Özlemin sarmışken dört yanımı acıyla.
Sensizlikte aldığım soluklar yokluğunu.
Kavuşmak ümidi ise ölümü anımsatıyor.
Gidişinle savrulmuş bir yapraktan farkım kalmamışken,
Dönüşü olmayan bir yolda olduğunu unutmak istiyorum.
Uyandığımda gözlerini yanı başımda, ellerini avuçlarımda hissetmek istiyorum.
Yandığım bu aşkın külleri her an zihnimde.
Ömrümü varlığınla sonlandırmak ve yalnızca seninle yaşamak isterken,
Hayatın merdivenleri beni ümitsizlik kapısına sürüklüyor.
Bir gelsen diyorum…
Yokluğunla kararan ruhum aydınlanır…
Yaşamım yalnızca varlığınla değer kazanır.
Geç bulup çabuk kaybettiğim sevdiğim…
Gülüşlerim ancak sen varsan anlamlı, sen yoksan kupkuru bir ifade yalnızca…
Bir gün ellerinde güller kapıma gelsen…
Sıcacık gülüşünle beni sarmalasan
Rüyalarımda sayıklarken sürekli ismini,
Yıldızlara adadığım sonsuz sevdamı…
Ölene dek kalbimde taşıyacağım sevdiğim…
Çünkü biliyorum yokken varsın aslında…
