- Üyelik Tarihi
- 6 Tem 2011
- Mesajlar
- 154
- Aldığı Beğeniler
- 0
BİLMEDİĞİMİZ İÇİN RAHAT YAŞIYORUZ!
Dünya, her ne kadar nefsimize, cazip gelse de, er veya geç, bir gün bizi de kabre gönderecek! O göndermeden önce biz kendimizi hazır bulundurmalıyız! Tam da işin zor tarafı burada düğümleniyor! Bu ne biçim şeydir ki; şeksiz şüphesiz böyle bir gerçeğin olduğunu gördüğümüz halde niçin kalbi bir tatminkârlık duymuyor, hayat boyu ölüm hadisesinin endişesiyle sarsılıp duruyoruz?
Uzun bir sorunun kısa cevabını yine kendimiz verelim: İşin aslını bilmiyoruz da ondan. Bugüne kadar akla hayale gelmez sevgililer gelmiş gitmiş. Hepsi de aynı akıbete uğramış. Demek dünya, yutmaya doymuyor. Diğer yandan doyurmaya da doymuyor. Eee biz de bunları anlamalıyız artık. Her gelişin bir de gidişi vardır. Gelen gitmese, dolan boşalmasa hayat olmaz ki! Allah’ın kanunu böyle. Hayatın devamı yiyip-içmeye bağlanmış. Yiyip içtiğimiz gıdaların artıklarını dışarı atmasak hayat olmaz!
Dünyanın zıddı ahirettir. Dünyaya imtihan olmak için gelmişiz. Ahirette de dünyadaki imtihanlarımızdan imtihan olacağız! Biz kendi isteğimizle gelmedik dünyaya. Canın sahibi biz değiliz. Bize ait hiçbir şey yok. Her şey emanet. Can da emanet verilmiş. Öyleyse emaneti verenin isteklerine uygun kullanıp, sonucu bekleyeceğiz. Emanet sahibi emanetini istediği zaman alabilir. Emanet elimizden alınınca neden üzülüyoruz ki. Biz emaneti verenin isteklerine uygun kullanıp sefasını sürmeliyiz.
Elem ve kederin nereden geldiğini anlamaya çalışmalıyız. Oraları hakikat levhalarıyla kapatmalıyız. Elem ve kederin içimize girmesine izin vermemeliyiz. Dünyayı cazip gösterip, ahireti unutturmaya çalışan nefsimizi terbiye etmeliyiz. Dünyada, çok düşünerek yaşamaya çalışmalıyız. Nefis düşüneni sevmez. Biz düşündükçe o bizden kaçar. Düşünmeyenlere gider. Biz de böylece rahat ederiz. Korku ve vehimlerden uzak oluruz. Bizi buraya gönderen çok düşünmemizi istiyor. Düşünürsek O’na yakın oluruz!
Allah’a yakın olup doğru olanlara Allah yardım eder. Yardım görmek isteyen O’na dönmeli. İsteyeceklerini Ondan istemeli. Onun zenginliği sonsuzdur. O, vermekten hoşlanır. O, bizim sahibimizdir. İhtiyaçlarımızı Ondan dileriz. Ona müracaat eder, Onun huzurunda ellerimizi açar, her şeyi Ondan isteriz. Onun varlığını ve birliğini öğrenen ihtiyaçlarını Ondan ister. Bir kapının önünde el açıp hane sahibinden bir lokma ekmek isteyen orada birinin olduğuna inandığı için o kapıda bekler. Dünya ve ahiret nimetlerinin sahibi de Allah’tır. El açıp dua eden de, Onun varlığına ve birliğine inandığı için ellerini açar, ihtiyaçlarını Ondan ister.
Hayatın zıddı ölümdür. Hayat olduğu için ölüm vardır. Hayatın değeri ölümledir. Ölüm olmasaydı hayat bu kadar değerli olmazdı! İyi ki ölüm var ve öleceğiz. Hayat olduğu için ölümden bahsediyoruz. Ne zaman nerede, nasıl ve hangi sebeple öleceğimiz belli olmadığı için gayet rahat yaşıyoruz. Bunların bilinmemesi büyük bir nimet. Allah sonsuz merhamet sahibi olduğu için bazı şeyleri gizli tutmuş, bize bildirmemiş.
