İçim alev,
Alev yanıyor, açamıyorum,
Sanki öyle bir yükü, kaçamıyorum
Deniyorum,
Dertleniyorum, saçamıyorum,
Yoruldum inan ki, artık bakamıyorum.
Beni ben yapan
Faktörler hala ayakta,
Beni benliğimden uzaklaştıranlar bir odakta,
Meçhuldeyim
Sanki yaşadığım mekânda,
Bilinmeyenler neredesin yapış yakama.
Dostluklar
Artık menfaate dayanıyor,
Yoksa gücün bakarak için yanıyor,
Dermanın
Tükenip halsizlik sarıyor,
Bilinmeyenler her an beni kuşatıyor.
Aklım,
Mantığım, azmim elbette var,
Yoksa mesnetli bilgi neye yarar,
Manasızca
Devamlı koşmak beni yorar,
Mihengim neredesin gel beni sar.
Dava diye
Bağlanarak dem aldığımız,
Her şeye o gözle bakarak savunduğumuz,
Ön yargıdan
Beslenerek, tebliğ sandığımız,
Neredesiniz, söyleyin dayanaklarımız.
Her zaman
İnandık ve teslim olduk,
Neticesinde yalnızca bizler solduk,
Dağıldık,
Şevksiz denize daldık,
Öğrenmek ne demek, yılana sarıldık.
Her zaman mı
Bir kurtarıcı bekleyeceğiz,
Kolayı rahatı ne zaman terk edeceğiz,
Sen kendin
Olmaya çalış yeter artık,
Aklın, mantığın, senin için bir azık.
Rab derken
Aczi yet ve sükûnetini,
Hak derken zulümden uzak adaletini,
Peygamber
Derken sabır ve metanetini,
İkmal et sanki hava gibi, su gibi.
Mustafa CİLASUN
