekli O’nunla ilgilenir.
Aşık sevgilisi üzerinde etkilidir.
Aşık, sevgilisinin kendisine verdiği şeylerden dolayı O’ na karşı acıma duygusu ve şefkat besler.
Aşık, kendi durumunun tanığıdır.
Aşık, devamlı acı çeker.
Yapacak bir şeyi olmadığında aşık, yorgunluk ve bitkinlik duyar.
Aşık, bıkkınlık diye bir şey bilmez, ruhu dinç, bedeni zindedir.
Aşık, sevgilisi dışında başka bir şey bilmez.
Aşığın gözü sevgilinin varlığı ile görür.
Aşık, ancak sevgilisinin sözüyle konuşur.
İşte bütün bunlar, Kuranın hamili (taşıyıcısı) diye adlandırılırlar. Bu aşıklar bütün bu sıfatları kendilerinde topladıkları zaman Kuranın aynısı ve özü olurlar.
MUHİDDİN ARABİ KS. İLAHİ AŞK KİTABINDAN
fevkaledeydi 
