Yıkılsın dünya !
Sıyrılsın “varlık ve yokluk” denen, gûyâ !
Sen varsın ya, Ya Muhammed (s.a.v)
Dertler bürür devrânımı ! Seyrân-seyrân bakarım.
Ruhum maâteessüf sarsılır. Gîrân-gîrân ağlarım.
“Çâre” dediler ! El emân !
Yandım ocak ocak ! Oof Hemân!
Kurtar beni, ey yâr !
Yıkılırdı mezarım…
Şair değilim ! Ciğerimdir dağılan !
Ürkerim, bir bilsem. Ruhumdur feverân.
Yağmalansın varlığım.
Ey yokluk, nerdesin ?
Eser sabâ yeli. Dargınım.
Cân ey varlık, ne haldesin ?
“Aşk” dedikleri ne ki ?! Eğer sana âşık değil isem !?
Bir bilsem! Kurtulurcasına adına dilbeste gitsem!
Kavrulur ki zamanım ! Ben kimden medet istesem !?
Sen yok isen, ğayri kimseleri istemez isem!
Yetiş imdâdıma!
Takdim ettiğin Din ile ölebilsem!
Çatırdar ruhumun ezelî binâyeti.
Sarsılır târihlerce hidâyeti.
Sensiz hayat yok ! Bildim bileli…
Bir ses ! Bir soluk ! Bir aşk ! Bir meşk!
Bir Rahman ! Bir Rahim !
Ey yerlerin ve göklerini Hâkim’i !(c.c)
Susuzum !
Ruhum yandı !
Merhametin yok mu ?
Hadi, ey Hâdi (Celle Celâluhu)