Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak...
Alçak bir ölüm varsa,eminim budur ancak.
Dünyada inanmam,hani görsem de gözümle.
İmanı olan kimse gebermez bu ölümle:
Ey dipdiri meyyit,"iki el bir baş içindir"
Davransana...eller de senin,baş da senindir!
His yok,hareket yok,acı yok...leş mi kesildin?
Hayret veriyorsun bana...sen böyle değildin!
Kurtulmaya azmin neye bilmem ki süreksiz?
Kendin mi senin,yoksa ümidin mi yüreksiz?
Âtiyi karanlık görüvermekle apıştın!
Esbabı elinden atarak ye'se yapıştın!
Karşında ziyâ yoksa sağından, ya solundan
Tek bir ışık olsun buluver... kalma yolundan.
Âlemde ziyâ kalmasa,halk etmelisin, halk!
Ey elleri böğründe yatan,şaşkın adam,kalk!
Herkes gibi dünyada henüz hakk-i hayatın!
Varken,hani herkes gibi azminde sebatın?
Ye's öyle bataktır ki;düşersen boğulursun.
Ümide sarıl sımsıkı,seyret ne olursun!
Azmiyle,ümidiyle,yaşar hep yaşayanlar;
Me'yus olanın,ruhunu vicdanını bağlar
Lanetleme bir ukde-i hatır ki: çözülmez....
En korkulu câni gibi ye'sin yüzü gülmez!
Mâdâm ki alçaklığı bir,ye's ile sirkin;
Mâdâm ki ondan daha mel'un,daha çirkin
Bir seyyie yoktur sana;ey unsur-iman,
Nevmid olarak rahmet-i mev'ud-u Hudâ'dan,
Hüsrana rıza verme...Çalış...Azmi bırakma;
Kendin yanacaksan bile,evladını yakma!
Evler tünek olmuş,ötüyor bir sürü baykuş...
Sesler de "vatan tehlikedeymiş...batıyormuş!"
Lâkin,hani, milyonları örten şu yığından,
Tek kol da yapışsam demiyor bir tarafından!
Sahipsiz olan memleketin batması haktır;
Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır,
Feryadı bırak,kendine gel, zaman dar...
Uğraş ki:telafi edecek bunca zarar var.
Feryad ile kurtulması me'mul ise haykır!
Yok ,yok! Hel azminde ki zincirleri bir kır!
İş bitti...sebatın sonu yoktur! deme,yılma.
Ey millet-i merhûme sakın ye'se kapılma
Mehmet Akif ERSOY
