Herkes çok yorgun olduğunu söylüyor…
Kimsenin inancı kalmamış aşka…
Yorgunluk dediğimiz, ilişkilerden yediğimiz kazıkların toplamına eşit!
Ne yapalım peki? Tası tarağı toplayıp dağ başında mı yaşayalım?
İnsanlardan, hayatın gerçeğinden kaçıp bir yere mi sığınalım?
Bir daha kimseye güvenmeyelim mi?
Yoksa intikam almak peşine mi düşelim?
Hangisi daha sağlıklı? Elbette hiçbiri!
Kimisi uzun yıllar süren ilişkisine nokta koymuş,
o yüzden yorgun ve inançsız.
Kimisi her seferinde tamam dediği kısa ilişkilerden bıkmış,
o yüzden güvensiz ve hali yok.
Peki hep böyle mi gidecek?
Hep inkar ederek aşkı, hep kaçarak bize yaklaşmaya çalışanlardan,
hep gizlenerek mi geçireceğiz ömrü?
Cevabınız evet ise, bu yazının devamını boşuna okumayın!
Gidip kapatın kendinizi özenle hazırladığınız o mağaraya…
Ben hala aklında soru işareti ve yüreğinde
biraz umut taşıyanlara seslenebilirim ancak ve biraz kızabilirim.
Ne olmuş yani? Düştüysen, canın acıdıysa ne olmuş?
Hayatın başka her yanı güllük gülistanlık da,
bir tek aşkta mı vurgun yiyorsun?
Ailen, dostların, iş arkadaşların,
başka hiç kimse seni hayal kırıklığına uğratmadı da,
ilk defa sevgilin mi, vurdu? Yaşamın özü nedir ki?
Neden bu hayattasın diye düşündün mü?
Nelerden geçiyorsun? Nelerle rendeleniyorsun?
Hangi acılar seni büyüttü?
Hangi sıkıntılarla geliştin, akıllandın, tecrübelendin?
Şimdi olduğun sen ve bu hale geldiğin yolda tek darbeyi aşktan mı yedin? Geçiniz efendim bunları!
Kimse ömrünün sonuna kadar var olma garantisi veremez,
hele günümüzde hiç veremez!
Sen de kimseye böyle beylik laflar etmemelisin.
Seviyorsan tadını çıkarmalısın. Dileğince yaşamalısın.
Sorunları akılcı yollarla çözmeye çalışmalısın.
Egona, hırsına kapılmadan sevmeyi öğrenmelisin.
Elbette ilişkin için mücadele etmelisin ama yürümüyorsa da,
artık ipin ucunu bırakmayı öğrenmelisin.
Ölüm var dünyada!
Yaşadıklarını sevgiyle anı depona kaldırıp,
yeni umutlara yelken açmayı denemelisin.
Bir de her düşüşünden kendine bir ders çıkartıp,
aynı hataları yapmamayı becerirsen, vallahi tadından yenmezsin!
Kimsenin inancı kalmamış aşka…
Yorgunluk dediğimiz, ilişkilerden yediğimiz kazıkların toplamına eşit!
Ne yapalım peki? Tası tarağı toplayıp dağ başında mı yaşayalım?
İnsanlardan, hayatın gerçeğinden kaçıp bir yere mi sığınalım?
Bir daha kimseye güvenmeyelim mi?
Yoksa intikam almak peşine mi düşelim?
Hangisi daha sağlıklı? Elbette hiçbiri!
Kimisi uzun yıllar süren ilişkisine nokta koymuş,
o yüzden yorgun ve inançsız.
Kimisi her seferinde tamam dediği kısa ilişkilerden bıkmış,
o yüzden güvensiz ve hali yok.
Peki hep böyle mi gidecek?
Hep inkar ederek aşkı, hep kaçarak bize yaklaşmaya çalışanlardan,
hep gizlenerek mi geçireceğiz ömrü?
Cevabınız evet ise, bu yazının devamını boşuna okumayın!
Gidip kapatın kendinizi özenle hazırladığınız o mağaraya…
Ben hala aklında soru işareti ve yüreğinde
biraz umut taşıyanlara seslenebilirim ancak ve biraz kızabilirim.
Ne olmuş yani? Düştüysen, canın acıdıysa ne olmuş?
Hayatın başka her yanı güllük gülistanlık da,
bir tek aşkta mı vurgun yiyorsun?
Ailen, dostların, iş arkadaşların,
başka hiç kimse seni hayal kırıklığına uğratmadı da,
ilk defa sevgilin mi, vurdu? Yaşamın özü nedir ki?
Neden bu hayattasın diye düşündün mü?
Nelerden geçiyorsun? Nelerle rendeleniyorsun?
Hangi acılar seni büyüttü?
Hangi sıkıntılarla geliştin, akıllandın, tecrübelendin?
Şimdi olduğun sen ve bu hale geldiğin yolda tek darbeyi aşktan mı yedin? Geçiniz efendim bunları!
Kimse ömrünün sonuna kadar var olma garantisi veremez,
hele günümüzde hiç veremez!
Sen de kimseye böyle beylik laflar etmemelisin.
Seviyorsan tadını çıkarmalısın. Dileğince yaşamalısın.
Sorunları akılcı yollarla çözmeye çalışmalısın.
Egona, hırsına kapılmadan sevmeyi öğrenmelisin.
Elbette ilişkin için mücadele etmelisin ama yürümüyorsa da,
artık ipin ucunu bırakmayı öğrenmelisin.
Ölüm var dünyada!
Yaşadıklarını sevgiyle anı depona kaldırıp,
yeni umutlara yelken açmayı denemelisin.
Bir de her düşüşünden kendine bir ders çıkartıp,
aynı hataları yapmamayı becerirsen, vallahi tadından yenmezsin!
