- Üyelik Tarihi
- 14 Eki 2005
- Mesajlar
- 7,463
- Aldığı Beğeniler
- 64
Ben 19 yaşındaydım öldüğümde,
Daha ayaklarım yere basmamıştı,
Olmamıştı aşkın adı.
Gözlerim, bir dilberin gözlerine bir karış mesafeden dahi bakmamıştı,
Ve genzime inmemişti hiç yar kokusu.
Bir dağ ceylanı, yayla kekiği aklımı başımdan almamıştı.
Ben 19 yaşındaydım öldüğümde,
19'umdaydım.
Şimdiye kadar söylenmiş tüm yalanlar gözlerimin önüne serildiğinde,
Gerçek gibi görülen yalanların ve yalan gibi görülen gerçeklerin
Sahiciliği serildi önüme
19'umdaydım tüm doğruları gönül gözümle gördüğümde
Ben 19 yaşındaydım öldüğümde
Daha saçlarıma ak düşmemişti
Babamın başı düştüğünde öne
Kırışıklık değmemişti yüzüme
Ne ayaklarım asker botuna girmiş
Ne de başım yaslanmıştı yar göğsüne
Ben 19 yaşındaydım öldüğümde
Belki de herkes öldüğü ben dirildiğimde
Ölüm bile anamın feryadı kadar canımı acıtmamıştı
Köyün genç ve bekar kızları taşıdı tabutumu
Ola ki birinde gönlüm kalmıştır diye
Hiç olmazsa gittiğim yerde ruhum huzur bulsun diye
Köyün genç ve bekar kızları taşıdı beni musalladan öteye
Ve en çok içlerinden biri ağladı adı Safiye
Ağlama cananım ağlama anam
Dünya fanidir hayat yalan
Ne kaybettiğine üzül ne yan yıkıl
Ne de kazandığına gül hiç bir zaman
Köyün genç ve bekar kızları taşıdı beni musalladan öteye
Ola ki içlerinden birinde gönlüm kalmıştır
Hiç olmazsa gittiği yerde ruhum huzur bulsun diye
Meğer ne çok mezar varmış bu köyde
Kim bilir kaç meçhul sevgili , ve kaç yarım hikaye
Hiç dokunma sakın bizimkine
Hasrete ve sevdaya doymamış bir hayat işte
Her mezar yaralı güllerin ıssız aşk tepecikleri
Her tepecikte bir uludağın dumanlı gölgesi
Yazık ki bir avuç topraktı işte yaşadığının nihayeti
Her ölüm aşktan inan
Enfarktüs kalp şeker külliyen yalan
Son nefeste unutamadığınsa zira canan canan canan...
Ugur Arslan