21. 01. 2013
Durmuş Göktekin
Dünya, her ne kadar nefsimize, cazip gelse de, er veya geç, bir gün bizi de kabre gönderecek! O göndermeden önce biz kendimizi hazır bulundurmalıyız! Tam da işin zor tarafı burada düğümleniyor! Bu ne biçim şeydir ki; şeksiz şüphesiz böyle bir gerçeğin olduğunu gördüğümüz halde niçin kalbi bir tatminkârlık duymuyor, hayat boyu ölüm hadisesinin endişesiyle sarsılıp duruyoruz?
Uzun bir sorunun kısa cevabını yine kendimiz verelim: İşin aslını bilmiyoruz da ondan. Bugüne kadar akla hayale gelmez sevgililer gelmiş gitmiş. Hepsi de aynı akıbete uğramış. Demek dünya, yutmaya doymuyor. Diğer yandan doyurmaya da doymuyor. Eee biz de bunları anlamalıyız artık. Her gelişin bir de gidişi vardır. Gelen gitmese, dolan boşalmasa hayat olmaz ki! Allah’ın kanunu böyle. Hayatın devamı yiyip-içmeye bağlanmış. Yiyip içtiğimiz gıdaların artıklarını dışarı atmasak hayat olmaz!
Dünyanın zıddı ahirettir. Dünyaya imtihan olmak için gelmişiz. Ahirette de dünyadaki imtihanlarımızdan imtihan olacağız! Biz kendi isteğimizle gelmedik dünyaya. Canın sahibi biz değiliz. Bize ait hiçbir şey yok. Her şey emanet. Can da emanet verilmiş. Öyleyse emaneti verenin isteklerine uygun kullanıp, sonucu bekleyeceğiz. Emanet sahibi emanetini istediği zaman alabilir. Emanet elimizden alınınca neden üzülüyoruz ki. Biz emaneti verenin isteklerine uygun kullanıp sefasını sürmeliyiz.
Elem ve kederin nereden geldiğini anlamaya çalışmalıyız. Oraları hakikat levhalarıyla kapatmalıyız. Elem ve kederin içimize girmesine izin vermemeliyiz. Dünyayı cazip gösterip, ahireti unutturmaya çalışan nefsimizi terbiye etmeliyiz. Dünyada, çok düşünerek yaşamaya çalışmalıyız. Nefis düşüneni sevmez. Biz düşündükçe o bizden kaçar. Düşünmeyenlere gider. Biz de böylece rahat ederiz. Korku ve vehimlerden uzak oluruz. Bizi buraya gönderen çok düşünmemizi istiyor. Düşünürsek O’na yakın oluruz!
Allah’a yakın olup doğru olanlara Allah yardım eder. Yardım görmek isteyen O’na dönmeli. İsteyeceklerini Ondan istemeli. Onun zenginliği sonsuzdur. O, vermekten hoşlanır. O, bizim sahibimizdir. İhtiyaçlarımızı Ondan dileriz. Ona müracaat eder, Onun huzurunda ellerimizi açar, her şeyi Ondan isteriz. Onun varlığını ve birliğini öğrenen ihtiyaçlarını Ondan ister. Bir kapının önünde el açıp hane sahibinden bir lokma ekmek isteyen orada birinin olduğuna inandığı için o kapıda bekler. Dünya ve ahiret nimetlerinin sahibi de Allah’tır. El açıp dua eden de, Onun varlığına ve birliğine inandığı için ellerini açar, ihtiyaçlarını Ondan ister.
Hayatın zıddı ölümdür. Hayat olduğu için ölüm vardır. Hayatın değeri ölümledir. Ölüm olmasaydı hayat bu kadar değerli olmazdı! İyi ki ölüm var ve öleceğiz. Hayat olduğu için ölümden bahsediyoruz. Ne zaman nerede, nasıl ve hangi sebeple öleceğimiz belli olmadığı için gayet rahat yaşıyoruz. Bunların bilinmemesi büyük bir nimet. Allah sonsuz merhamet sahibi olduğu için bazı şeyleri gizli tutmuş, bize bildirmemiş.
21. 01. 2013
Durmuş Göktekin
