Aşk-ı hakîkî
Muhabbet ettiğiniz ne varsa helâk olacak. Allah
için sevdiğiniz ne varsa müstesna.. Fuzuli!nin
dediği gibi;
Aşk-ı hakîkî
Hislerin ve zevklerin karıştığı yerde akıl ve mantık
mizanları devreden çıkar. Muhabbetin kuvvetli ve
şiddetli mertebesine aşk diyoruz. Akılları devreden
çıkaran, gözleri görmez eyleyen bir muhabbettir
aşk. Aşk sözcüğü lügatte sarmaşık mânâsına
gelir.
Sarmaşık bitkisi bir ağaca musallat oldu mu, onu
sarar, kuruturmuş. Dünyevî aşklar sardı mı bizi
kurutup atıyor. Demek bizi yeşertecek olan ancak
O ve Onun için duyulan hakîkî aşktır. Yani aşk-ı
hakîkî dir.
Cenâb-ı Hakkın meâle, Her şey helâk olacak,
Ona müteveccih olanlar müstesnâ buyurması,
aşkın hangi boyutta ve nerede istimal edilmesi
gerektiğini bize ihtar etmektedir. Yani bu ihtar-ı
ilâhi diyor ki: Sevdiğiniz,
Canı kim cânânın için sever cânânın sever, / Kim
ki canı için cânânın sever, canın sever.
Yukarıda bahsettiğimiz âyetin meâlini ifade eden
Yâ Bâkî Entel Bâkî hatme-i nakşiyyesi, bizim
için de bir zikirdir. Bu cümle bize bazı hakîkatleri
beyan etmektedir.
Mesela; bu zikir, yani Yâ Bâkî Entel Bâkî
cümlesi, her tekrar edildiğinde, kalpte mâsivâ diye
tarif ettiğimiz, Allah'tan gayrı olan şeyleri, bir
ameliyat-ı cerrahiye gibi söküp atar. Kalbi boş
muhabbetlerden, fânî aşklardan temizler.
Çünkü dilden çıkan her ahenkli zikir, zâkirinden
de şu mânâları çıkarır: Ya Rabbi! Muhabbet
ettiğim fânî şeyler beni terk etmeden ben onları
terk ediyorum. Ruhuma ve duygularıma
yerleştirdiğin aşk, ancak sana lâyıktır. Senden
gayri olanlar fânîdir.
Ebed için yaratılan bir kalp ve bekâ ile tatmin
olacak bir aşk, senden gayri olan fânîlere sarf
edilemez. Bedîüzzaman Hazretleri bu mânâyı
şöyle ifade eder: Fânîyim fanî olanı istemem,
ruhumu Rahmâna teslim eyledim. O'ndan
gayrısını asla istemem.
Leylaya âşık olan Kaysın, Mecnuna dönmesi
gibi bizlerin de
Onun aşkıyla Mecnua dönmesi. İşte (Ya Baki
Entel Baki) cümlesi, bize evvela böyle bir hakkati
hatırlatıyor. Yine Şair Fuzulinin dediği gibi;
Öyle sermestem ki idrak etmezem dünya
nedir? /Ben kimim, sakî kimdir, mey-ü sahba
nedir?
Bu hakîkatle alakalı Risâle-i Nûrda, Lemalarda
şöyle denilmektedir: İnsanın yaratılışında sonsuz
yaşamaya karşı şiddetli bir aşk vardır. Hatta her
muhabbet ettiği şeyin kendisiyle beraber
kalacağını zanneder. O şeye muhabbet eder.
Sonra muhabbet ettiği şeyin, kendisinden
ayrıldığını görünce derinden derine feryat etmeye
başlar.
Onun için ayrılıklardan gelen feryatlar, insanda
ebede olan aşkın bir tercümanıdır. Hatta ebedî bir
hayat olan âhiretin ve cennetin yaratılmasındaki
bir sebep de insandaki ebede karşı olan bu aşk ve
bu feryatlardan hâsıl olan umumi ve fıtrî duadır.
Bu öyle samimi ve içten bir duadır ki, Cenâb-ı
Hakk, bu samimi duaların hürmetine fanî insan
için bakî bir âlem yaratmıştır.
Hak Teâlâ, Cenneti talep etmek, ölümün ve
ayrılıkların olmadığı bir âlemde yaşamayı arzu
etmek gibi hisleri insana vermeseydi, oraları bize
müjdeleyici bir surette tasvir etmez ve dolayısıyla
da mükâfat olarak vermezdi.
Elhasıl; insan fânîdir. Fakat ebedî bir âlemde
yaşamaya fıtraten (yaratılış itibariyle) muhtaçtır.
Çünkü bâkî bir Zâtın aynası olarak yaratılmıştır.
Öyleyse vazifesi, bütün duygularıyla -ki başta
sevmek olan aşk- ve bütün kabiliyetleriyle O
Zâtın rızâsına uygun işler yapıp, Cennet yolunda
O Zât-ı Zül Celale müteveccih olup gitmektir.
Dili Yâ Bâkî Entel Bâkî dediği gibi, kalbi, aklı,
rûhu ve bütün duyguları da aynı zikri tekrar
etmeli,
Hüvel Bâkî (ebedî olan Odur),
Hüvel Matlûb (istenilen Odur),
Hüvel Mahbûb (sevilen Odur),
Hüvel Maksûd (istenen Odur),
Hüvel Mabûd (ibadete layık ancak Odur)
demelidir.
