Yokluğum kimsesiz değildir bilesin…
Bir yağmur başlamadan, yaşamak kadar yazmak vardı. Yaşanılası olanı yazamamaktan keder buluştu kalemimin ucunda. İşte bu yüzdendi gidip geceye sığıntılığım.
Gece… yağmuru bile saklardı gözlerimden. Yağmur…Bir sesti, sadece gök yüzünden kulaklarıma emanet çığlıklar atan. Gözüme sen değmeden önce yağmur sesi vardı bu şehrin. Şimdi ya ben sağır oldum, yada kör-müyorum artık…
Ahhhh diye başlayan cümleler kurmamak için ellerim ceplerimde ıslıklar çalardım siyah kent caddelerine. Adımlarım yaşamak kadardı. Ha bir adım ileri, ha bir geri. Fark etmezdi ya senden önce, şimdi seninle ne ileri ne geri…
Ah sevdiğim bilmezsin gözlerinin deryasına kaybolurken sırtımda hep bir darağacıyla bekleyişlerimi… Hangi adımı atsam boğazımda ki ilmeğin nefesimi isteyişlerini bilmezsin…
Bilmezsin yüreğime hapsettiğim kırlangıçlarımı, bir kırıntıya hasret kalışlarını bilmezsin…
Yoksa asar mıyım sanıyorsun gözbebeklerimi tavandaki çizgilere. Dudaklarımın kenarları bükülür mü böyle hüzün ile. Oysa gözlerim,gözlerimin buğusu, hep baktığımda bir masal görüşünden değil mi… Masalım, masal yazanım, masal yazdıranım…
Ne zaman sana güller getirsem, kefaletini yüreğimle ödediğim güller, hep bir karaborsa cinayeti işlenir bakışlarımda. Ellerime batan gülün dikeni, neden gözlerimden akar sevdiğim… Hadi gel yüreğimi durult, duru pınarları istemem arınmak için gözlerinden gayrı…
Şimdi gitmek adına yan yana gelmiş harflerini hangi işportacıdan aldığının hesabını bile soramayan, lal olmuş bir yürekle çıktım karşına. Biliyorsun bir gülüşüne kurban ederdim kendimi ve giderdim. Ama şimdi bak yüzüme ve söyle “beni kime kurban ettin ey yaarrr…”
Şimdi yoksun ya hiçbir saatte akreplerim yelkovana yetişemedi. Çünkü hiçbir akrep yel kovalamaz sevdiğim… hiçbir mezar taşında bulamazsın artık ismimi. Eğer gözlerinde öldüysen bir sessizliğin, hiçbir usta işlemiyor adını soğuk mermerlere. Bilmezsin ya yar için yar’a düştüğünde ; Hiçbir dua edilmiyor başucunda….
Ve dedim ya, demekten bıkmadım, acıtsa da, yangın olsa da sonu, sonu viran olsa da, her vakit kan revan olsa da sensizliğin, seni sevmekten vazgeçmeyeceğim.. Asla ve haşa ; çünkü ben seni Allah için sevdim…
Ve son kez hiç doğmamış çocuklarım son emanetimdir sana. Emanetine iyi bak emi…
Bir “Hiç kurusu”nun avuçlarını açıp beklerken gökyüzünden bir Cemre’nin düşüşünü ellerine tek düşeni kağıda dökmesidir bu yazı…
*
Geceydi(Alıntı)
Bir yağmur başlamadan, yaşamak kadar yazmak vardı. Yaşanılası olanı yazamamaktan keder buluştu kalemimin ucunda. İşte bu yüzdendi gidip geceye sığıntılığım.
Gece… yağmuru bile saklardı gözlerimden. Yağmur…Bir sesti, sadece gök yüzünden kulaklarıma emanet çığlıklar atan. Gözüme sen değmeden önce yağmur sesi vardı bu şehrin. Şimdi ya ben sağır oldum, yada kör-müyorum artık…
Ahhhh diye başlayan cümleler kurmamak için ellerim ceplerimde ıslıklar çalardım siyah kent caddelerine. Adımlarım yaşamak kadardı. Ha bir adım ileri, ha bir geri. Fark etmezdi ya senden önce, şimdi seninle ne ileri ne geri…
Ah sevdiğim bilmezsin gözlerinin deryasına kaybolurken sırtımda hep bir darağacıyla bekleyişlerimi… Hangi adımı atsam boğazımda ki ilmeğin nefesimi isteyişlerini bilmezsin…
Bilmezsin yüreğime hapsettiğim kırlangıçlarımı, bir kırıntıya hasret kalışlarını bilmezsin…
Yoksa asar mıyım sanıyorsun gözbebeklerimi tavandaki çizgilere. Dudaklarımın kenarları bükülür mü böyle hüzün ile. Oysa gözlerim,gözlerimin buğusu, hep baktığımda bir masal görüşünden değil mi… Masalım, masal yazanım, masal yazdıranım…
Ne zaman sana güller getirsem, kefaletini yüreğimle ödediğim güller, hep bir karaborsa cinayeti işlenir bakışlarımda. Ellerime batan gülün dikeni, neden gözlerimden akar sevdiğim… Hadi gel yüreğimi durult, duru pınarları istemem arınmak için gözlerinden gayrı…
Şimdi gitmek adına yan yana gelmiş harflerini hangi işportacıdan aldığının hesabını bile soramayan, lal olmuş bir yürekle çıktım karşına. Biliyorsun bir gülüşüne kurban ederdim kendimi ve giderdim. Ama şimdi bak yüzüme ve söyle “beni kime kurban ettin ey yaarrr…”
Şimdi yoksun ya hiçbir saatte akreplerim yelkovana yetişemedi. Çünkü hiçbir akrep yel kovalamaz sevdiğim… hiçbir mezar taşında bulamazsın artık ismimi. Eğer gözlerinde öldüysen bir sessizliğin, hiçbir usta işlemiyor adını soğuk mermerlere. Bilmezsin ya yar için yar’a düştüğünde ; Hiçbir dua edilmiyor başucunda….
Ve dedim ya, demekten bıkmadım, acıtsa da, yangın olsa da sonu, sonu viran olsa da, her vakit kan revan olsa da sensizliğin, seni sevmekten vazgeçmeyeceğim.. Asla ve haşa ; çünkü ben seni Allah için sevdim…
Ve son kez hiç doğmamış çocuklarım son emanetimdir sana. Emanetine iyi bak emi…
Bir “Hiç kurusu”nun avuçlarını açıp beklerken gökyüzünden bir Cemre’nin düşüşünü ellerine tek düşeni kağıda dökmesidir bu yazı…
*
Geceydi(Alıntı)
