Taşla demir bir araya gelince bir ateştir çıktı.Ve yanmakla hayat bulan kavla ateş arasında şöyle bir konuşma başladı.
Ateş;
"Sen kimsin?"dedi.
Kav;
"Ey benimle dost olan sevgili yaban değilim sana aşinayım ben"dedi
Ateş;
"Benim işim aydınlıktır,sen ise karanlıksın.Seninle nasıl bir aşinalığım olabilir?deyince kav güzel bir cevap verdi;
"Evet karanlığım ama ateş yüzünden beni sen yaktın sen aydınlattın Şimdide aşinalığım yok diyorsun,Ben senin elinden yandım beni sızlanarak yakan sensin.Artık lutfette Yaktığına bir bak!"
Ateş kavın aczini anlayınca bütün alem içinde onu kendine dost seçti.
__Bir mum yeşilliğe nazar ederse hemencecik yaseminleri solduruverir.Allah kapısının nazlı mumu da yaseminden bir ışığa benzer.İnsan oğlu meşakkat içinde yaşar.Yaratılmışlar içerisinde ondan daha nazik daha çaresiz yoktur.Üstüne bir gül yaprağı düşse bile ondan daha aciz birşeyi göremezsin...
alıntı(İlahiname)
