Genç kız evliliğinin üçüncü ayında annesine geldi.
Sevdiği adamla evlenmişti,
sevildiğini de biliyordu.
Ancak bir şeyler yolunda gitmiyor gibiydi.
Ana kız herkesin terk ettiği sahilde günbatımını seyrettiler.
Anne uzun bir süre sessiz kaldı.
Çocuklarına yapabileceği en güzel iyiliğin,
onları dinlemek olduğunu biliyordu.
şimdi de dinledi.
Genç kızda dinlenildiğinin farkındaydı.
Akşamın çöküşüyle sakinleşen sular,
karanlığı yavaş yavaş yudumlarken 'bak ' dedi anne nihayet.
Kızının maraklı bakışları arasında henüz sıcaklığını kaybetmemiş bir avuç kumu avuçladı.
"Siz severek evlendiniz.
Elinizde olanın hepsi bu:Aşk.
Kum taneleri kadar çok ve şimdilik sıcak."
Genç kız başıyla onayladı: Evet, çok ve henüz sıcak.
Anne devam etti:
"Evlenerek aşkınızı avuçladınız,
avuçlarınızda kalsın istediniz,
hem çok, hem sıcak kalsın arzu ettiniz."
Bu sırada avuçlarını hafifçe açıp kumları gösterdi.
"şimdilik avuçlarımda ve tutabiliyorum onları."
Sonra parmaklarını sıkıca birbirine kapatıp avucundaki kumları sıkıştırmaya başladı.
Kum taneleri parmaklarının arasından dökülmeye başladı.
"şimdi, aşkla kum tanesi arasında bir benzerlik daha ortaya çıktı" dedi kızının yüzüne bakarak.
" Aşkı hep aranızda tutmak istiyorsanız,
hep sıcak kalsın ve eksilmesin istiyorsanız,
birbirinizin kişiliğini yok edecek biçimde eşine
benzemeye yada eşini kendine benzetmeye kalkma.
Bırakın aşkı tutan kişilikleriniz olduğu gibi kalsın.
Parmaklar arasındaki mesafe gibi,
kişilikler arasındaki mesafe de azaldıkça,
aşk parmaklarınızın arasından kum taneleri gibi dökülüverir.
Aşkınız iki ayrı kişi olduğunuz sürece çoğalır ve sıcak kalır.
Birinizin diğeri adına kimliğini yitirirse,
aşk da sütünlarını kaybetmiş bir kubbe gibi çöker.
Unutma, iki sütun birbirinin yanında,
ancak birbirinden bağımsız oldukları sürece işe yararlar.
Ağaçlar da öyledir...
Yanyana olsalar da biri diğerine gölge etmez..."
Annesi son olarak avucunda kalan kumu gösterdi.
Yumruğunu sıktıkça dökülen kumlardan geriye
sadece bir tutamcık kalmıştı.
" Bu bize yetmez" dedi kız.
"Yetmez"...
Kalbinde taze bir heyecanla kızıllaşmış olan
ufukta gözlerini gezdirdi.
Yeniden umutlandı.
Elini olabildiğince açıp alabildiğince kumla doldurdu avucunu.
Yürüdü....
Senai Demirci (Aşka Dair Öyküler)
