Bir gün bir sahabî gelir Efendimiz (s.a.v.)’in yanlarına.
Daha sonra da giden bir zatı göstererek;
- “Yâ Resûlallah! Ben şu adamı çok seviyorum” der.
Resûl-i Ekrem sallallahü aleyhi ve sellem:
-“Onu sevdiğini kendisine söyledin mi?” diye sorar.
-“Hayır, söylemedim” deyince:
- “Hemen git ve ona kendisini sevdiğini söyle!” buyururlar.
Sahâbî yerinden kalkar, o zâtın arkasından yetişir ve:
- “Ben seni Allah rızâsı için seviyorum,” der.
O da ona şu eşsiz cevabı verir:
- “Uğrunda beni sevdiğin Allah da seni sevsin.”
(Ebû Dâvûd, Edeb 112, 113; Ahmed b. Hanbel, Müsned, I, 140-141, 150
Daha sonra da giden bir zatı göstererek;
- “Yâ Resûlallah! Ben şu adamı çok seviyorum” der.
Resûl-i Ekrem sallallahü aleyhi ve sellem:
-“Onu sevdiğini kendisine söyledin mi?” diye sorar.
-“Hayır, söylemedim” deyince:
- “Hemen git ve ona kendisini sevdiğini söyle!” buyururlar.
Sahâbî yerinden kalkar, o zâtın arkasından yetişir ve:
- “Ben seni Allah rızâsı için seviyorum,” der.
O da ona şu eşsiz cevabı verir:
- “Uğrunda beni sevdiğin Allah da seni sevsin.”
(Ebû Dâvûd, Edeb 112, 113; Ahmed b. Hanbel, Müsned, I, 140-141, 150
