Medine'nin kadinlari hem güler yüzlü, hem de güzeldirler. Ancak Hifa Hatun baska güzeldir ve bambaska gülümser. Öylesine sicakkanli ve öylesine samimidir ki kadinlar onu canlari gibi severler. Oglu, abisi, erkek kardesi olanlar akraba olmaya kalkar, hatta bazilari beylerine ister. Onu ciddi ciddi s1kistirir, araya hatirlilari koyup, izdivac teklif ederler.
Hifa Hatun'un methi hizla yayilir ve coook uzaklara gider. Birakin
hekimleri, tüccarlari, vezirler, sultanlar siraya girer. Ancak o Necasi gibi bir imparatoru bile reddeder sadece ve sadece Allah'in rizasini diler.
Ama taliplerin ardi arkasi kesilmez. Kimi ayaklarina halilar serer... Kimi cevahirler döker... Yüz kizil tüylü deveyi getirip kapisina baglayanlari mi sorarsiniz, yoksa saray anahtarlarini önüne atanlari mi?
Hifa Hatun bütün bunlara dönüp bakmaz bile, Efendimiz(sas)'in huzuruna cikip "Ey Allah'in Rasulü" der, "bana cennete götürecek bir seyler ögretsene." Dogrusu o, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) 'gündüzleri oruc tut' ya da 'geceleri namaz kil' gibi bir tavsiyede bulunacagini sanir ama Server-i Kainat "Önce evlenmen lazim" buyururlar "zira bununla dininin yarisini emniyete alirsin!" Hifa, büyük bir teslimiyetle boynunu büker ve "siz kimi münasip görürseniz ben ona raziyim" der.
Malum, o siradan bir hanim degildir ve onu nikahina alacak erkegin de "özel" olmasi gerekir. Lakin Rasilullah (sallallahü aleyhi ve sellem) ne kimseye ümid verir, ne de kimsenin ümidini kirar. Her zamanki gibi basit ve pratik bir care bulur "yarin sabah mescide ilk gelenle evlen" buyururlar. Bu teklifi herkesin hosuna gider, talipler erken kalkmak icin tedbirler düsünür, kendilerince hazirlik yaparlar.
Bu haberi elbette Hazret-i Suheyb de duyar ama dikkate almaz. Zira o fakir ve kimsesiz biridir. Evi yurdu yoktur ve karnini zor doyurur. Kah agac altlarina uzanir, kah mescid gölgelerine kivrilir. Uzun boyuna ragmen o kadar zayiftir ki, rüzgar sert esse ayaklarini yerden kaldirir.
Ama bakın su ise ki o gece Allahü teala bütün sahabelere derin bir uyku verir, Hifa Hatun'un talipleri gözlerine cöken agirliga yenilirler. Rasulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) her zamanki gibi imsak sökerken mescide gelir ve büyük bir merakla talihli sahabeyi bekler.
Nitekim mescidin esiginde bir gölge uzar ve Süheyb iceri girer.
Rasulullah Efendimiz(sas) namazdan sonra Hifa Hatunu cagirtip neticeyi bildirir. Hazret-i Hifa büyük bir teslimiyetle kabul eder.
Efendimiz(sas) güzel bir hutbe okur ve nikah akidlerini yaparlar. Sonra sansli sahabeye döner "Ey Süheyb" buyururlar, "simdi hanimina bir hediye al ve tut elinden evine götür."Suheyb (R. anh) ellerini caresizlikle iki yana acar. "Iyi ama" diye mirildanir, "benim ne bir dirhem gümüsüm, ne de siginacak evim var."
Hifa Hatun kocasinin boynunu büktürmez, ona icinde on bin dirhem gümüs olan süslü bir heybe gönderir ve "filanca yerdeki köskümü sana hediye ettim" der. Alemlerin Efendisi(sas) cok hislenir onlara hayr dualar ederler.
