Yeniden Doğuş

Ateş birgün suyu görmüş, yüce dağların ardından sevdalanmış onun deli dalgalarına
Hırçın hırçın kayalara vurmasına, yüreğindeki duruluğa.
Demiş ki suya:
-Gel savdalım ol, hayatıma anlam veren mucizem ol.
Su, Dayanamamış ateşin gözündeki gözlerindeki sıcaklığa al demiş;
Yüreğim sana armağan... Sarılmış ateşle su birbirine sıkıca, kopmamacasına. Zamanla su, buhar olmaya, ateş kül olmaya başlamış. Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı.
Baştan alınlarına yazılmış kaderi de, yüreğindeki kederide alıp gitmiş uzak diyarlara su...

Ateş kızmış, ates yakmış ormanları. Aramış suyu diyarlar boyu, gğnler boyu, geceler boyu.
Bir gün gelmiş, suya varmış yolu. Bakmış o duru gözlerine suyun, biraz kırgın, biraz hırçın ve o an anlamış;
Aşkın bazen gitmek oldugunu ama gitmenin yitirmek olmadıgını...

Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.

İşte ozamandan beridir ki:
Ateş sudan, su ateşten kaçar olmuş. Ateşin yüreğini sadece su, suyun yüreğini sadece ateş alır olmuş.
(alıntıdır) ​