Yeniden Doğuş

KADINLAR gittiklerinde arkalarında
daha büyük
boşluklar
bırakırlar.
Onlar bir gün çekip gittiklerinde,
peşlerinde
"yetim-öksüz" kalan çok
olur:
Mutfaktaki dolap, perdeler, kavanozun
içindeki eski
düğmeler,
özenle
saklanmış küçülmüş giysiler, dolap
diplerindeki kurdeleler...
Sabah karanlığında
mutfaktan gelen tıkırtılar susar,
yetim kalmıştır
tabaklar.
Bir kadın gittiğinde hep suyu
unutulur saksıların.
Sık sık boynunu
büker "sarıkız".
O teki kalmış eski bardağın
anlamını bilen olmaz,
değerini
kimse
anlayamaz krom hac
tasının.
Balkon artık sessizdir, koridor
kimsesiz.
Hep böyle olur; bir kadın gittiğinde;
övgüler,
uyarılar,
yakınmalar,
dualar yetim
kalır.
Kapı eşiğindeki "Dikkat et..."
duyulmaz, annesi
gitmiştir "geç
kalma"nın.
Kadınlar, arkalarında büyük boşluklar
bırakarak giderler.
Bir kadın gittiğinde pek çok
kişi gitmiştir aslında.
Ve bir
kadın
gittiğinde pek çok "yetim"
bırakmıştır arkasında.
Bir kadın
gittiğinde...
Bir kadın gittiğinde ne çok kişi
gider aslında; bir
ağır işçi,
bir
temizlikçi, bir bakıcı, bir
bahçıvan,

bir
muhasebeci...
Bir anne
gider...
Bir
dost...
Bir
arkadaş...
Bir
sevgili...
Ne çok kişi yok olur bir kadın
gittiğinde.

Yollara düşme vakti..
Yaşamla ölüm arasında sıkışıp kalmışım, bana düşen gitmek.. yollara düşmek geliyor içimden, bir gece vakti. Karanlığın arasında kaybolmak, kimse fark etmeden..belki de en güzeli silinmek bütün fotoğraflardan, hatıralardan bile silinmek..

Gitmek belki de kaçıştır tüm acılardan, çaresizliklerden..ve belki de güzele dair ne varsa kaybetmekten korktuğun içindir, belki de kaçış..

Hayatla yüzleşmeye korkarsın çoğu zaman. Zayıf yönlerinin su üstüne çıkmasın diye kendi denizinde boğulursun. Boğulursun da beni kurtarın diye seslenmekten bile korkarsın.

Kimse görmez elinin yandığını, kimse fark etmez içindeki koru, kimse görmez.. elinde tuttuğun bir güldür ve kanatır elini, dikenlerinin eline battığını gizlersin çoğu zaman. Fark etmez kimse elinin ve yüreğinin kanadığını..

Her yolun bir hayale kavuşturacağını ümit edersin ve kendini yollara vurursun. Vuslat değildir güzel olan vuslat uğruna çekilen sıkıntılardır. .yola düşen için önemli olan yoldur, nereye gittiği değil..

Bazen insanların sesi karışır yüreğindeki seslere, trenin camından izlerken hayatını. Tüm seslere tüm sıkıntılara rağmen yol seni içine alır ve unutturur tüm acılarını.

Durakta inen ve binenleri göz ucuyla izlersin. Aslında izlediğin kendindir ve hangi durakta ineceğini düşünürsün. Ve ne zaman ineceğini.. inmek hem korkutur hem de heyecanlandırır.

Yorulmuşsundur artık bu hayat yolundan. Yormuştur seni şehirler ve insanlar. Her şey yormuştur gönlünü ve bu yorgunluklardan kurtulmaktır belki de son durağa varmak.

Bilinmezlikte korkutur insanı. Hangi durakta neyle karşılaşacağını, hangi durağın son durak olduğunu bilemezsin.

Hep gerilerde bırakırsın sevinçleri ve acıları. Her durakta inen yolcular, gidişleri ile birlikte içinden bir şeylerin koptuğunu hissettirir. Her insan bir şeyler katarken hayatına, bir yandan da alıp götürürler en güzel duygularını.

Ve engelleyemezsin gidişleri, ayrılıkları..engelleyemezsin gözyaşlarını, gizleyemezsin tebessümlerini..

Yine yollara düşme vakti..

Bilinmezlikte korkutur insanı.
Hangi durakta neyle karşılaşacağını,
hangi durağın son durak olduğunu bilemezsin.

Yollara düşme vakti....


yüreğinize sağlık...