Süheyb, o gün Medine sokaklarinda dolanir durur, aksama dogru utana s1k1la konaga sokulur. Kendisi icin hazirlanan muhtesem sofradan ya bir, ya iki hurma alir ve "Ya Hifa" der, "biliyorum sen benim icin bulunmaz bir nimetsin, ben ise senin icin sadece mihnetim. Ben sükretsem gerek, sen sabretsen gerek. Ister misin su geceyi taat ve ibadetle gecirelim zira Efendimiz (Sallallahu aleyhi ve sellem) "Cennette yüksek bir cardak vardir. Orada yalniz sükredenlerle sabredenler otururlar." buyurdular.
Ve öyle de yaparlar. Seccadelerini gözyaslari ile islatir, kalblerini zikr ile aydinlatirlar. Cebrail Aleyhisselam olup biteni Resulullah Efendimiz(sas)'e anlatir ve onlari Allahü tealanin cenneti ve cemaliyle müjdeler.
Ertesi sabah, namazdan sonra Efendimiz(sas), Suheyb'i yanlarina oturtur "Ey Süheyb" buyururlar "geceki halini sen mi anlatirsin ben mi anlatayim?" Süheyb gözlerini kucagina indirir, zor duyulan bir sesle "Allah'in Rasulu en iyisini bilir" cevabini verir.
Efendimiz(sas) onlara "ne mutlu size" gibilerinden bakar, "Ikiniz de cennetliksiniz" buyururlar, "... ve Allahü tealayi göreceksiniz!" Süheyb derhal secdeye kapanir ve "Ya Rabbi!" diye yalvarir, "o ki beni magfiret ettin, günahlara bulasmadan canimi al!"
Allahu teala bu yanik duayi kabul eder, Suheyb, secdede kalakalir. Mescidde bulunanlar aglamakli olurlar. Rasulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) "Size daha sasilacak bir sey söyliyeyim mi? Su anda Hifa Hatun da ruhunu Hakka teslim etti" buyururlar.
Namazlarini, yüzü suyu hürmetine yaratildigimiz o Yüce Server kildirir. Ikisini yanyana topraga birakirlar. Bas uclarina kücük bir tahta cakar.
Birine "Sükredenlerden Suheyb" yazarlar, öbürüne "Sabredenlerden Hifa!"...
Gayrisina ask demeye utaniyor insan..!
...Salatu Selam Ile...
...Fi Emanillah...
Hifa Hatun'un methi hizla yayilir ve coook uzaklara gider. Birakin
hekimleri, tüccarlari, vezirler, sultanlar siraya girer. Ancak o Necasi gibi bir imparatoru bile reddeder sadece ve sadece Allah'in rizasini diler.
Ama taliplerin ardi arkasi kesilmez. Kimi ayaklarina halilar serer... Kimi cevahirler döker... Yüz kizil tüylü deveyi getirip kapisina baglayanlari mi sorarsiniz, yoksa saray anahtarlarini önüne atanlari mi?
Hifa Hatun bütün bunlara dönüp bakmaz bile, Efendimiz(sas)'in huzuruna cikip "Ey Allah'in Rasulü" der, "bana cennete götürecek bir seyler ögretsene." Dogrusu o, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) 'gündüzleri oruc tut' ya da 'geceleri namaz kil' gibi bir tavsiyede bulunacagini sanir ama Server-i Kainat "Önce evlenmen lazim" buyururlar "zira bununla dininin yarisini emniyete alirsin!" Hifa, büyük bir teslimiyetle boynunu büker ve "siz kimi münasip görürseniz ben ona raziyim" der.
Malum, o siradan bir hanim degildir ve onu nikahina alacak erkegin de "özel" olmasi gerekir. Lakin Rasilullah (sallallahü aleyhi ve sellem) ne kimseye ümid verir, ne de kimsenin ümidini kirar. Her zamanki gibi basit ve pratik bir care bulur "yarin sabah mescide ilk gelenle evlen" buyururlar. Bu teklifi herkesin hosuna gider, talipler erken kalkmak icin tedbirler düsünür, kendilerince hazirlik yaparlar.