Muhabbet ettiğiniz ne varsa helâk olacak. Allah
için sevdiğiniz ne varsa müstesna.. Fuzuli!nin
dediği gibi;
Aşk-ı hakîkî
Hislerin ve zevklerin karıştığı yerde akıl ve mantık
mizanları devreden çıkar. Muhabbetin kuvvetli ve
şiddetli mertebesine aşk diyoruz. Akılları devreden
çıkaran, gözleri görmez eyleyen bir muhabbettir
aşk. Aşk sözcüğü lügatte sarmaşık mânâsına
gelir.
Sarmaşık bitkisi bir ağaca musallat oldu mu, onu
sarar, kuruturmuş. Dünyevî aşklar sardı mı bizi
kurutup atıyor. Demek bizi yeşertecek olan ancak
O ve Onun için duyulan hakîkî aşktır. Yani aşk-ı
hakîkî dir.
Cenâb-ı Hakkın meâle, Her şey helâk olacak,
Ona müteveccih olanlar müstesnâ buyurması,
aşkın hangi boyutta ve nerede istimal edilmesi
gerektiğini bize ihtar etmektedir. Yani bu ihtar-ı
ilâhi diyor ki: Sevdiğiniz,
Canı kim cânânın için sever cânânın sever, / Kim
ki canı için cânânın sever, canın sever.
Yukarıda bahsettiğimiz âyetin meâlini ifade eden
Yâ Bâkî Entel Bâkî hatme-i nakşiyyesi, bizim
için de bir zikirdir. Bu cümle bize bazı hakîkatleri
beyan etmektedir.
Mesela; bu zikir, yani Yâ Bâkî Entel Bâkî
cümlesi, her tekrar edildiğinde, kalpte mâsivâ diye
tarif ettiğimiz, Allah'tan gayrı olan şeyleri, bir
ameliyat-ı cerrahiye gibi söküp atar. Kalbi boş
muhabbetlerden, fânî aşklardan temizler.
Çünkü dilden çıkan her ahenkli zikir, zâkirinden
de şu mânâları çıkarır: Ya Rabbi! Muhabbet
ettiğim fânî şeyler beni terk etmeden ben onları
terk ediyorum. Ruhuma ve duygularıma
yerleştirdiğin aşk, ancak sana lâyıktır. Senden
gayri olanlar fânîdir.
Ebed için yaratılan bir kalp ve bekâ ile tatmin
olacak bir aşk, senden gayri olan fânîlere sarf
edilemez. Bedîüzzaman Hazretleri bu mânâyı
şöyle ifade eder: Fânîyim fanî olanı istemem,
ruhumu Rahmâna teslim eyledim. O'ndan
gayrısını asla istemem.
Leylaya âşık olan Kaysın, Mecnuna dönmesi
gibi bizlerin de
Onun aşkıyla Mecnua dönmesi. İşte (Ya Baki
Entel Baki) cümlesi, bize evvela böyle bir hakkati
hatırlatıyor. Yine Şair Fuzulinin dediği gibi;
Öyle sermestem ki idrak etmezem dünya
nedir? /Ben kimim, sakî kimdir, mey-ü sahba
nedir?
Bu hakîkatle alakalı Risâle-i Nûrda, Lemalarda
şöyle denilmektedir: İnsanın yaratılışında sonsuz
yaşamaya karşı şiddetli bir aşk vardır. Hatta her
muhabbet ettiği şeyin kendisiyle beraber
kalacağını zanneder. O şeye muhabbet eder.
Sonra muhabbet ettiği şeyin, kendisinden
ayrıldığını görünce derinden derine feryat etmeye
başlar.
Onun için ayrılıklardan gelen feryatlar, insanda
ebede olan aşkın bir tercümanıdır. Hatta ebedî bir
hayat olan âhiretin ve cennetin yaratılmasındaki
bir sebep de insandaki ebede karşı olan bu aşk ve
bu feryatlardan hâsıl olan umumi ve fıtrî duadır.
Bu öyle samimi ve içten bir duadır ki, Cenâb-ı
Hakk, bu samimi duaların hürmetine fanî insan
için bakî bir âlem yaratmıştır.
Hak Teâlâ, Cenneti talep etmek, ölümün ve
ayrılıkların olmadığı bir âlemde yaşamayı arzu
etmek gibi hisleri insana vermeseydi, oraları bize
müjdeleyici bir surette tasvir etmez ve dolayısıyla
da mükâfat olarak vermezdi.
Elhasıl; insan fânîdir. Fakat ebedî bir âlemde
yaşamaya fıtraten (yaratılış itibariyle) muhtaçtır.
Çünkü bâkî bir Zâtın aynası olarak yaratılmıştır.
Öyleyse vazifesi, bütün duygularıyla -ki başta
sevmek olan aşk- ve bütün kabiliyetleriyle O
Zâtın rızâsına uygun işler yapıp, Cennet yolunda
O Zât-ı Zül Celale müteveccih olup gitmektir.
Dili Yâ Bâkî Entel Bâkî dediği gibi, kalbi, aklı,
rûhu ve bütün duyguları da aynı zikri tekrar
etmeli,
Hüvel Bâkî (ebedî olan Odur),
Hüvel Matlûb (istenilen Odur),
Hüvel Mahbûb (sevilen Odur),
Hüvel Maksûd (istenen Odur),
Hüvel Mabûd (ibadete layık ancak Odur)
demelidir.
