Yeniden Doğuş

Bir gül bahçesine gömün beni öldügüm zaman


Hayat bu sevdiğim,
bir varmış bir yokmuş gibi
sürükleyip götürdü ömrümü işte
bazen kırılmış dallarda ince bir sızı
bazen ağlayan gözlerde süzülen bir gözyaşı oldum
ne hayat anladı beni, ne ben hayatı

Yağmurlara gömün beni öldügüm zaman
ayazlar vurmadan yürek kırgını gülüşlerime
savrulmadan dudağımda şiirler
dudağımdaki mor menekşeler kırılmadan
rüzgarlara, baharlara, karanfillere gömün beni
rüyalara, hülyalara gömün gözlerimi yumunca
güneşe sevdalı bir çocuğun hayaline
bir söğüt dalının yaprağına gömün beni
bahar gelince, umutlar yeşerince
öperken dalında ürperen yaprakları seher yeli

Gözlerimdeki şiir yaralarıyla
kalbimin en ağır depreminde
yaşamın en ince yerindeyim şimdi
hangi güle uzansam dikenler yağıyor umutlarıma
bir çocuğun gülüşüne gömün beni öldügüm zaman
bir genç kızın düşüne
bir martının süzülüşüne gömün
sevginin kundağına sarın gözlerimi yumunca
üşümesin yüreğimdeki incinmişlikler

Bir gül bahçesine gömün beni öldügüm zaman
bir gülün rengine
bir güz bahçesi gibi solmadan kalbim
öksüz gelincikler gibi bükmeden boynumu
bir bülbül sesine gömün gözlerimi yumunca
bağban bilmesin

havayı, güneşi, bulutları, yıldızları
özlemlerimi ve bütün düşlerimi verin çocuklara
çocuklar sevinsin

Dağ başlarına gömün beni gözlerimi kapayınca
kirlenmeden içimin kar beyazı
gönlümün düş martısı susmadan
yürek vuruşlarına
yürek yanışlarına
bir babanın gözyaşlarına
bir çocuğun avuçlarına gömün beni
kalbime gömün acılarımı
ölüm bilmesin

Bahar kokulu sabahlara gömün beni kuşlar uçarken
bir suyun akışına, bir gülün kokusuna
rüzgarın soluğuna gömün beni gözlerimi yumunca
durmadan şarkılar söylesin kalbim, şiirler okusun baharlara


Nuri Can​