Bu haberi elbette Hazret-i Suheyb de duyar ama dikkate almaz. Zira o fakir ve kimsesiz biridir. Evi yurdu yoktur ve karnini zor doyurur. Kah agac altlarina uzanir, kah mescid gölgelerine kivrilir. Uzun boyuna ragmen o kadar zayiftir ki, rüzgar sert esse ayaklarini yerden kaldirir.
Ama bakın su ise ki o gece Allahü teala bütün sahabelere derin bir uyku verir, Hifa Hatun'un talipleri gözlerine cöken agirliga yenilirler. Rasulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) her zamanki gibi imsak sökerken mescide gelir ve büyük bir merakla talihli sahabeyi bekler.
Nitekim mescidin esiginde bir gölge uzar ve Süheyb iceri girer.
Rasulullah Efendimiz(sas) namazdan sonra Hifa Hatunu cagirtip neticeyi bildirir. Hazret-i Hifa büyük bir teslimiyetle kabul eder.
Efendimiz(sas) güzel bir hutbe okur ve nikah akidlerini yaparlar. Sonra sansli sahabeye döner "Ey Süheyb" buyururlar, "simdi hanimina bir hediye al ve tut elinden evine götür."Suheyb (R. anh) ellerini caresizlikle iki yana acar. "Iyi ama" diye mirildanir, "benim ne bir dirhem gümüsüm, ne de siginacak evim var."
Hifa Hatun kocasinin boynunu büktürmez, ona icinde on bin dirhem gümüs olan süslü bir heybe gönderir ve "filanca yerdeki köskümü sana hediye ettim" der. Alemlerin Efendisi(sas) cok hislenir onlara hayr dualar ederler.
Süheyb, o gün Medine sokaklarinda dolanir durur, aksama dogru utana s1k1la konaga sokulur. Kendisi icin hazirlanan muhtesem sofradan ya bir, ya iki hurma alir ve "Ya Hifa" der, "biliyorum sen benim icin bulunmaz bir nimetsin, ben ise senin icin sadece mihnetim. Ben sükretsem gerek, sen sabretsen gerek. Ister misin su geceyi taat ve ibadetle gecirelim zira Efendimiz (Sallallahu aleyhi ve sellem) "Cennette yüksek bir cardak vardir. Orada yalniz sükredenlerle sabredenler otururlar." buyurdular.
Ve öyle de yaparlar. Seccadelerini gözyaslari ile islatir, kalblerini zikr ile aydinlatirlar. Cebrail Aleyhisselam olup biteni Resulullah Efendimiz(sas)'e anlatir ve onlari Allahü tealanin cenneti ve cemaliyle müjdeler.
Ertesi sabah, namazdan sonra Efendimiz(sas), Suheyb'i yanlarina oturtur "Ey Süheyb" buyururlar "geceki halini sen mi anlatirsin ben mi anlatayim?" Süheyb gözlerini kucagina indirir, zor duyulan bir sesle "Allah'in Rasulu en iyisini bilir" cevabini verir.
Efendimiz(sas) onlara "ne mutlu size" gibilerinden bakar, "Ikiniz de cennetliksiniz" buyururlar, "... ve Allahü tealayi göreceksiniz!" Süheyb derhal secdeye kapanir ve "Ya Rabbi!" diye yalvarir, "o ki beni magfiret ettin, günahlara bulasmadan canimi al!"
Allahu teala bu yanik duayi kabul eder, Suheyb, secdede kalakalir. Mescidde bulunanlar aglamakli olurlar. Rasulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) "Size daha sasilacak bir sey söyliyeyim mi? Su anda Hifa Hatun da ruhunu Hakka teslim etti" buyururlar.
Namazlarini, yüzü suyu hürmetine yaratildigimiz o Yüce Server kildirir. Ikisini yanyana topraga birakirlar. Bas uclarina kücük bir tahta cakar.
Birine "Sükredenlerden Suheyb" yazarlar, öbürüne "Sabredenlerden Hifa!"...
Gayrisina ask demeye utaniyor insan..!
...Salatu Selam Ile...
...Fi Emanillah...
Son düzenleme:
