Yeniden Doğuş

1- Bediüzzaman Said Nursi, insanın asıl vazifesinin Kuran-ı Hakimin Hazine-i alisinin bir dellalı olduğunu ifade ederken, Kuranın mücevher dükkanından faydalanmaları ve murad edilen gayeye ulaşmaları için bu dellallığı üstlendiğini ifader eder.

Bunun için hangi şartlar altında olursa olsun, ırk, din ve renk farkı gözetmeksizin, çalışma sahasının her zaman sadece insan odaklı olduğunu ilan eden Bediüzzaman Said Nursi, bu hakikati dile getirirken şöyle buyurur: Kuran-ı Hakimin Hazine-i alisinin dellallığı cihetindeki muvakkat, sırf Kurana ait bir şahsiyetim var



Diğer bir eserinde ise şöyle buyurur:

 Hem Müflis bir adamın , gayet kıymetdar ve zengin elmas ve mücevherat dükkanının dellalı olduğu gibi, ben dahi mukaddes ve Kurani bir dükkanın dellalıyım.  (2).

Ayrıca der ki:

Müflis olduğumuz halde, çok değerli bir mücevherat hazinesinin hizmetkarları ve dellalıyız (3).

Bunun dışında; Biz bu Nurun maliki değiliz, belki Kuran mücevherat dükkanının zaif, basit birer dellalıyız (4) diye buyurur.

Bediüzzaman, bu vazife ile, yani dellallık vazifesiyle iftihar ederdi, büyük bir şeref ve eşsiz bir izzet kaynağı olduğunu beyan buyururdu.

Kuran-ı Kerimin çarşı ve mücevherat dükkanı ise, şu sınırsız kainat ile muhtelif varlıkları barındıran, masnuatları, denizleri, dağ ve ağaçları, yeryüzü, gökyüzü, yıldızlar, çiçek ve meyvelerdir.

Kudret-i İlahiyye, Hikmet-i Rabbaniye ve Bedayi-i Sanat-ı Samedaniye damgasını taşıyan bu mücevherler ile yazılı Kuran-ı Kerimin ayetleri arasında bir irtibat olduğunu söyler. Yazılı Kuran ile görünür Kuran arasındaki hükümleri birbirine bağlar. Kuran-ı Kerimi indiren kim ise, görünen Kuranı ibda ve icad eden de odur. Bunların her ikisi sanilerini gösteren birer cevherdirler.

Bediüzzaman Said Nursi başka bir eserinde ise, şunu beyan eder Yüzü, acaib-i Sanata bir meşher ve garaib-i mahlukata bir mahşer ve Kafile-i mevcudata bir memer ve sufuf-u ibadına bir mescid ve makarr olan zemin, bütün kainatın kalbi hükmünde olduğundan, kainat kadar nur-u Vahdaniyeti gösterir

2- Bediüzzaman kainattaki alemleri deveran ederken şunu ifade eder: Kainattaki üçyüz bin alemin deveranında, tebeddülatında, mevt ve hayatına bakınız. İçindeki İnsan zaiftir; belaları çoktur. Fakirdir İtiyacı pek ziyade. Acizdir, hayat yükü pek ağır. (6.söz S. 25).

Ve der ki:

İnsan fıtraten gayet zaiftir. Halbuki her şey ona ilişir, onu müteessir ve müteelim eder. Hem gayet acizdir. Halbuki belaları ve düşmanları pek çoktur. Hem gayet fakirdir. Halbuki ihtiyacatı pek ziyadedir. Hem tembel ve iktidarsızdır. Halbuki hayatın tekalifi gayet ağırdır. Hem insaniyet onu kainatla alakadar etmiştir. Halbuki sevdiği, ünsiyet ettiği şeylerin zeval ve firakı, mütemadiyen onu incitiyor. Hem, akıl ona yüksek maksadlar ve baki meyveler gösteriyor. Halbuki eli kısa, ömrü kısa, iktidarı kısa, sabrı kısadır. (9. Söz S. 39).

Bu zaif, aciz ve kusurlu beşere Cenab-ı Allah öyle cihazlar ve istidatlar ihsan etmiştir ki, diğer bütün yaratıkların üstünde bir yere haiz kılmıştır. Taatta bulunduğu taktirde, Rabbine en yakın dereceye ulaşabilecek, kainatın en latif bir semeresi, Halık-i Hakimin en cami bir mucizesi haline gelebilecektir.

RABBIM razı olsun.

Allah razı olsun .